De voortekenen waren er al op de drie kilometer, toen Kerkhoff een persoonlijk record klokte. “Vandaag was mijn laatste kans om me te kwalificeren. Met de trainingen voelde ik me al heel goed, dan voel je de druk om dat te laten zien in de wedstrijd. Dat is goed gelukt vandaag, want het was voldoende. Ik twijfelde er nog wel even aan, omdat ik de laatste twee rondes inkakte.”
Pas bij de finish van ploeggenoot Marijke Groenewoud durfde ze te juichen. “Ik wist tijdens haar race al dat het heel moeilijk zou worden voor Marijke, maar ik wilde er nog niet op hopen. De laatste ritten waren zenuwslopend, ik wilde zo graag.”
Hoewel ze voorafgaand aan dit seizoen in de luwte haar rondjes schaatste, is de 24-jarige nu medaillekandidaat voor Milaan op zowel de mass start en als ze een goede dag heeft op de vijf kilometer. “Als je in Nederland meedraait in de top, kun je meedoen om eremetaal. Maar eerst dit even laten bezinken.”
Geen tranen bij Merel Conijn, wel een brede glimlach. “De spanning voor vandaag was echt groot. Ik kan nog niet geloven dat ik mijn tweede ticket heb binnengehaald. Ik vind het vooral mooi dat we met drie vrouwen en Jorrit, een mooi clubje dus, naar Milaan gaan. Dat is heel vet.”
Waar ze in 2022 de Spelen als reserve beleefde, mag ze nu de drie en de vijf kilometer schaatsen. “Ik had het echt verschrikkelijk gevonden als ik weer die reserverol zou krijgen. In Beijing voelde het alsof ik er voor spek en bonen was. Dat is de afgelopen vier jaar wel door mijn hoofd geschoten. Ik ben heel blij dat ik nu zelf mag starten.”