Gisteren
leestijd 3 minuten
2832 keer bekeken
Bewaren
In jullie echokamer op de kinderpornosite X zie ik jullie al dagenlang deugpronken over de protesten in Iran. En dat is een goede zaak! Als links en progressief persoon vind ik het strijden tegen repressieve regimes altijd te prijzen. Ik moet eerlijk zeggen, ik ben blij verrast door uw fanatieke activisme. Ik had het niet heel erg verwacht. De slachtoffers van het huidige regime zijn grotendeels moslims. In het recente verleden heeft U toch zeer duidelijk gemaakt dat U moslims beschouwt als een soort stiekeme ideologen die samenzweren met cultuurmarxisten en oikofoben, met vooral als doel om de Echte Nederlander te pesten, of iets dergelijks. Dat U nu juist opkomt voor deze vermeende schurken is dus wat merkwaardig, wat mij betreft. Maar het kan natuurlijk best zijn dat U inmiddels afscheid hebt genomen van dat oude, bekende angstsprookje over moslims dat U jarenlang hebt gepropageerd. Als dat echt zo is, zou U dan zo vriendelijk willen zijn om dat even te vertellen? Ik vrees namelijk dat veel Nederlanders er nog steeds vanuit gaan. Maar goed, we dwalen af, ik ben hier eigenlijk om U een welgemeend advies te geven.
U moet nu lijdzaam en machteloos toezien terwijl de doden zich opstapelen. En weet U, dat gevoel kennen wij aan de linkerkant van het politieke spectrum. Wij kennen dat goed. Wij hebben dat gevoel vaker gehad. Veel vaker, zelfs. Op zich is dat natuurlijk een slecht iets, maar voor U zit daar wel een klein voordeeltje aan vast: wij hebben inmiddels een paar manieren bedacht om daarmee om te gaan. Een van die manier wil ik graag onder uw aandacht brengen: organiseer een demonstratie! Wij hebben dat in het verleden meerdere malen gedaan, en geloof me: het helpt.
Wel een tip: het is onze ervaring dat het niet zo verstandig is om, bijvoorbeeld, kantoren van politieke partijen te slopen, of om parlementen te bestormen, of om rond te rijden met doodskisten voor linkse politici, of om met grote zware voertuigen snelwegen te blokkeren. Ik snap dat dit heel verleidelijk kan zijn, maar geloof me: de meeste normale Nederlanders vinden dat echt niet OK, en U loopt dan de kans om alle sympathie die U in de afgelopen 20 jaar hebt opgebouwd weer te verliezen. Ik zou dat dus dit keer achterwege laten, als ik U was.
En laat ik ook even een misverstand uit de weg ruimen: dit advies is vooral bedoeld om U te helpen om met dat machteloze gevoel om te gaan. Natuurlijk zou het mooi zijn als ik iets zou kunnen adviseren dat de bron van dat gevoel, het brute geweld dat wordt uitgeoefend, zou kunnen oplossen. Maar helaas, ik vrees dat dat iets is dat buiten onze macht ligt. Wij hebben het geprobeerd met de Rode Lijn-demonstratie dit voorjaar, waar ongeveer een kwart miljoen mensen aan meededen. Deze demonstratie heeft wel een paar dingen veranderd in de opstelling van onze regering, maar het etnische zuiveringsbeleid van Israël gaat eigenlijk nog steeds gewoon door. Echter, de deelnemers aan de demonstratie hebben nu in ieder geval het gevoel dat ze het geprobeerd hebben. En dat maakt de ervaren machteloosheid een flink stuk dragelijker, dat kan ik U wel vertellen.
Dit is wel belangrijk, omdat er een niet onbelangrijk verschil is tussen de daders van de twee geweldsorgies waar we het nu over hebben. In het geval van Israël gaat het om een bondgenoot van Nederland, waar we al heel lang nauwe relaties mee hebben op economisch, militair, en politiek vlak. En dat betekent, dat de Nederlandse regering in staat is om enige druk uit te oefenen, bijvoorbeeld door het aan banden leggen van wapenleveranties. Dus ook al is er uiteindelijk niet zo veel van terecht gekomen, bij Israël is er in ieder geval nog de mogelijkheid om het regime bij te sturen. In het geval van Iran, echter, gaat het om een bijna volledig geïsoleerd land, dat al zucht onder een streng sanctiepakket. De Nederlandse regering kan dus simpelweg niet heel invloed uitoefenen. We hebben eigenlijk geen mogelijkheden om het regime aldaar in beweging te krijgen. Ik kan daar beter eerlijk over zijn, denk ik, voordat dit weer tot teleurstellingen gaat leiden: U gaat het geweld in Iran niet stoppen met een demonstratie. Maar, nogmaals, dat is ook niet waarom U het zou moeten doen. U moet het vooral doen voor uw eigen gevoel. Voor het onderbuikgevoel, zeg maar. Ik had namelijk begrepen, dat uw onderbuikgevoel voor U toch het allerbelangrijkste is, als het om politieke zaken gaat …