Nico Lansen blijft vervolgens urenlang doorwerken op de Dijk.
En Mark weet dus pas sinds kort dankzij de tapes hoe dit ging. “De ambulances moesten ergens staan, steeds weer opschalen, bevelvoerders goed inzetten, heel veel informatie. Het is hem gelukt om al die signalen, prikkels, emoties te coördineren, ook in zijn hoofd. Hij bleef leiding geven. Dat heeft hij zo gigantisch goed gegaan. Hij was zijn tijd ver vooruit.”
Pas op 11 januari ontwaakt Mark uit zijn coma en hoort hoe groot de ramp is. Uiteindelijk overlijden er veertien jongeren aan de gevolgen van de Nieuwjaarsbrand. Honderden zijn gewond geraakt.
Hij kreeg na de brand nooit de juiste hulp. “Hij had natuurlijk ons gewond meegemaakt. Hij had zelf die nacht helemaal beleefd. En dan kreeg hij nog een tikkie toe van het rapport.”
In de nasleep van de ramp is er een onderzoek ingesteld naar het functioneren van hulpdiensten.
Piekeren over onderzoek naar de brand
De brandweer kreeg geen directe kritiek. Vooral de gemeente moest het verduren. Toch nam Nico Lansen de verbeterpunten persoonlijk. “Hij had de keuzes gemaakt. En daarover kon hij lang piekeren. Er is wel gezegd dat hij het goed gehad gedaan, maar hij kon dat niet toelaten.”
Het was voor hem te pijnlijk om zijn werk bij de brandweer op te pakken en uiteindelijk stopt Nico in 2003 – Mark is dan negentien.
“Het was thuis echt alsof er iemand was overleden. Ik weet nog dat ik me zelfs ziek had gemeld op werk. Het was gewoon zo gek. We waren er allemaal kapot van.”