10. ‘A real pain’
Jesse Eisenberg en Kieran Culkin in ‘A real pain’. © 20th Century Studios
Met een klein budget en bitterzoete humor ging Jesse Eisenberg voor de gevoelige snaar. Hij schreef, regisseerde en speelde de hoofdrol in deze buddyfilm over twee Joods-Amerikaanse neven. Succession-revelatie Kieran Culkin won terecht een Oscar voor z’n rol als Benji, een dolende ziel die de pijn verstopt achter een façade van jovialiteit en impulsieve streken.
9. ‘Wallace & Gromit: vengeance most fowl’
‘Wallace & Gromit: vengeance most fowl’. © Richard Davies
In de beste actiethriller van het jaar speelden niet Tom Cruise of Idris Elba, maar een Engelse uitvinder en zijn hond de hoofdrol. We moesten er zestien jaar op wachten, maar de terugkeer van Wallace & Gromit gaf ons alles waarvan we niet wisten dat we het wilden. Wilde achtervolgingen te land en ter zee, een boosaardige pinguïn en een ouderwets vakmanschap dat we moeten koesteren.
8. ‘The voice of Hind Rajab’
‘The voice of Hind Rajab’. © rr
Gedurfd, hartverscheurend, wraakroepend. De Tunesische regisseur Kaouther Ben Hania mengde fictie met documentaire en gaf de oorlogsslachtoffers in Gaza een duidelijk gezicht. Ze gaf de vijfjarige Hind, een Palestijns meisje dat begin 2024 werd gedood door Israëlische soldaten, haar stem terug. In Venetië hield het applaus 23 minuten aan, in Gent werd de jury er muisstil van. Maar dit verhaal overstijgt de grenzen van eender welk filmfestival.
7. ‘Jeunes mères’
Lucie Laruelle en Janaina Halloy in ‘Jeunes mères’. © rr
Cinéma humain zonder opsmuk, zoals altijd onontkoombaar eerlijk. De broertjes Dardenne zorgden dit jaar voor een primeur op het filmfestival van Cannes: als eersten wonnen ze voor de tweede keer de Prix du scénario. Hun empathische kijk op het leven van vijf tienermoeders verdiende niet minder. Het Luikse tweetal schetst een hoopvol plaatje, zonder toegevoegde suikers.
6. ‘Memoir of a snail’
‘Memoir of a snail’. © rr
We schreven het in maart al, maar even herhalen kan geen kwaad. In tegenstelling tot Wallace & Gromit is deze animatiefilm níét voor kinderen. Met het verhaal van eeuwige pechvogel Grace maakte de Australische animator Adam Ellliot een ontwapenende ode aan de duizenden levens die maar weinig eer en glorie te beurt vallen.
5. ‘Good one’
James Le Gros en Lily Collias in ‘Good one’. © rr
In de multiplexen wandelde je zo voorbij deze indiefilm, als die er al speelde. De 19-jarige Lily Collias is een revelatie als New Yorkse tiener die op wandeltocht trekt met haar vader en diens beste vriend. Dat blijkt voer voor gevechten met de rugzak, kortademige gesprekken en een grootse kleine film over een jonge vrouw die té vroeg volwassen moet worden.
4. ‘Queer’
Daniel Craig in ‘Queer’. © rr
Sinds hij James Bond af is, doet Daniel Craig lekker waar hij zin in heeft. Voor deze zweterige koortsdroom van een film sloeg hij de handen in elkaar met Call me by your name- en Challengers-regisseur Luca Guadagnino. Het duo leverde een intrigerend portret af van een aftakelende man die vlucht in vleselijk genot. We weten nog steeds niet wát we precies hebben gezien, maar dat ayahuasca-tafereel gaan we niet snel vergeten.
3. ‘Radioman’
Jef Hellemans in ‘Radioman’. © KFD
Het hart op de tong, de voeten vooruit. Frank Van Passel hield een onbeschaamd pleidooi voor liefde en verdraagzaamheid. Hij trommelde een indrukwekkende cast op, toverde het Brussel van de jaren 40 om tot een sprookjesdecor waar Wes Anderson jaloers op zou zijn en kopte zo op de valreep nog dé Vlaamse film van het jaar binnen.
2. ‘Train dreams’
Joel Edgerton in ‘Train dreams’. © Netflix
Hoe broos is het leven, hoe vluchtig het geluk? Dit pareltje hoorde thuis in de bioscoop, niet op Netflix om te verdwijnen in een mallemolen van halfbakken kerstfilms en schreeuwige gameshows. Joel Edgerton schittert als een zwijgzame spoorwegarbeider die het leven door z’n vingers voelt glippen. Het ontroerendste stukje fictie dat we dit jaar zagen.
1. ‘One battle after another’
Leonardo DiCaprio in ‘One battle after another’. © AP
Er was geen discussie. Leonardo DiCaprio is op z’n grappigst als revolutionair met een hart van goud. Sean Penn speelt de rol van z’n leven als onbeholpen alfman – dat loopje! De 25-jarige Chase Infiniti is de ontdekking van het jaar. Van die magistrale achtervolging op de snelwegen van Californië kregen we zweethanden, van Jonny Greenwoods nerveuze muziek gingen onze nekharen overeind staan. De jongste van There will be blood-regisseur Paul Thomas Anderson is er gewoon boenk op.
bekijk de trailer van One battle after another © warner
LEES OOK.Onze recensenten kiezen hun beste platen van het jaar: “Zij was overal, zelfs in de playlist van Klara”