{"id":107729,"date":"2026-01-09T23:56:18","date_gmt":"2026-01-09T23:56:18","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/107729\/"},"modified":"2026-01-09T23:56:18","modified_gmt":"2026-01-09T23:56:18","slug":"tien-jaar-na-zijn-dood-blijkt-david-bowie-al-onsterfelijk","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/107729\/","title":{"rendered":"Tien jaar na zijn dood blijkt David Bowie al onsterfelijk"},"content":{"rendered":"

Op Stansfield Road in de wijk Brixton in Londen komen deze herfstmiddag twee mannen aanlopen, de een heeft een tatoeage op zijn arm van een gezicht met een bliksemschicht. De twee kijken naar de kliko-bakken in de tuin van nummer 40, en maken foto\u2019s. Hier woonde ooit David Bowie. Nummer 40 was zijn geboortehuis \u2013 al is dat aan de gevel niet te zien.<\/p>\n

Na Brixton zou het gezin verhuizen naar Bromley, een uur naar het zuiden. In deze rustige buitenwijk ging David \u2013 toen nog Jones geheten \u2013 naar de Technical High School, de middelbare school, waar zijn leraar voor de creatieve vakken hem stimuleerde om verschillende instrumenten te spelen, te acteren en te schilderen. Hier begon zijn brede kunstliefde.\u00a0<\/p>\n

Het gezin was intussen weer verhuisd, naar Plaistow Grove 4. Naast de grijze voordeur is een tegel geplaatst met de bondige tekst: \u2018David Bowie. Singer and talented musician. 1955 to 1968\u2019. Londen hangt en staat vol gedenkplaten en monumenten, maar Plaistow Grove is het enige van de drie woonhuizen met een verwijzing naar hun beroemd geworden bewoner.<\/p>\n

Bowie heeft geen herdenkingsstenen nodig. Want David Bowie is sinds zijn overlijden, op 10 januari 2016, onsterfelijk gebleken.<\/p>\n

Niet alleen vanwege de indrukwekkende hoeveel geweldige liedjes en albums. Het belang van een popmuzikant wordt vaak afgemeten aan de mate waarin hij of zij jongere generaties muzikanten be\u00efnvloedt. Velen noemen Bowie als voorbeeld, om zijn eclectische muziek, zijn conceptuele stijl, zijn wisselende imago, om de versmelting van disciplines bij zijn liveconcerten. En om zijn persoonlijkheid: zijn open blik, zijn levenslange zoektocht naar nieuwe bronnen.<\/p>\n

\u2018It won\u2019t be boring\u2019<\/p>\n

Voor Kevin Parker van Tame Impala was Bowie een voorbeeld om zijn studio-experimenten. Voor de door hem ontdekte zangeres Janelle Mon\u00e1e de mogelijkheid om zich alter ego\u2019s aan te meten. Voor zangeres Lorde is hij de vaandeldrager van artistieke vrijheid. Popster Harry Styles leerde van Bowie dat je popmuziek kunt vormgeven als performancekunst.<\/p>\n

\"Ge\u00efnspireerd<\/p>\n

Ge\u00efnspireerd door David Bowie: Harry Styles op het Coachella Festival in Californi\u00eb, 2022.<\/p>\n

Foto Getty Images<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

David Bowie is niet zomaar een rolmodel, hij is de verpersoonlijking van het belang van goedgekozen voorbeelden. Hij was een spons die zich volzoog met de stijlen van groothedenuit literatuur, film, muziek, techniek en media: van Kraftwerk, Bertolt Brecht, Andy Warhol, Charles Mingus, Tom Verlaine, Marcel Marceau, kabuki (Japanse theatervorm), krautrock (Duitse experimentele muziek), drum \u2019n\u2019 bass (Britse elektronische dance), The Pixies, Nine Inch Nails, Sonic Youth, The Velvet Underground, William S. Burroughs, Kendrick Lamar, George Orwell \u2013 en anderen.<\/p>\n

Als artiest zou hij zenden wat hijop zijn culturele antenne had ontvangen. Zoals hij in 1978, in woonplaats Berlijn waar hij drie klassiek geworden albums zou maken, verkondigde: \u201dI don\u2019t know where I\u2019m going from here, but I promise it won\u2019t be boring.\u201d<\/p>\n

Dit was wellicht een van zijn grootste kwaliteiten: het benutten van elementen uit subculturen en de avant-garde om er een populair en voor de mainstream aantrekkelijk product van te maken. <\/p>\n

\n

Hij hield zich niet aan gendergrenzen. Hij leverde een tot op heden doorwerkende bijdrage aan de emancipatie van de lhbtq+-gemeenschap. <\/p>\n<\/blockquote>\n

Hij wilde een rol achter de schermen als schrijver van musicals die anderen zouden uitvoeren. Dan kon hij ondertussen zelf door naar de volgende trend, de volgende mode, de nieuwste ontdekking. Want hij had een korte aandachtspanne, was enthousiast en nieuwsgierig, en \u2018snel verveeld\u2019. Toen hij uiteindelijk toch zelf zanger\/muzikant werd, liet hij zich niet beperken tot die ene rol. Hij schreef nummers voor anderen, maakte films, danste, leerde mime, en toverde het rockconcert om tot een theatraal evenement, door gebruikmaking van decors, kostuums en lichtplan.<\/p>\n

