Een grijze trui met grote gekleurde letters van verschillende stofjes. De woorden ‘Miss Piggy’ staan erop. Een kleiner exemplaar, met ‘Aapie’. Plus een blauw knuffeltje dat altijd meegaat: dat zijn de dingen die Patricia tot nu toe heeft laten maken van de kleding van haar Arthur. Zodat zij en dochter Jaimy-Linn (9) hem altijd bij zich kunnen dragen.
‘Hij zette ons op één’
Op het moment dat Patricia Opmeer (41) haar verhaal doet, is het zo’n 5 maanden geleden dat ze haar man verloor. Arthur kan ze makkelijk omschrijven: “Een grote sterke vent. En heel zorgzaam, hij zette zijn gezin op één. Voor hem was dat echt het allerbelangrijkste.” Zo ook toen ze met z’n drieën een scooterongeluk hadden in Thailand.
“De remmen van de scooter deden het niet meer”, blikt Patricia terug. “En we gingen bergafwaarts. Om onze val te breken heeft hij de scooter de bosjes in gestuurd.” Helaas komt Arthur hierbij te overlijden. Patricia raakt zwaargewond. “De kleine had, op een blauw oog na, gelukkig niks. Ik denk dat hij echt zijn leven heeft gegeven om ons te sparen.”
Leven op z’n kop
Wat volgt nadat ze in het ziekenhuis in Thailand wakker wordt, zijn maanden van revalideren en heel veel regelen. “Ik ben zelf nog jong, we stonden midden in het leven en dan ben je ineens weduwe. En er moet van alles geregeld worden.” De hypotheek geeft ze als voorbeeld: “Daar zit je nog middenin. En gesprekjes over mijn dochter, die moet ik nu ineens alleen doen.”
Nu ik lichamelijk steeds meer herstel, merk ik dat het echte rouwproces nu pas begint
Patricia over het rouwen om haar man Arthur
En daarbij zit dus nog een heel stuk herstellen: twee keer per week naar het revalidatiecentrum en regelmatig EMDR-therapie. “Ik merk”, vertelt Patricia, “dat nu ik zelf steeds wat meer lichamelijk herstel, dat het echte rouwproces nu pas een beetje begint.”
Collectie voor vader
Een van de dingen die Patricia, en vooral ook dochter Jaimy-Linn, helpt in dit proces zijn de kleding en knuffels die ze door ontwerpster Annemijn de Koning (25) van Be-love hebben laten maken.
Ook Annemijn is een dierbare verloren, haar vader. Aan hem heeft ze haar collectie opgedragen. “Toen ik 14 was kreeg mijn vader de diagnose ALS en na 2 jaar, toen ik 16 was, heeft hij ervoor gekozen om euthanasie te plegen”, vertelt ze. “Er is natuurlijk geen medicijn voor. Hij kon niet meer lopen, hij kon zijn armen niet meer bewegen. En van een onafhankelijke man, werd hij ineens een heel afhankelijk.”
‘Hoe rouw je?’
Annemijn zit dan nog in de puberteit. “Ik was onzeker, veel vriendinnen snapten het ook niet helemaal. Ik heb het toen weggestopt, ook omdat ik niet wist: hoe rouw je? Hoe ga je daarmee om? Als ik er niet naar keek, dan was het er eigenlijk niet”, blikt ze terug.
Tot ze op haar 21ste ineens in een depressie raakte. “Op aanraden van de dokter ben ik met mijn opleiding gestopt en heb ik 3 maanden niks gedaan. Ik wist ook niet wat ik met mezelf aanmoest.” Om toch iets te kunnen doen, ook met haar creativiteit, koopt ze een borduurmachine. “Ik heb mezelf alles aangeleerd. Het was niet de bedoeling om hier een bedrijfje mee te beginnen, maar dat is wel waar het tot uitgegroeid is.”
Verwerkingsproces
Met haar bedrijfje Be-Love maakt Annemijn nu dus kleding en knuffels voor nabestaanden van overledenen. Ze gebruikt hiervoor vaak kledingstukken van de persoon die er niet meer is. En door andere op deze manier te helpen, lukt het Annemijn ook beter om het verlies van haar vader te verwerken.
“Toen ik het daar met mijn psycholoog in eerste instantie over had, dacht ik: dat is ondertussen 4 jaar geleden, dat heb ik toch al verwerkt? Maar eigenlijk sinds ik met Loves Ones ben begonnen, merk ik hoeveel er nog niet verwerkt was”, vertelt ze over haar eigen verlies.
‘Eindelijk iets voor mezelf’
Dat werd bijvoorbeeld duidelijk toen ze laatst zelf aan de slag ging met een kledingstuk dat van haar vader was geweest. “Ik was 8 jaar lang onder de veronderstelling dat we geen kleding meer van hem hadden, want daarvan hadden we een deken en kussen gemaakt, maar in oktober vond ik een vest in de schuur.”
In eerste instantie was ze daar heel blij mee, vertelt Annemijn. “Eindelijk kon ik ook voor mezelf iets maken. Maar er kwam ook wel heel veel verdriet bij kijken.”
