{"id":108657,"date":"2026-01-11T01:47:17","date_gmt":"2026-01-11T01:47:17","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/108657\/"},"modified":"2026-01-11T01:47:17","modified_gmt":"2026-01-11T01:47:17","slug":"nog-nooit-zo-bang-geweest","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/108657\/","title":{"rendered":"‘Nog nooit zo bang geweest’"},"content":{"rendered":"

Toen stylist en voormalig ELLE-redacteur Nicole Huisman met ELLE een podcast opnam over haar fertiliteitstraject<\/a> was de toekomst nog ongewis. Toch werd ze zwanger en kwam baby Ola ter wereld \u2013 veel en veel te vroeg. Nu doet Nicole nogmaals haar verhaal aan ELLE, over sprankjes hoop en een boel vrees.<\/p>\n

Nicole Huisman over haar veel te vroeg geboren dochter<\/p>\n

Het is midden augustus en broeierig warm in de Provence. De zon is al even onder, de nacht wacht op ons. Ik sta onder een boom vol lichtjes en discoballen, in de tuin van het vakantiehuis van mijn beste vriendin die daar net is getrouwd; ik was getuige. We dansen, omringd door onze beste vrienden. Friso, mijn vriend, knijpt even in mijn hand. Ik kan alleen maar lachen. Dat we hier staan, na alles wat er is gebeurd, is zo\u2019n enorme mijlpaal. We zijn voor het eerst een paar dagen weg zonder Ola. Onze kleine baby die, een paar maanden eerder, veel te vroeg geboren is. <\/p>\n

In 2021 ontstond een droom \u2013 groot in gevoel, klein in vorm. Toen die droom na een jaar nog niet was uitgekomen, zochten we hulp. Eerst in Nederland. En toen de zorg voor ons daar niet adequaat bleek, schoven we de grens over, naar Belgi\u00eb. Samen met ELLE, met managing editor Elles Beijers<\/a> in het bijzonder, die ook een fertiliteitstraject heeft doorlopen, legden we deze zoektocht vast in de vorm van een podcast, getiteld Voor een baby naar Belgi\u00eb.<\/a> Dat was thuiskomen: ik begon mijn carri\u00e8re ooit als moderedacteur bij ELLE. Ik maakte de podcast terwijl we midden in deze rollercoaster zaten, zonder te weten of er voor ons w\u00e9l een positieve uitkomst in zat. Spoiler: die zat erin. In juni 2024, na jaren van onzekerheid en complicaties, deed ik een positieve zwangerschapstest. Het aller-, allergrootste geluk. <\/p>\n

Veel te vroeg <\/p>\n

November 2024. Ik was zo\u2019n 24 weken zwanger, toen ik een beetje buikpijn kreeg. Had ik wel vaker, iets teveel hooi op de vork genomen dacht ik, vroeg naar bed en morgen weer een dag. Maar de pijn werd erger en begon in golven te komen. De verloskundige kwam en stuurde ons door naar het ziekenhuis. \u2018Ik wil graag het \u00e9\u00e9n en ander uitsluiten,\u2019 zei ze. \u2018Wee\u00ebn?\u2019 vroeg ik en ze knikte. Ik had geen idee hoe een wee voelde, maar ik (en Friso) wisten het achteraf gezien toen al. We hadden allebei in bed liggen timen (dat wisten we dan weer wel van wee\u00ebn) zonder dat tegen elkaar te zeggen. Ik wilde niks meenemen, er niet aan geloven. In de auto was het even rustig en een rolstoel leek me daarom niet nodig, maar eenmaal uit de lift in het ziekenhuis gilde ik het uit van de pijn \u2013 bevallend is het stuk van de parkeerplaats naar de verloskundeafdeling in het AMC een helse, oneindig lijkende wandeling. <\/p>\n