Ruimdenkendheid<\/p>\n

Hoe ambitieus en leergierig hij ook was, wat hij niet zelf kon liet hij over aan experts. Zo vroeg hij de Japanse modeontwerper Kansai Yamamoto om de extravagante outfits te maken voor zijn alter ego\u2019s Ziggy Stardust en Aladdin Sane en bedacht kapster Suzi Ronson zijn rode rafelige kapsel, rond \u201972-\u201873. Bowie speelde gitaar, piano, saxofoon, synthesizer en mellotron, maar hij was genereus. Als Robert Fripp de betere gitarist was, dan kreeg hij de solo te spelen, te horen bij de ijselijke sireneklanken in \u2018Heroes\u2019.<\/p>\n

De multidisciplinaire benadering spiegelde zich in zijn imago. Van verfijnde dandy tot Japanse kabuki-performer, tot ongenaakbaar ruimtewezen. En van travestiet, tot vrouwelijke actrice of androgyne performer, hij hield zich niet aan de gendergrenzen van man of vrouw. Daarmee leverde hij een tot op heden doorwerkende bijdrage aan de emancipatie van de lhbtq+-gemeenschap. <\/p>\n

Zijn interviews op de Britse tv, begin jaren zeventig, gekleed in vrouwenkleren en met make-up op, betekenden voor velen een revolutie. En eind jaren zeventig was er de videoclip van \u2018Boys Keep Swinging\u2019 waarin hij danst met de soepele heupen van Elvis, begeleid door drie achtergrondzangeressen van uiteenlopende leeftijd. De zangeressen trekken een voor een hun pruik af en smeren hun lipstick weg. Alle drie blijken Bowie zelf.<\/p>\n

Die behoefte aan ruimdenkendheid bestaat nog steeds, blijkt. Jonge populaire muzikanten noemen zich schatplichtig aan Bowie en citeren letterlijk uit zijn werk. transformeert tot de jonge Bowie tijdens haar liveconcerten. Bowie is een rode draad in zowel het leven als de carri\u00e8re van frontpersoon Rahim C Redcar van Christine & the Queens, die zijn non-binaire stijl omarmt in kleding, dans en levenshouding.<\/p>\n

\"Optreden<\/p>\n

Optreden van Christine and the Queens in Madrid, juni 2023.<\/p>\n

Foto Mariano Regidor\/Redferns<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

Digitale muziek<\/p>\n

Zo experimenteerde hij al vroeg met elektronische muziek en met digitale muziekproductie. Toen in de jaren negentig het internet opkwam zag hij de voordelen van de \u2018digitale snelweg\u2019, die volgens hem de uitwisseling tussen artiest en aanhang zou bevorderen.<\/p>\n

Hij was de eerste popster die een nieuw album, Hours (1999), aanbood als download \u2013 op zijn website bowie.net<\/a> \u2013 nog voordat deze als cd of lp in de winkel lag. Het werd destijds beschouwd als een belediging voor de detailhandel (de Nederlandse keten Free Record Shop dreigde alle Bowie-cd\u2019s uit de winkel te verwijderen. Zover kwam het niet).<\/p>\n

In een interview op de Britse tv zei hij daarover: \u201dIk denk dat de invloed van het internet op onze samenleving onvoorstelbaar zal zijn. Opwindend en angstaanjagend tegelijk.\u201d Toen de interviewer het internet slechts \u2018een hulpmiddel\u2019 noemde, antwoordde hij: \u201dDat zie je verkeerd, het is een alien life form.\u201d <\/p>\n

Bowie bleef verrassen, op allerlei manieren. Zo verraste hij in 2013 door na tien jaar stilte plotseling het album The Next Day uit te brengen, met daarop onder meer het prachtige \u2018Where Are We Now?\u2019.<\/p>\n

Hij verraste op 10 januari 2016, toen hij stierf aan tot dan toe niet openbaar gemaakte leverkanker. Hij overleed twee dagen na het verschijnen van zijn zesentwintigste album, Blackstar. <\/p>\n

Dit laatste werkstuk was naar zijn zeggen ge\u00efnspireerd door jazz en rapper Kendrick Lamar. Hij bleek hier het eigen levenseinde als materiaal voor zijn teksten\u00a0te hebben gebruikt, wat leidde tot huiveringwekkend mooie nummers \u2013 zonder drama en m\u00e9t ironie, alsof hij het onderwerp oversteeg. Hij beschrijft zichzelf als een ster ver boven de aarde: \u2018Look up here, man, I\u2019m in danger\/ I\u2019ve got nothing left to lose\/ I\u2019m so high it makes my brain whirl\u2019 (in \u2018Lazarus\u2019). \u2018Something happened on the day he died\/ Spirit rose a metre then stepped aside\u2019 (\u2018Blackstar\u2019).<\/p>\n

David Bowie is een voorbeeld, voor muzikanten en niet-muzikanten, om zijn levenshouding en zijn acceptatie van het onvermijdelijke. Of het nu gaat over AI, opkomende artiesten als Rosal\u00eda, de toestand in de wereld \u2013 de vraag doet zich regelmatig voor: wat zou Bowie hiervan hebben gevonden?<\/p>\n

<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

Geef cadeau<\/p>\n

Deel<\/p>\n

Mail de redactie<\/p>\n

<\/p>\n

\tDe journalistieke principes van NRC
\n<\/a> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Op Stansfield Road in de wijk Brixton in Londen komen deze herfstmiddag twee mannen aanlopen, de een heeft…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":107730,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[25],"tags":[99,48,98,46,47,49,45,50],"class_list":{"0":"post-107729","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-amusement","8":"tag-amusement","9":"tag-dutch","10":"tag-entertainment","11":"tag-nederland","12":"tag-nederlanden","13":"tag-nederlands","14":"tag-netherlands","15":"tag-nl"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@nl\/115867850031880455","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/107729","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=107729"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/107729\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/107730"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=107729"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=107729"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=107729"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}