Honderden mensen met bontgekleurde mutsen staan vanachter een hek naar het besneeuwde veld midden in Markelo te turen. Wie een glimp wil opvangen van een skiër of snowboarder die achter een zo hard mogelijk galopperend paard aan glijdt, moet zich door de mensenmassa heen wurmen. „Een prachtige ronde in slechts 32 seconden”, roept de presentator uit boven het nummer ‘Engelbewaarder’ van Marco Schuitmaker.
In Markelo werd deze zondag de tweede editie van de Grand Prix galopskiën georganiseerd, voor het eerst in zestien jaar. De veertig deelnemers – de organisatie moest de aanmeldingen halverwege de week stopzetten – proberen zo snel mogelijk twee rondes van 350 meter af te leggen, slalommend tussen oranje pylonen, hooibalen en sneeuwpoppen. Een pylon raken kost vijf seconden, de schans overslaan dertig.
Neem een Jägermeister om de pijn te verzachten
Gert-Jan Oplaat
organisator tegen z’n zoon, die de finish niet haalde
Midden op het veld staan op een hooibaal alle glimmende bekers. Hoofdprijs is de Haverkamp Wisselbokaal, vernoemd naar het zalencentrum naast het veld, die de winnaar mag houden tot de volgende editie.
Organisator en BBB-senator Gert-Jan Oplaat praat de wedstrijd door een microfoon aan elkaar. „In de categorie met glans van de schans: wat een mooie landing”, roept hij. Met hun groene jassen met Connexxion-logo en blauwe mutsen waarop de tekst ‘Thuis in Overijssel’ prijkt, steekt de organisatie duidelijk af tegen het witte veld.
Voor de sport, waarbij skiërs zich laten voorttrekken door paarden, is een behoorlijke laag sneeuw nodig.
Foto Emiel Muijderman ANP
Zoom in
Twee ski’s verloren
De regels van de Grand Prix worden streng gehandhaafd. Met slechts één been over de schans betekent toch echt strafpunten; een grensrechter staat d’r met zijn neus bovenop en steekt een groene of rode vlag in de lucht. En als Ruben Oplaat aan de start verschijnt – „die naam klinkt bekend” – roept zijn vader dat echt iemand anders de tijd moet bijhouden. Helaas haalt Ruben de finish niet: hij valt na de schans en verliest beide ski’s. „Niets aan te doen”, zegt zijn vader door de microfoon. „Neem een Jägermeister om de pijn te verzachten.”
Oplaat sr. vertelt na de wedstrijd dat hij zelf ooit meedeed aan de eerste Grand Prix. Daarna bleef de sneeuw nooit lang genoeg liggen – of gooide corona roet in het eten. Afgelopen maandag bedacht Oplaat dat het deze week weleens zou kunnen lukken. Hij belde twintig buurtgenoten, die meteen aan de slag gingen. „Zo gaat dat hier in het dorp, dat is noaberschap”, zegt Oplaat.
Verschillende maneges leenden paarden uit, een vriend verzorgde de geluidsinstallatie. „Woensdag kwamen we bij elkaar met een Jägermeistertje, toen was het plan snel gemaakt. En dat met een budget van 250 euro.” Toen de dooi later die week inzette, werd het nog even spannend, maar de sneeuwlaag bleef dik genoeg.
Ik heb respect voor iedereen die meedoet: skiën met zoveel ogen op je gericht
Sharon Beusink
toeschouwer
Toen Dieuwke Visser uit Nijverdal de aankondiging van de wedstrijd voorbij zag komen op Facebook, aarzelde ze geen seconde. „Ik ben fanatiek skiër en wanneer krijg je nou zo’n kans?”, zegt ze na afloop van haar ronde. Deelnemers konden meedoen met hun eigen paard of een manegepaard, zoals Visser deed. „Ik had niet geoefend, maar het ging goed”, zegt ze. „Het was superleuk, het evenement is goed geregeld en het is ook nog eens mooi weer.”
Op de parkeerplaats, die volstaat met paardentrailers, knipt ruiter Sanne Mortink uit Enter een laag tape los rond de hoeven van haar paard. „IJzers zijn te glad om door de sneeuw te rennen”, legt ze uit. „Je kunt er gaten in boren om er een soort spikes in te doen voor extra grip, maar ik besloot zo lastminute mee te doen dat daar geen tijd meer voor was.” Ze heeft het opgelost met een combinatie van ductape en verband, voor de stugheid. „Het ging goed, we hadden niet geoefend, dus het was wel even spannend: het paard moet het wel willen. Ik rij normaal dressuur, koetspaarden zijn meer gewend om iemand achter zich aan te trekken.”
Toeschouwers bekijken de Grand Prix galopskiën, die voor het eerst in zestien jaar weer kon worden georganiseerd.
Foto Emiel Muijderman / ANP
Zoom in
Rollade
Na een korte pauze, waarin het publiek massaal de tekst „Ja, in dat kleine dorpje” van het Markelose volkslied meezingt, nemen de vijf beste jongeren (tot zestien jaar) en de acht beste volwassen het nog een keer tegen elkaar op voor de bekers – al krijgen alle finalisten een prijs: een doos chocola voor de kinderen, een rollade voor de volwassenen.
Madelon van den Berg, Sharon Beusink en Corine Lammertink uit Markelo zijn met hun kinderen naar de wedstrijd gekomen. „Als er zoiets te doen is, komt iedereen, het ging er ook over in de klas”, zegt Van den Berg. „Je ziet hier de saamhorigheid van het dorp”, vult Beusink aan.
Zelf meedoen heeft Beusink niet overwogen. „Ik wil graag heel blijven, ik ga binnenkort nog op wintersport. Maar ik heb respect voor iedereen die meedoet, skiën met zoveel ogen op je gericht”, zegt ze met een dampende glühwein in de hand. De deze middag populaire koek en zopiekraam verkoopt ook snert, warme chocolademelk met slagroom én marshmallows.
Een negenjarige jongen en diens dertienjarige zus weten het record aan te scherpen tot 57 seconden, maar verliezen in de ultieme strijd om de wisselbokaal op een paar seconden van de volwassenen. Onder meer een deelnemer in toga en een team uitgedost als bok waren in de race voor de schoonheidsprijs, maar die ging uiteindelijk naar een team met de naam ‘Amazones’, die onder meer hun paard hebben aangekleed als giraffe. De troostprijs mag Ruben Oplaat mee naar huis nemen. De voorkant van zijn skischoen bleek afgebroken, waardoor hij op de schans uit zijn ski schoot.
Aan de wedstrijden deden zowel kinderen als volwassenen mee.
Foto Emiel Muijderman / ANP
Zoom in
Geef cadeau
Deel
Mail de redactie
De journalistieke principes van NRC