Toen de artsen zeiden dat ze echt zou gaan komen, ons lieve meisje, dat het inderdaad wee\u00ebn waren en ik zelfs al ontsluiting had, voelde het alsof ik verscheurd werd, in duizend stukjes brak. Nog nooit ben ik zo bang geweest. Veel tijd om daarbij stil te staan was er niet. \u2018We moeten de mogelijke scenario\u2019s met jullie bespreken,\u2019 zei de gynaecoloog. Een baby is prematuur als hij voor 37 weken zwangerschap wordt geboren en extreem prematuur als dat voor 28 weken gebeurt. In Nederland is het beleid dat ze bij 26 weken een baby\u2019tje sowieso opvangen, daarvoor is het een keuze die de ouders moeten maken. En dat was voor onze Ola het geval. Ik was 24 weken plus 6 dagen zwanger. In een waas hoorde ik het allemaal aan. Een afschuwelijk gesprek met een neonatoloog (een arts gespecialiseerd in de zorg voor te vroeg geboren baby\u2019s, wist ik \u00fcberhaupt wat dat was?) volgde. Een paar dagen daarvoor juichten we nog dat Ola \u2018levensvatbaar\u2019 was, want 24 weken, totaal geen besef van de betekenis daarvan. We leerden dat veel organen in dat stadium nog helemaal niet af zijn. Longen, hersenen, darmen, haar hartje, en wat daar allemaal mis mee kon zijn op dit heikele punt. En dat overleven daarmee onzeker was. Dat de kans dat we een gezond kindje zouden krijgen dat niks zou mankeren maar \u00e9\u00e9n zesde was. \u2018Als jullie voor het andere scenario kiezen, waarbij we haar niet opvangen, leggen we haar na de geboorte bij jullie en zal ze komen te overlijden.\u2019 Bij die gedachte brak ik opnieuw en werd ik kotsmisselijk. Verward en tegelijkertijd extreem helder besloten we dat er geen andere optie was dan ervoor te gaan. Onwetend, maar in de volle overtuiging dat dit het enige was wat we wilden. Toen ging het snel. Ik kreeg wee\u00ebnremmers, longrijpers (via mij toegediend, voor Ola), magnesiumbolussen (voor haar hersenen, voelende als een drugstrip voor mij), aan de monitor, kabels en draadjes; ik was weer een pati\u00ebnt. Na jaren van ziekenhuisbezoeken, ingrepen, hormonen en medicatie was ik juist z\u00f3 blij dat ik \u2018gewoon\u2019 zwanger was. Een harde klap. <\/p>\n

Dankzij de remmers is ons meisje nog even blijven zitten, maar 24 uur na de eerste wee\u00ebn is ze geboren, met precies 25 weken. Dankzij mijn eigen voorbereiding (ik wist wat ik wel en niet wilde, al moest ik dat bevalbad laten varen) en het geweldig lieve team van het AMC kijk ik, ondanks de onwerkelijke situatie, terug op een mooie bevalling. Vaginaal, zonder pijnstilling, in een semidonkere kamer met zo min mogelijk mensen. Van tevoren werd ons verteld hoe het zou gaan. Tegen alle verwachtingen in werd Ola direct na de geboorte toch even bij mij gelegd. Trillend aaide ik met mijn wijsvinger over haar hoofdje, zo voorzichtig als ik kon, bang dat ze te kwetsbaar zou zijn voor mijn aanraking. 825 gram, zo klein. En al een heel mensje, een prachtige, dat meteen begon te huilen (een goed teken!). Tegelijkertijd werd haar lijfje met plastic omhuld om haar warm te houden en al gauw werd ze naar een andere kamer gebracht waar een team van specialisten klaarstond om haar op te vangen. Friso mocht mee. Geen gouden uur, niet haar veilig op mijn borst, niet wij met z\u2019n drietjes samen bijkomen, waar ik zo veel over had gefantaseerd. Bizar hoe je kunt rouwen om iets wat je nooit hebt gehad. <\/p>\n

