Roland Van Beeck (71) is geen onbekende. Als tatoeëerder zette hij de prachtigste creaties en in 2020 won hij ‘The Voice Senior’, maar Roland heeft nog meer talenten.
Van pastel naar schilderen met olieverf
“Van kleins af aan heb ik al getekend, maar niet geschilderd”, vertelt Roland. “Ik tekende altijd met pastel, natuurlijk ook wel met pen en potlood, maar pastel had mijn voorkeur. Dat is gewoon plezant om mee te werken. Zo’n tien, vijftien jaar geleden heb ik een schilderij gemaakt. Ik raakte bevriend met iemand, die in de natuur schilderde en maakte prachtige landschappen. Hij stelde voor dat ik een keer meeging, wat ik ook deed, zoals naar de Maatjes. Ik gebruikte olieverf, dat deed hij ook en was voor mij het meest logische.”
Karakter vangen in portretschilderijen
“Maar mijn werk, het tatoeëren, slorpte zoveel tijd op, ook de ontwerpen, dat ik geen tijd meer had voor schilderen. Na een lange werkdag had ik er ook niet zoveel zin meer in. Maar een aantal jaren geleden begon het toch weer te kriebelen en heb ik het weer opgepakt. Nog wel landschappen, maar portretten hebben mijn grote voorkeur. Het iemand kunnen weergeven op een doek en het karakter van die persoon proberen te vatten, dat is veelzeggender dan een fotorealistisch portret.”
Uit het keurslijf van het tatoeëren stappen
“Tatoeëren is heel specifiek en gedetailleerd, met een strak ontwerp van wat mensen graag zien. Bij tatoeëren zit je ‘ingeriemd’, er is geen vrijheid. Bij het Tatteljee ging ik tekenen of model schilderen, daar was je vrij in en ook om je eigen impressie er aan te geven. Maar het perfectionistische van het tatoeëren was heel moeilijk los te laten. Als je veertig jaar in dat keurslijf loopt, is het moeilijk om het ineens zonder te doen. Je moet weer leren om zonder dat keurslijf te werken en nu nog moet ik daar aan ‘worstelen’.”
Wanneer een portret plots een vriend doet verschijnen
“Op het moment dat die vrijheid er wel is, kan je ineens iets heel moois neerzetten naar eigen inzicht, alsof je plotseling lucht krijgt. Mijn eerste portret in acryl was van een heel goede vriend van me. Dat was best emotioneel, hij ‘verscheen’ ineens op het doek. Ik had muziek opstaan, die over een vriend ging en het portret werd zo echt en was zo gelijkend, dat het was of zijn verdriet er bij mij uitkwam. De tranen stonden in mijn ogen.”
Zelfportretten en de gelijkenis met zijn vader
“Die vriend was verbijsterd toen hij het portret zag, de herkenning en emotie raakte hem heel erg. Zoiets te mogen en kunnen realiseren geeft heel veel voldoening en de motivatie met portretschilderen door te gaan. Ik maakte ook wel zelfportretten. In het meest recente zelfportret zie ik ook mijn vader op wie ik veel lijk. Als ik dat zie, weet ik dat het goed is. Vroeger heeft een schilder een keer mijn portret geschilderd en ik zag daar gewoon mijn vader inzitten.”
De weg belangrijker dan het eindresultaat
“Ik schilder verschillende portretten tegelijk, dan laat ik die een poosje liggen om met een ander portret verder te gaan. Zo kijk je er de volgende keer met frisse blik naar en zie je je fouten. Je kan er ook via een spiegel naar kijken, dan zie je ook wat niet goed is en waar dingen wringen. Ik schilder nog wel met acryl, maar ben steeds meer aan het overgaan naar olieverf. Dat droogt minder snel en geeft meer mogelijkheden. Het is een compleet andere manier van werken.”
“Het gaat om de voldoening, niet zozeer om het eindresultaat. De weg er naartoe is belangrijker. Je moet weten wanneer je het even moet laten liggen, omdat je het anders gaat ‘overwerken’ en de spontaniteit weg is. Juist die spontaniteit spreekt aan, die vrijheid, niet het harnas van ‘moeten’.”
Schilderen en zingen als mentale ontsnapping
“Tijdens het schilderen kom je in een wereld van niet-denken terecht, je kan je hoofd helemaal leegmaken. Je concentreert je op waar je mee bezig bent, datzelfde heb ik ook wanneer ik zing. Dan bestaat er geen tijd, alleen dat waar je mee bezig bent, een volledige focus. Dan is er geen ruimte voor andere dingen in je hoofd.”
NN
Facebook
X
Instagram