Troosttuttel
Wat brengt het verwerken van de stof in kledingstukken ten opzichte van bijvoorbeeld een kussen of deken? “Je draagt je dierbare met je mee”, vertelt Annemijn. “Op de dagen dat het gemis groot is, maar ook op de dagen dat je iets spannends moet doen of juist iets hebt bereikt waar je heel trots op bent.”
Patricia kan zich daarbij aansluiten. Het eerste wat ze liet maken was een ’troosttuttel’ voor dochter Jaimy-Linn, als verrassing. “Gemaakt van zijn werkpolo, die had hij echt 5 dagen per week aan. Ze vond het heel mooi dat het specifiek van die stof was gemaakt. En die heeft ze eigenlijk 24/7 bij zich, hij gaat mee naar school maar ook mee naar bed. En af en toe spuit ze zijn luchtje erop.”
‘Aapie-trui’
En voor een van de eerste spannende momenten sinds het verlies van haar vader, namelijk Jaimy-Linns eerste schoolkamp, liet Patricia de ‘Aapie-trui’ maken. “Zo noemde hij haar altijd, ‘aapie'”, legt Patricia uit. “Annemijn heeft toen heel erg meegedacht. Ze had de maat van Jaimy-Linn toen nog niet, maar ze zei: ‘Ik ga regelen dat de trui mee gaat op kamp’. Dat was toen echt heel fijn, die aandacht.”
“En ze heeft de trui elke dag aangehad tijdens het kamp”, vertelt ze lachend. En nog steeds draagt ze ‘m regelmatig. “Ze kan erin wegkruipen en echt het gevoel hebben dat haar papa om haar heen is. Daar haalt ze zoveel troost uit.” Ook de kinderen uit haar klas weten ondertussen wat de trui en haar knuffel betekenen voor Jaimy-Linn “Ze weten ook: als ze die trui aan heeft, heeft ze het moeilijk. Dat is wel heel mooi om te zien.”
Miss Piggy en Animal
En omdat Jaimy-Linn Aapie op haar trui heeft, vond ze dat haar moeder ook een bijnaam op haar eigen trui moest. “Ik heb haar ooit verteld dat papa mij heel vroeger altijd ‘Miss Piggy’ noemde. Gewoon voor de grap, omdat ik hem weleens ‘Animal’ had genoemd van de Muppets.”
“Toen ze het voorstelde zei ik in eerste instantie: ‘Misschien is dat een beetje gek.’ Maar ze zei: ‘Nee, dat moet je doen want dat zei papa altijd!”, vertelt Patricia. Zij draagt haar trui vooral als ze momentjes voor haarzelf heeft: wandelend in het bos of ’s avonds op de bank.
‘Elk stofje een herinnering’
“Bij elk stofje heb je een herinnering”, vertelt Patricia. “En dat is wat het zo persoonlijk maakt. Wij gingen bijvoorbeeld vaak samen tennissen, dat was zijn lust en zijn leven en de stof van zijn tennisshirt heb ik ook verwerkt in mijn trui.”
Dat doen veel mensen, weet ontwerpster Annemijn. Een stukje van een favoriet kledingstuk, een knuffel of een accessoire zoals een sjaal. Dat zij zo’n dierbaar aandenken kan creëren voor mensen, vindt ze erg fijn.
Zwaar, maar mooi
Maar op het begin was het ook weleens zwaar om alle verhalen te horen, geeft Annemijn toe. “Ik merkte dat ik het heel erg mee naar huis nam. En omdat mensen mij in vertrouwen hun verhalen vertelden, vond ik het ook niet netjes om het daar met anderen over te hebben.”
Nu, 9 maanden nadat ze haar bedrijf is begonnen, lukt dat een stuk beter. “Ik zie hoeveel bewondering ik ervoor terugkrijg, hoeveel lieve berichtjes, mooie reacties, mails van mensen die het binnen hebben”, somt ze op. “En ik zie dat het mensen echt iets brengt. Dat vind ik eigenlijk wel echt heel bijzonder.”
Workshops
Naast de knuffeltruien en troosttuttels, heeft Annemijn nog wel andere ideeën voor haar collectie. Zo wil ze graag workshops geven zodat mensen zelf hun truien kunnen maken. “Die mogelijkheid komt binnenkort online. Dan kunnen mensen samen met mij hun knuffeltrui maken.”
“Dat is ook een stukje verwerking”, vertelt ze. “En een stukje verbinding. Ik deel veel via social media over de kleren die ik maak, maar dat is wel via een schermpje. Dus ik vind het mooi ook in het echt te kunnen helpen en die verbinding te voelen.”
Team Papa
Patricia en Jaimy-Linn hebben in ieder geval nog niet het laatste kledingstuk laten maken, vertelt de moeder. “We hebben als doel om in juni met z’n tweeën Mud Masters te gaan lopen. Wel ‘maar’ 3 kilometer maar ja, afgelopen augustus lukte het mij net om 2,5 meter te lopen”, blikt ze terug. “Dus het is een heel mooi streven om dat tegen die tijd te doen.”
“En ik heb met Annemijn afgesproken dat ze shirtjes voor ons gaat maken.” Wat er precies op komt is nog niet helemaal zeker. “Misschien wel Team Papa of Team Arthur”, filosofeert Patricia. “Zo is hij daar ook een beetje bij.”