\"collage<\/p>\n

Maxime Cardol<\/p>\n

Doodsbang en smoorverliefd <\/p>\n

Ik werd de volgende ochtend wakker uit een narcose: mijn placenta wilde niet loslaten, die moest operatief verwijderd worden. Ik verloor drie liter bloed. Ik voelde me euforisch \u2013 hi, morfine! \u2013 en riep naar iedereen die binnenkwam: \u2018IK HEB EEN DOCHTER!\u2019 Ook Friso straalde. We h\u00e1dden ook een dochter, we waren ouders en onze droom was uitgekomen. Achteraf denk ik: wat geweldig dat dat ons eerste gevoel was, ondanks de zorgelijke situatie. Liefde wint. We kregen beschuit met muisjes en de verpleegster die voor me zorgde voelde als mijn beste vriendin. Toen begon de morfine uit te werken en drong de realiteit door. Friso rende op en neer tussen de verkoeverkamer waar ik lag bij te komen en de NICU (neonatale intensive care unit) waar onze dochter lag. Wonder boven wonder kolfde ik melk. Pas twaalf uur later mocht ik naar haar toe. Met mijn bed werd ik naar haar kamer gereden. Daar lag ze. Ieniemini, haar handjes zo groot als mijn vingerkootje, met een mutsje op waarin ze zwom. Afhankelijk van artsen en infusen. Ik was doodsbang en smoorverliefd. Zo dichtbij en toch zo ver weg. De wanden van haar glazen huisje voelden meters dik. <\/p>\n

Het gevoel toen ze voor het eerst bij mij werd gelegd, de eerste keer \u2018buidelen\u2019 (huid-op-huidcontact tussen ouder en baby), is misschien wel het mooiste ooit. Hoewel het vol was in haar kamer, met piepende monitoren en drukke verpleegkundigen, stond de wereld even stil. Puur geluk voelde ik, alsof er, voor heel even, geen zorgen waren. Haar warme lijfje op mijn borst, samen \u00e9\u00e9n. Zo moest het zijn en zo had het nog maanden moeten zijn. <\/p>\n

Een paar dagen na Ola\u2019s geboorte werden we uit bed gebeld. We sliepen in het Ronald McDonald-huis, pal naast het ziekenhuis. Ola poepte al dagen niet en de vrees was dat haar darmen niet af waren. Dat klopte. Haar darm was nu geperforeerd en ze moest daarom met spoed worden geopereerd. Van haar kamertje werd een OK gemaakt, omdat ze te klein en te kwetsbaar was om verplaatst te worden. Nog in de roes van mijn bevalling bungelde ik ergens tussen hoop en vrees. <\/p>\n

Operatie geslaagd: ons meisje van nog geen 900 gram had ineens een stoma die haar leven had gered. Kort daarna werd Ola heel ziek. Zo ziek, dat de artsen zeiden dat ze het waarschijnlijk niet zou gaan redden. We namen die avond afscheid van haar, omdat ze naar alle waarschijnlijkheid die nacht niet zou gaan halen. En als dat wel zo was, zouden we de volgende ochtend, op basis van de bevindingen van de artsen, een heel moeilijke keuze moeten gaan maken \u2013 het was aan ons om te bepalen wat in het belang van Ola zou zijn. Huilend hielden Friso en ik elkaar non-stop vast. We vroegen een verpleegkundige foto\u2019s te maken van ons drietjes en we mochten samen blijven slapen in een kamer vlakbij \u2013 ze zouden ons wakker maken als het moment daar was. Maar ze kwamen niet. Toen ik \u2019s morgens heel vroeg wakker werd (dat ik geslapen heb is een wonder) keek ik op mijn telefoon naar de datum en dacht: dit is de dag dat mijn dochter doodgaat. Ik voelde niks meer, alleen leegte. Maar Ola vocht terug. Tegen alle verwachtingen in verbeterden haar waardes beetje bij beetje. Artsen kwamen vol ongeloof bij haar kijken. Ons meisje, die kleine krachtpatser, ons grootste miniwonder. <\/p>\n

