Scifi-horrorserie
Stranger Things seizoen 5
Door: Matt Duffer, Ross Duffer. Met:
Winona Ryder, David Harbour, Finn Wolfhard, Millie Bobby Brown, Gaten Matarazzo, Caleb McLaughlin. 5 seizoenen, 42 afleveringen van 1 uur of langer. Netflix.
Na een kleine tien jaar en vijf seizoenen kwam op nieuwjaarsdag de Netflix-sensatie Stranger Things ten einde met ‘Chapter Eight: The Right Side Up’. Een aflevering die, net als het grootste deel van dit laatste seizoen, van alles net te veel had. Er waren te veel personages die verdeeld waren over te veel groepjes die zich te vaak bevonden op te veel verschillende locaties. Ook het aantal openhartige gesprekken met aanzwellende muziek waarbij de tranen volop vloeiden, was overdadig. Net als de hoeveelheid monsters (zowel in menselijke als niet menselijke vorm) om te verslaan en de einddoelen die maar verplaatst bleven worden. Er waren zelfs te veel slechte pruiken, stoppels en wallen bij personages die nog in hun tienerjaren behoren te zitten – al is dat te wijten aan de te lange productietijd tussen de vijf seizoenen waardoor het merendeel van de acteurs hun rollen volledig is ontgroeid.
Maar het grootste probleem van dit laatste seizoen ligt bij het aantal minuten waarin het verhaal van Hawkins, de Upside Down en Will (Noah Schnapp), Eleven (Millie Bobby Brown) en hun vrienden werd afgerond. Want met een finale van 2 uur en 5 minuten en een seizoen dat, op één hoofdstuk na, geen enkele aflevering telde die onder het uur uitkwam, waren dat er gewoonweg te veel. Het zorgde ervoor dat de bevredigende actiescènes, mooie emotionele connecties, sensationele needle drops (twee keer Prince in één aflevering!) en hartverwarmende en fijne hommages aan de filmklassiekers van de jaren 80 en 90 die er óók waren, totaal ondergesneeuwd raakten.
De gebroeders Duffer, die de nostalgische scifi-serie bedachten en al die tijd aan het roer van het steeds groter wordende schip stonden, hebben in interviews verteld dat ze Stranger Things ooit bij Netflix pitchten als een miniserie. Het verhaal over het kleine Amerikaanse stadje Hawkins waar in de jaren 80 een geheim overheidsproject per ongeluk een portaal naar een andere, akelige dimensie (de Upside Down) opent had na een aantal afleveringen al afgerond moeten worden. Eleven, het meisje met telekinetische krachten dat uit het overheidslaboratorium weet te ontsnappen en haar heil zoekt bij een groepje Dungeons & Dragons spelende tienerjongetjes, had het einde van de miniserie niet moeten halen.
Maar Netflix vroeg de Duffers al snel of ze meer seizoenen konden maken. De toen nog jonge streamingservice zag in de serie een mogelijke franchise. Een goede gok, want Stranger Things is inmiddels een merk. Er zijn truien, actiefiguren, games, boeken, comics en sierkussentjes – er is zelfs een speciaal Dungeons & Dragons rollenspel uitgebracht. Van de serie loopt momenteel op zowel de West End als op Broadway een toneelstuk. Later dit jaar start op Netflix de spin-off animatieserie Stranger Things: Tales from ‘85.
Beeld Netflix
Zoom in
Onnavolgbaar veel sporen
Of het uiteindelijk ook de beste creatieve beslissing was om van een redelijk klein verhaal vijf opgerekte seizoenen te maken met eindeloos lange afleveringen (ongetwijfeld aangemoedigd door het feit dat Netflix succes meet in het aantal gekeken minuten), valt te betwijfelen. Zo sterk als het compacte eerste seizoen is de serie namelijk nooit meer geworden.
Dat betekent overigens niet dat Stranger Things als reeks niet heel veel hoogtepunten kent. Seizoenen twee en drie waren nog steeds erg vermakelijk en vonden genoeg nieuwe, interessante wegen om te bewandelen, dankzij prettig nostalgische locaties zoals een net geopend winkelcentrum (toch het toppunt van het Amerika in de jaren 80) en de toevoeging van leuke personages als Max (Sadie Sink) en Robin (Maya Hawke). Maar met ieder nieuw seizoen, werd ook de overdaad groter. Dat werd al moeilijk te negeren in het vierde seizoen uit 2022, maar het wreekt zich in het nieuwe seizoen – al was het begin veelbelovend.
Omdat het verhaal inmiddels op zo veel verschillende sporen loopt, en iedereen iets te doen moet hebben, is dit seizoen op momenten haast onnavolgbaar of gewoon onlogisch. Iets wat de serie zelf ook lijkt te weten, want het aantal keren dat een willekeurig personage opééns de oplossing heeft of toevallig op het juiste moment op de juiste plek is, is zo opvallend dat het op een gegeven moment zelfs wordt benoemd.
Dat de Duffers daarnaast moeite lijken te hebben om hun personages te doden of uit Hawkins te laten vertrekken, helpt ook niet. Tegen het einde van de serie vecht niet alleen het originele groepje jeugd geholpen door een extra groep broers, zussen en volwassenen tegen monster Vecna (die ook maar niet wil sterven), maar draait een prominente verhaallijn zelfs om een heel nieuw groepje jonge kinderen – geleid door een kleiner zusje dat al die seizoenen eerder slechts een onbelangrijk achtergrondfiguur was. En wanneer Will in de een na laatste aflevering uit de kast komt in een verder mooie en emotionele scène, doet hij dit ten overstaande van wel twaalf mensen, waarvan hij er een aantal eigenlijk amper kent. Het is exemplarisch voor de overvolle cast.
Is het dan allemaal slecht? Nee. Wie tussen het overtollige vet door kijkt, ziet nog steeds de humor, vriendschap, nostalgie en enerverende actie waarmee de serie jaren geleden zo veel mensen wist te enthousiasmeren. Het moment waarop het monster dan echt wordt verslagen, en Wills moeder Joyce (Winona Ryder) eindelijk iets mag doen, geeft oprechte ontlading en voldoening. Net als het lot van Eleven (al durven de Duffers hierin ook niet echt een harde keuze te maken). Ook de epiloog (die met 45 minuten wel weer te lang duurt) raakt flink wat emotionele snaren. En het einde brengt het hele verhaal prachtig rond. Jammer alleen dat het zo lang duurt om er te komen.
Lees ook
Waarom het zo moeilijk is om een serie goed te eindigen
Geef cadeau
Deel
Mail de redactie
De journalistieke principes van NRC