Drama en komedie
Rental Family. Regie: Hikari. Met: Brendan Fraser, Takehiro Hira, Akira Emoto. Lengte: 103 min.
Winter in Sokcho. Regie: Koya Kamura. Met: Bella Kim, Roschdy Zem, Park Mi-hyeon. Lengte: 104 min.
Een Amerikaan in Japan en een Fransman in Zuid-Korea. Deze week komen er twee films uit over vreemdelingen in een vreemd land. Rental Family is een gelikte Hollywoodfilm, Winter in Sokcho een stemmige filmhuisfilm. Elk op hun manier gaan ze over ontheemding, eenzaamheid en de zoektocht naar verbinding met anderen. In beide films speelt biculturaliteit een rol, evenals exotisme: voor de hoofdrolspelers kent Azië enkele merkwaardige gebruiken.
In Rental Family geeft Brendan Fraser (The Whale), een lange vijftiger met het gezicht van een onschuldig kind, gestalte aan Phillip, een mislukt acteur in Japan. Phillip woont al zeven jaar in Tokio, maar is niet verder gekomen dan een rol in een tandpastareclame. Dus gaat hij in op het aanbod van het agentschap Rental Family. Zij verhuren acteurs die rollen spelen bij echte familiegelegenheden. Zo speelt Phillip een rouwende Amerikaan bij een begrafenis, een bruidegom en een journalist. In Japan is dit een reëel fenomeen: door tijdelijk familie te huren bestrijdt je bijvoorbeeld eenzaamheid en voorkom je sociaal ongemak – zie ook Werner Herzogs Family Romance (2019).
Eerst heeft Phillip geen zin aan dit bedrog mee te doen, later ziet hij de waarde ervan in. Vooral door twee ontmoetingen die ook zijn leven zullen veranderen. Phillip wordt gevraagd de vader te spelen van een bicultureel meisje zodat zij toegelaten wordt tot een eliteschool. Als zij gelooft dat hij echt haar vader is, ontstaan er complicaties. Daarnaast speelt Phillip een journalist die een oude, aan alzheimer lijdende acteur interviewt over zijn illustere loopbaan. Tussen hen ontstaat een vader-zoonband. Rental Family graaft niet al te diep en is bij vlagen sentimenteel, maar raakt af en toe toch ook een gevoelige snaar. Ondanks bedrog kun je werkelijk contact maken.
Roschdy Zem and Bella Kim in ‘Winter in Sokcho’.
Zoom in
Melancholie als grondtoon
In Winter in Sokcho werkt Soo-Ha, wier vader Frans is, bij een pension in Sokcho, een Zuid-Koreaans kustplaatsje dat grenst aan Noord-Korea. Als een Fransman zich meldt, krijgt hij van haar een kleine kamer toegewezen: dat scheelt bij het schoonmaken. Met tegenzin leidt zij hem rond in winters Sokcho. In haar optiek zijn Fransen onbetrouwbaar, want haar Franse vader verliet haar moeder toen die zwanger was. Als Soo-Ha ontdekt dat de zwijgzame Kerrand vanwege zijn graphic novels in Frankrijk bekend is, raakt zij toch geïntrigeerd. Stiekem begluurt zij hem als hij in zijn kamertje monomaan tekeningen maakt.
Aan de ene kant is Kerrand een vaderfiguur voor Soo-Ha, een stand-in voor haar afwezige, mysterieuze biologische vader, aan de andere kant is hij een object van begeerte. Een begeerte die vormgegeven wordt in enkele fraaie animatiesequenties. In een mooie scène bezoeken ze de gedemilitariseerde zone tussen Zuid- en Noord-Korea. Een niemandsland dat tevens als metafoor dient voor Soo-Ha: ze spreekt Frans maar voelt zich niet Frans. En Koreaans zijn is ook al geen zegen. Zowel haar moeder als haar vriend vraagt haar om cosmetische ingrepen te doen. Het schoonheidsideaal in Zuid-Korea is nogal dwingend, zoals ook blijkt uit een andere gast in het pension wier hele gezicht bedekt is met zwachtels.
In Winter in Sokcho, het sterke debuut van Koya Kamura, is melancholie de grondtoon, indachtig Soo-Ha’s analyse van Kerrands zwart-wittekeningen: ze lijken licht maar zijn volgens haar buitengewoon stemmig. Kamura bewerkte het gelijknamige boek van de Frans-Koreaanse auteur Elisa Shua Dusapin. Dat ook Kamura een duale identiteit heeft, met een Japanse vader en Franse moeder, merk je aan de emotionele authenticiteit van zijn film.
Geef cadeau
Deel
Mail de redactie
De journalistieke principes van NRC