Duizend armen <\/p>\n

Ola tikte alle hokjes van de prematurenbingokaart af en had nog veel, veel meer pech. Ze heeft twee zware buikoperaties gehad, is twee keer aan haar hersenen geopereerd en haar ogen zijn twee keer gelaserd. Er is een biopt van haar lever genomen. Maar na elke tegenslag was daar dat kleine wonder dat iedereen verbaasde. Zo klein, met een hartje vol kracht. 93 dagen lagen we met Ola op de IC. Ruim drie maanden samen aan haar couveuse, zo\u2019n dertien uur per dag. We hadden \u00e9\u00e9n doel: zo vaak en zo lang mogelijk buidelen. We maakten buidelschema\u2019s, versierden haar kamer met lichtjes, foto\u2019s en kaarten en installeerden onszelf zo om uren met Ola te kunnen liggen. Ik las voor, kolfde, zong, sliep, voedde mijn meisje met mijn melk via een spuitje door een maagsonde, knuffelde en kletste \u2013 soms allemaal tegelijk. We vierden Kerst met haar en buidelden onszelf het nieuwe jaar in. We ondersteunden haar tijdens medische handelingen: infusen prikken, bloed afnemen, stomazorg\u2026 veel kon en mocht op schoot. Buidelen geeft een premature baby rust, warmte en geborgenheid, terwijl het ook medisch helpt om ademhaling, hartslag en temperatuur stabiel te houden en bijdraagt aan (cognitieve) ontwikkeling. Bijzonder dat zoiets natuurlijks zo veel verschil kan maken. Het AMC werd onze wereld, daar naar de Bruna gaan werd een uitje \u2013 yay, een nieuw voorleesboekje! \u2013 en we leerden andere ouders kennen in de \u2018huiskamer\u2019, het epicentrum van pechvogels. <\/p>\n

Na drie maanden IC verplaatsten we naar de high care. Opnieuw wennen: nieuwe gezichten, een nieuwe kamer, een nieuw ritme. Ola mocht aan de borst drinken, on demand, wat betekende dat ik fulltime bij haar op de kamer nodig was. Mentaal een enorme uitdaging. Natuurlijk wilde ik nergens liever zijn dan bij haar, maar ik voelde me ook een gevangene, met amper privacy. Ik lag eens half ontbloot Ola te voeden op bed toen er een karretje voor het raam verscheen met daarin een glazenwasser. Just imagine. Over het kolven en de weg naar borstvoeding kan ik een boek schrijven. What a ride. Maar wat ben ik blij en beretrots dat ik heb doorgezet: Ola thuis bij mij aan de borst is het mooiste wat er is. D\u00e1n voelen we samen \u00e9\u00e9n. <\/p>\n

Vanaf half november tot mid april \u2018woonden\u2019 we in het ziekenhuis. Een absurde achtbaan, waarin we van de diepste dalen en ondraaglijke onzekerheden naar het grootste geluk werden geslingerd. Soms in een paar dagen, soms in een paar uur, soms in minuten. Want geluk was er vaak ook. En liefde. Waar ik ongelofelijk trots op ben is hoe Friso en ik elkaar altijd zijn blijven vasthouden, letterlijk en figuurlijk. Daar was geen draaiboek voor. Door het verdriet toe te laten en te doorleven was er ook ruimte voor intense gevoelens van liefde en geluk \u2013 het karretje van de rollercoaster kan alleen omhoog als-ie eerst in volle vaart naar beneden is gegaan, denk ik nu. Een medisch maatschappelijk werker en psycholoog gaven ook veel steun en houvast. Ik moest vaak denken aan de titel van een lievelingsboek van vroeger \u2013 Ik omhels je met duizend armen<\/a>. Zo voelde het. Omhelsd, gedragen, vastgehouden, gevoed, verwarmd en verzorgd door duizend armen. De artsen, verpleegkundigen, zorgondersteuners, het zijn engelen. Zo kundig, zo helder en tegelijkertijd zo empathisch. \u2018We gaan dit samen doen,\u2019 zeiden ze op dag \u00e9\u00e9n, \u2018Ola is jullie dochter, jullie kennen haar het beste en jullie gaan aan haar zien hoe het met haar gaat en wat ze nodig heeft.\u2019 Verward staarde ik terug naar de arts die dat zei, wat wist ik nou? Maar hij kreeg gelijk. We luisterden aandachtig, zogen alle informatie en kennis op en waren overal bij. Alle zorg die we zelf mochten en konden doen, deden we vol geluk. Van zelf een piepklein luiertje van tien vierkante centimeter verschonen en stomaverzorging, tot ondersteunen bij hersenvochtpuncties. En het buidelen, onderdeel van het behandelplan. Deze betrokkenheid heeft zo veel voor onze hechting betekend. <\/p>\n

