„Het is vreselijk om je land te moeten verlaten. De mensen van wie we hielden, ons pas gekochte huis: we moesten het allemaal achterlaten en hadden hier niets. Toch had ik hier pas voor het eerst het gevoel veilig te zijn in huis en op straat. Nu ben ik bang dat de Immigratie- en Naturalisatiedienst mij terugstuurt naar Syrië, omdat het Westen zegt dat het daar veilig is.
Het is goed dat Syrië op de zesde plaats van de Ranglijst Christenvervolging is geëindigd, omdat dit de waarheid weerspiegelt. Mensen zullen verbaasd staan, omdat het daar blijkbaar toch niet zo veilig is. Syrië ondergaat voor christenen nu een existentiële crisis, veel meer nog dan onder het bewind van Al-Assad. Wij zien mensen het land voorgoed verlaten. Ik denk dat 99 procent van de christenen daar weg wil, en dat is in 2000 jaar nog nooit gebeurd. Als wij niets doen om hen daar te beschermen, zal het christendom in Syrië binnenkort helemaal verdwijnen.
Tijdens de Syrische burgeroorlog vluchtten veel christenen uit het land, maar wij wilden blijven om onze protestants-evangelische gemeente te blijven dienen. De kerk had zo’n 2000 leden, en elke dag werden bijeenkomsten gehouden door diverse groepen. Zo belegde ik bijeenkomsten voor kinderen met verschillende etniciteiten, maar ook bijvoorbeeld voor vrouwen met een moslimachtergrond.
Alle christenen waren door de jaren heen naar één wijk van de stad getrokken, wat een soort overlevingsmechanisme was. Op een gegeven moment in de oorlog werden we omsingeld door islamitische milities. Maandenlang konden wij onze wijk niet in of uit, en we wisten dat de extremisten onze wijk wilden binnenvallen, ze waren slechts een kilometer van ons verwijderd. Iedereen was bang, want we wisten ook wat zij met ons zouden doen.
Lees ook
Syrië stijgt hard op nieuwe Ranglijst Christenvervolging
Een man die tijdens zijn studie bij ons in de kerk zat, werd, toen zijn christelijke dorp werd aangevallen, gevraagd zijn geloof in Jezus te verloochenen. Hij weigerde dat, en ze onthoofdden hem. Wij realiseerden ons dat wij dezelfde keuze zouden moeten maken wanneer de islamisten onze wijk zouden binnenvallen. Een vijftienjarig meisje vroeg mij wat ze dan moest doen: haar geloof verwerpen of onthoofd worden. Ik kon haar geen antwoord geven. Ik kon niet zeggen dat zij Jezus moest loochenen, maar moest ik haar dan zeggen dat ze maar moest sterven?
„Met het zwaard op zijn nek zei de man: „Stop, ik verloochen Jezus””
Ibrahim, Syrisch predikant
Ibrahim houdt een Arabische Bijbel vast. beeld RD
Een man die vanuit onze wijk probeerde te ontsnappen, werd bij de eerste controlepost opgepakt. Hij kreeg dezelfde keuze: zijn geloof verloochenen of onthoofd worden. Toen hij op zijn knieën zat, dacht hij aan zijn twee dochters. Wat zou er met hen gebeuren als hij er niet meer was, wie zou voor hen zorgen? Met het zwaard op zijn nek zei hij: „Stop, ik verloochen Jezus.” Ze hadden hem niet fysiek gedood, maar wel emotioneel. Wanneer ik hem daarna sprak, huilde hij altijd bitter. Hij werd nooit meer dezelfde en een jaar later stierf hij.
Zelf heb ik in de gevangenis gezeten, een ondergrondse cel van 1 bij 2 meter, waarin vijf mensen opgesloten zaten en waar je je schoen als kussen moest gebruiken. Bewakers sloegen mensen totdat die niet meer konden jammeren of huilen.
Ik heb mijn geloof nooit losgelaten, maar had zo veel vragen. Ik zag niet altijd hoe God door de knoeiboel heen werkte, en liep trauma’s op omdat ik zo veel mensen zag lijden en worstelen. Hoe had God daar controle over? Ik leed aan depressie, eenzaamheid en angsten, maar kreeg soms ook antwoorden.
God gebruikt de duivel om Zijn doel te bereiken, de kerk in Syrië groeide. Vóór de oorlog was het namelijk moeilijk om moslims te bereiken. Sinds de oorlog kwamen zij zelf naar ons toe, omdat ze de islam zo beu zijn. Zij begrepen niet waarom wij hen liefhadden, geld en voedsel gaven, terwijl hun imam zei dat ze ons moesten doden. Wij mochten niet evangeliseren, maar dat was ook niet nodig. Ik heb veel moslims gedoopt zien worden.
„Bin Laden evangeliseert, en ik doop”, zei de hoofdpredikant in Syrië en Libanon altijd over jihadisten. Dat geldt nu nog. Afgelopen zondag gooiden extremisten een vrouw van de derde verdieping, omdat zij een ongelovige was. Je hoort dan Koerden, die in Aleppo tegen het regime vechten, op tv vertellen dat zij geen moslim meer willen zijn vanwege alles wat zij zien gebeuren. Zij willen zo’n bloeddorstige God niet langer dienen.
Ibrahim houdt een Arabische Bijbel vast. beeld RD
Ik zal nooit vergeten wat een voormalig moslim mij vertelde. Hij was getuige geweest van iets gruwelijks in zijn dorp. Moslimstrijders doodden een meisje, en dwongen haar vader vervolgens om haar vlees te eten, enkel omdat zij ongelovigen waren. Toen hij dat had gezien, besloot de man dat hij deze religie niet meer zou aanhangen. De onthoofding van ons kerklid werd gefilmd en online geplaatst. Dat is heel pijnlijk, maar tegelijkertijd weet en ervaar ik dat veel mensen die de video zagen, de islam vaarwel zeiden.
„Het enige wat ik hier voor het eerst had was het gevoel veilig te zijn; nu ben ik bang dat ik teruggestuurd word”
Ibrahim, Syrisch predikant
Maar ik maak mij grote zorgen, want mensen die ons dit aandeden, zijn nu aan de macht. Het regime van Al-Assad was nooit ons grootste probleem, want hij streed altijd tegen deze extremisten. In Syrië kennen we de achtergrond van de huidige president Ahmed al-Sharaa en de nieuwe ministers van Justitie en Defensie. Zij hebben allemaal een achtergrond als terrorist, en het land islamiseert snel. Mensen die voorheen gematigde moslims waren, hebben nu extremistische ideeën en iedereen laat ineens zijn baard groeien. Overal worden IS-vlaggen verkocht.
Mijn broer en schoonvader leven nog in Syrië, en moslims vertellen hun soms grappend dat zij hen zullen doden. Misschien niet vandaag, omdat zij het Westen willen laten denken dat Syrië nu goed is, maar uiteindelijk zullen zij het doen. Het probleem is dat de westerse overheden weten dat dit regime liegt, maar er om politieke redenen toch in meegaan. Ze horen deze leugen graag en waarom zou je het dan niet de waarheid maken?”
Om veiligheidsredenen is Ibrahims naam gefingeerd. Zijn echte naam is bekend bij de redactie.