Petri had er een passend woord voor gevonden. Verontwaardigd gebaarde hij naar de omheiningen rond de tuinen in zijn Rotterdamse woonwijk. Muurtjes, en overal houten schuttingen in verschillende tinten bruin. Hij wierp een veelbetekenende blik in de camera. „Het is een absolute verschutting”, zei Petri.
Ook filmmaker Frans Bromet is niet te spreken over de steeds hogere schuttingen die Nederlanders rond hun tuinen optrekken, ten koste van het contact met de buitenwereld. Vandaar dat hij in de docureeks Bromet over de schutting (NTR) op pad gaat om aan mensen te vragen waarom ze zich, in zijn woorden, „niet willen laten zien”. Elke aflevering staat er een nieuwe reden centraal. In de tweede aflevering was dat: privacy. „Ach, die privacy”, reageerde Petri. „Daar lach ik m’n eigen helemaal dood om, man.” Vlak daarna likte hij de schutting van een buurman om zijn vermoeden te bevestigen dat het hout geïmpregneerd was. „Je proeft gewoon de wolmanzouten”, zei Petri.
Dat laatste deed enigszins af aan zijn geloofwaardigheid, maar wat zijn privacy-standpunt betreft had Petri een punt. Bromet illustreerde dat verrassend overtuigend door ook de Twentse Kimberley aan het woord te laten. Anders dan Petri, die alleen een heg met een aanzienlijk gat erin om zijn tuin had staan, had Kimberley in Borne een hoog fort van stevig hout gebouwd. „Ik zou het niet fijn vinden als iedereen bij mij in de tuin kon kijken”, zei Kimberley, die aangaf gesteld te zijn op haar privacy. Wel heeft ze een openbaar Instagram-account met meer dan 150.000 volgers, dat vanwege haar baan als lifestyle-influencer volstaat met foto’s van haar tuin, interieur en gezin. Misschien zoek je dan niet zozeer privacy, maar eerder controle: iedereen mag zien hoe en met wie je woont, zolang je zelf volledig het beeld kunt bepalen.
Alleen in Amersfoort vond Bromet de ideale buren. „U bent een van de laatsten die een lage schutting heeft”, zei hij tegen een echtpaar dat zo graag met buurvrouw Ilonka kletste dat ze alleen een symbolisch hekje in de achtertuin hadden staan. Het was zo laag dat ze er zelfs zittend overheen konden kijken. „Als Ilonka privacy wil”, zei Regina, „dan laten we Ilonka lekker met rust.” Maar voor Ilonka hoefde dat niet zo nodig. Die vond het wel gezellig, dat contact met de buren.
Niet eenzaam meer
De Amsterdamse Swindey had juist helemaal geen behoefte meer aan contact met mensen. Dacht ze. In Tortelduifjes (Human) bleek al gauw dat ze inmiddels van gedachten was veranderd. De korte documentaire liet dinsdag zien hoe het nu gaat met Dennis, een van de Amsterdammers met financiële problemen die bijna tien jaar geleden werden geportretteerd in Schuldig (Human). Dennis werkt nog steeds in zijn dierenwinkel, waar hij zo’n beetje elke klant kent, maar er is sinds 2016 wel veel veranderd in zijn leven.
Financieel gezien gaat het beter met Dennis, op emotioneel vlak kreeg hij een klap te verwerken door de dood van zijn vader. Dat verlies had hem aan het denken gezet. De tijd ging zo snel, er zat al grijs in zijn baard. Hij was zich gaan afvragen of hij wel door wilde met de winkel, en wat hij allemaal was misgelopen. En toen, vlak voor sluitingstijd op een vrijdagmiddag, was Swindey zijn winkel, zijn wereld binnengewandeld. Swindey, die mensen zat was. En de buurt. En zichzelf. Alles wat ze nog wilde waren twee parkietjes. „Ik zou graag twee vogels willen”, had ze tegen Dennis gezegd, „want ik ben zo eenzaam.” „Vanaf nu ben je niet eenzaam meer”, had Dennis geantwoord. Terwijl ze hun ontmoeting navertelden klonk, zachtjes de lage stem van Nick Cave:
I don’t believe in an interventionist God
But I know, darling, that you do…
„Het is precies hetzelfde als je een lief, klein katje vindt”, zei Dennis, die toch gewend is te denken in dierenwinkeljargon. Met Swindey heeft hij nu naast twee vogels en een hondje ook een kleine mensenbaby. In de laatste scène stond hij niet meer in zijn eentje achter de kassa. Buurtbewoners die Dennis’ winkel binnenstappen worden sinds kort verwelkomd door een driekoppig gezin.
Lees ook
‘Schuldig’ is een magistrale serie over armoede
Geef cadeau
Deel
Mail de redactie
De journalistieke principes van NRC