Daarnaast voelden we de armen van familie en vrienden. Zij vormden een liefdesleger: we werden volledig ontzorgd. Drie (!) maanden lang stond er elke dag een versgekookte maaltijd voor ons klaar (een basisbehoefte en tegelijkertijd zo\u2019n ongekende luxe, liefde gaat daadwerkelijk door de maag), onze was werd gedaan, voor ons katje werd gezorgd en de stroom van kaarten en cadeaus was ongekend. <\/p>\n

Gewoon thuis <\/p>\n

Door een haag van verpleegkundigen die met vlaggen wapperden en in hun handen klapten verlieten we in april, na meer dan vijf maanden, huilend (ik) en breed lachend (Friso) het ziekenhuis. We mochten eindelijk met z\u2019n drie\u00ebn naar huis. Daar waar haar eigen kamertje op haar wachtte, waar we al die maanden, op goede dagen en ter afleiding, met zo veel liefde en hulp van familie aan hadden gewerkt. Die eerste ochtend namen we haar bij ons in bed. Twee weken lang hebben we niemand gezien, wilden we alleen maar samenzijn. \u2018Ik hou zo van de tijd verliezen met jou\u2019, zong Bart van Racoon ooit \u2013 en zo was het. <\/p>\n

En zo begon een heel nieuw avontuur. Ik had z\u00f3 uitgekeken naar het thuiszijn, dat ik de uitdagingen die daarbij kwamen kijken had onderschat. De tweede dag al moesten we terug naar het ziekenhuis, omdat Ola niet wilde drinken. Wat heb ik veel gehuild bij mislukte borstvoedingspogingen en slaapjes die niet lukten, doordat wij opeens in charge waren van haar schema, zonder medische planning waar we op konden leunen. Wat heb ik oneindig veel nachtmerries gehad, telkens dezelfde; dat ik vergeten was haar terug in haar bedje te leggen en op haar was gaan liggen. Gillend, huilend en volledig in paniek wakker worden. Intens geluk hand in hand met onwennigheid en grote onzekerheid. Angsten en verwerking. Hoe ik de liefde weer opnieuw ervoer: nog dieper, nog meer, nog overweldigender. Dromen over de toekomst en tegelijkertijd volledig leven in het nu. De wekelijkse ziekenhuisbezoekjes en enge echo\u2019s, bellen met artsen en tegelijkertijd alles zelf moeten doen. Gewone dingen: na een half jaar weer zelf koken, een rondje fietsen en sociale interactie \u2013 hoe praat je ook alweer over koetjes en kalfjes? Plus nieuwe gewone dingen: eindeloos flesjes wassen, eindeloos kolven, eindeloos samen \u2018gewoon\u2019 zijn. En ook: Ola\u2019s eerste lachjes, haar vrolijke kraaloogjes die me verwachtingsvol aankijken in de vroege ochtend. Rommelige dagen met rommelige vlechten die voorbij vliegen, steeds weer ruiken aan haar hoofdje, borstvoeding \u2019s nachts en haar lijfje daarna warm en zacht en slap tegen me aan. Wij met z\u2019n drie\u00ebn, dat is alles wat telt. <\/p>\n

