NOS

NOS Voetbal•vandaag, 06:07

  • Rivkah op het Veld

    NOS Sport

  • Rivkah op het Veld

    NOS Sport

Eigenlijk wilde Renée Slegers (36) even geen hoofdtrainer zijn. Kleine kinderen, net verhuisd naar een nieuw land, een bestaan in de luwte beviel voorlopig prima. Maar 2025 liep anders dan verwacht: Slegers won met Arsenal de Champions League.

Inmiddels zijn we een halfjaar verder en heeft Arsenal een lastigere fase achter de rug. De ploeg verloor een aantal keer in de Champions League en heeft al acht punten achterstand op koploper Manchester City in de Women’s Super League. Slegers blijft echter rust uitstralen richting de hervatting van de competitie op 10 januari.

“Toen ik als trainer van Rosengård in een lastige fase kwam, deed dat veel meer met mij. Ik was meer aan het twijfelen, emotioneler. Nu kan ik daar veel beter mee omgaan en dat heeft denk ik ook weer impact op hoe het team ermee omgaat. Ik lig ’s nachts nog steeds wakker, maar wel minder lang.”

“De competitie is veel sterker geworden, dat is echt anders dan vorig jaar. Maar dan nog gaan wij voor meer dan dit.”

Op bezoek bij Slegers

Om een beter beeld van Slegers en haar succesjaar te krijgen, zijn we in december op bezoek op het trainingscomplex van Arsenal net buiten Londen. De zoveelste persconferentie van het seizoen is achter de rug (“ik weet soms ook niet meer wat ik nog voor nieuws kan zeggen”) en, zoals te verwachten valt in Engeland, hangt overal kerstversiering.

Het succesjaar van Slegers begint eigenlijk in oktober 2024. Ze is dan ruim een jaar assistent-trainer bij Arsenal als hoofdcoach Jonas Eidevall besluit op te stappen na een slechte seizoenstart. “De vraag werd gesteld of ik het als interim even over wilde nemen. Ik moest de volgende ochtend antwoord geven.” Slegers heeft dan al een aantal jaar aan het roer gestaan van het Zweedse Rosengård (twee keer landskampioen) en Jong Zweden.

Slegers blikt terug op Champions League-winst met Arsenal: ‘Nog steeds goosebumps’

De club gaat op zoek naar een permanente hoofdcoach, maar op het veld gebeurt er ondertussen iets onverwachts: met Slegers als interim wint Arsenal tien van de elf wedstrijden.

De leiding vraagt haar of ze zich beschikbaar wil stellen voor de functie. “Ik heb toen gezegd: ik wil daar geen nee tegen zeggen, dus dan is ja uiteindelijk het antwoord. Ik ben het hele sollicitatieproces doorgegaan en kreeg de baan uiteindelijk in januari.”

In balans

Het is een onverwachte wending in het leven van Slegers: “Ik was nog lang niet uitgekeken op wat ik deed als assistent. En omdat ik er al werkte wist ik hoe groot de club is en wat de verwachtingen zijn die erbij komen kijken. Ik moest daar afwegingen in maken, want ik weet ook hoeveel je van jezelf geeft als hoofdcoach. Als ik dat nog een keer ging doen, wilde ik het goed doen én in balans. Was ik daar wel klaar voor? Ik heb mezelf veel vragen gesteld in die periode voor ik me beschikbaar stelde.”

Ze is dan pas 35. Zelf speelde Slegers 55 interlands op het middenveld van het Nederlands elftal, maar door blessures mist ze de grote doorbraak van Oranje en stopt ze al jong met voetballen.

Een grote, internationale finale maakt ze als speelster dus nooit mee, maar als trainer komt dat moment een stuk sneller dan verwacht. Tegen alle verwachtingen in speelt Arsenal op 24 mei 2025 de Champions League-finale. Met Daphne van Domselaar op doel en Victoria Pelova op de bank verslaat de club uit Londen grote favoriet FC Barcelona: 1-0.

2025: Slegers en Van Domselaar gehuldigd bij stadion Arsenal na winst Champions League

Slegers: “Nog steeds als ik eraan denk, krijg ik goosebumps. Bij het laatste fluitsignaal springen we allemaal op en ik zie iedereen rennen, ik zie tranen, ik zie de fans. Dat moment ga ik nooit vergeten. We zijn helemaal via de eerste voorrondes het hoofdtoernooi ingekomen. Hoe hard de spelers en de staf hebben gewerkt zie je er dan in één klap uitkomen. Maar ook de viering erna bij het Emirates stadion met de straten vol fans. Het laat zien wat we betekenen voor zoveel mensen.”

Er zitten dat seizoen gemiddeld bijna 30.000 fans in het stadion voor Arsenal, een ongekend aantal in het vrouwenvoetbal. Die trouwe aanhang wil eigenlijk dat het droomseizoen eeuwig doorgaat. En Slegers zelf ook. “Ik wilde niet dat het seizoen zou eindigen, omdat het allemaal positief was. Ik wilde door. Maar goed, die spelers hebben ook rust nodig en er was een EK, dus nou ja”, zegt ze lachend.

Oranje

36 en nu al het hoogst haalbare bereikt als clubcoach. Geen verrassing dus dat de naam Slegers de afgelopen jaren vaak is gevallen als het ging over het bondscoachschap van het Nederlands elftal. Slegers woont al vijftien jaar niet meer in Nederland, gebruikt de taal nog maar weinig en is inmiddels misschien wel net zo verknocht aan Zweden of Engeland.

Toch is het gevoel van de Brabantse meteen zichtbaar als het over Oranje gaat. “Ik ben jong en vind clubvoetbal heel mooi, het bondscoachschap is een heel ander soort baan. Maar ik ben wel heel trots dat ik Nederlander ben en zelf voor het Nederlands elftal uit heb mogen komen.”

“Het is heel speciaal voor mij, het oranje. Ik volg alles, ik kijk alles. Maar waar de toekomst ligt? Geen idee. Ik dacht nooit dat ik coach zou worden, dus wie weet wat ik over drie jaar doe. Misschien woon ik dan wel zelfvoorzienend ergens op een boerderij.”