Dit artikel gaat verder onder de foto.<\/p>\n

\"family<\/p>\n

Maxime Cardol<\/p>\n

Wolken <\/p>\n

Naar de toekomst kijken vind ik heerlijk en heftig tegelijk. Heel veel gaat heel goed met Ola: ze drinkt, groeit, rolt, ontwikkelt zich, smult van haar eerste hapjes. Ze slaapt goed en lacht de hele dag, alsof ze extra blij is dat ze er is. Van net aan 800 gram naar een baby van bijna 7 kilo met vrolijke vetjes. Ik vind het vaak uitdagend om me te verhouden tot de reacties van onze omgeving. \u2018Wat fijn dat alles nu goed gaat!\u2019, horen we vaak, of: \u2018O, maar daar loop ik met mijn baby ook tegenaan, hoor!\u2019 Hoe lief bedoeld ook en soms waar, is het helaas echt anders voor ons, voor Ola. Wat haar prematuriteit voor gevolgen zal hebben voor haar verdere leven, weten we nog niet. Dat hangt als een wolk boven ons \u2013 soms donker, soms heel lichtgrijs. Maandelijks krijgt Ola een echo van haar hersenen, om te zien of het extra gaatje dat in haar hoofd is gemaakt om hersenvocht af te voeren, voldoende blijft werken, of dat een nieuwe ingreep noodzakelijk is. We hebben begeleiding van een fysiotherapeut gespecialiseerd in premature baby\u2019s en een preverbaal logopedist, die meekijkt naar de ontwikkeling wat betreft eten, drinken en later praten. Ola heeft een vaste kinderarts voor regelmatige check-ins en een neuroloog. Een zegening, want wat leren we een hoop en ze houden haar nauwlettend in de gaten \u2013 maar het is ook veel. Veel om te regelen, veel om te dragen. Misschien krijgt ze problemen met haar ontwikkeling, cognitief, fysiek of sociaal. Of met haar gezondheid in het algemeen. Of met haar zicht of gehoor, met leren, concentreren of in haar gedrag. En misschien ook niet. Sommige vroeggeboren baby\u2019s groeien en bloeien zonder problemen.<\/p>\n

Wat de toekomst ook voor haar, voor ons, in petto heeft, we gaan het aan. Voorzichtig zet ik stapjes om weer te gaan werken. En ook al eindigen die dagen soms huilend aan de keukentafel omdat het zo veel is, weet ik: kleine stapjes zijn ook stapjes. We zetten onze schouders eronder, zoals we dat al die maanden hebben gedaan. We doorleven de verliezen en vieren elke stap, groot en klein. Op naar ons nieuwe normaal, ook al kost dat ongelofelijk veel moeite, energie en tijd en zien of begrijpen mensen dat niet altijd. Ik weet, wij drietjes, individueel en als team, wij zijn ijzersterk. Wat er ook gebeurt en hoe moeilijk ook, en met ook soms een pas op de plaats: we zullen door alles heen de zon blijven zien. Want Ola is er.<\/p>\n

Strong Babies <\/p>\n

In Nederland wordt 7 procent van de baby\u2019s te vroeg geboren, waarbij zo\u2019n 1 procent extreem prematuur. Tien baby\u2019s per dag ondervinden blijvende gevolgen. En elke dag overlijden twee baby\u2019s door vroeggeboorte. Een vroeggeboorte is ingrijpend. Vroeggeboren baby\u2019s hebben een groter risico op gezondheidsproblemen en ontwikkelingsachterstanden. Dit is niet alleen zwaar voor hen, maar ook voor hun ouders, die voor grote uitdagingen komen te staan. Stichting Strong Babies zet zich actief in voor verbetering van de zorg van te vroeg, te klein of ziek geboren baby\u2019s en voor onderzoek ter voorkoming van vroeggeboortes, zodat verhalen als die van Ola hopelijk steeds zeldzamer worden. Nicole is, naast Anne-Mar Zwart van het televisieprogramma Handen aan de couveuse, die deze wereld in beeld brengt, ambassadrice voor deze stichting. Help mee. Ga naar strongbabies.nl <\/a>en doneer. <\/p>\n

Lees ook<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Toen stylist en voormalig ELLE-redacteur Nicole Huisman met ELLE een podcast opnam over haar fertiliteitstraject was de toekomst…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":108658,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_share_on_mastodon":"0"},"categories":[31],"tags":[99,16409,147,48,98,46,47,49,45,23413,50,23414,23415,330],"class_list":["post-108657","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-celebrities","tag-amusement","tag-bevalling","tag-celebrities","tag-dutch","tag-entertainment","tag-nederland","tag-nederlanden","tag-nederlands","tag-netherlands","tag-nicole-huisman","tag-nl","tag-prematuur","tag-vroeggeboorte","tag-zwangerschap"],"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@nl\/115873948808925142","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/108657","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=108657"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/108657\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/108658"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=108657"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=108657"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=108657"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}