Dat Woods meer zekerheid wil dan alleen de woorden van Trump is niet verwonderlijk. \u201eDe Venezolanen hebben onze bezittingen al twee keer eerder afgepakt\u201d, zei hij.<\/p>\n
Hij doelt op twee rondes van nationalisaties voor de oliesector in Venezuela, eerst in 1976 en daarna nog een keer in 2007. Vooral die tweede ronde maakt dat Trump vorige week claimde dat Venezuela de VS geld schuldig is. <\/p>\n
De politieke context van toen verklaart mede waarom veel oliebedrijven nu terughoudend zijn.<\/p>\n
Nationalisatie<\/p>\n
Decennialang was Venezuela een topproducent van olie. Het land produceerde op het hoogtepunt, in 1970, ruim 3,75 miljoen vaten per dag (een vat is 159 liter) en was de zesde producent van de wereld. Vooral buitenlandse bedrijven waren in Venezuela actief. Hun enorme olie-inkomsten voedden , schrijft onderzoeker Douglas Delgado-Landaeta in een reconstructie<\/a> in het politiek-economische wetenschappelijke tijdschrift Procesos de Mercado: \u201eVanuit politici werd de mythe gevoed dat buitenlandse bedrijven Venezolaanse natuurlijke hulpbronnen uitbuitten.\u201d<\/p>\n \u201eDit was een tijd waarin veel Amerikaanse auto\u2019s rondreden in Venezuela\u201d, zegt energiespecialist bij het The Hague Centre for Strategic Studies (HCSS) Jilles van den Beukel. Ook het Nederlandse Shell en andere oliebedrijven uit Europa waren actief in Venezuela.\u00a0Destijds boorden die bedrijven vooral in het westen van het Zuid-Amerikaanse land. \u201eDe olie was daar minder zwaar dan in andere delen van het land en daarom relatief makkelijk te verwerken\u201d, zegt Van den Beukel. Dat leverde veel geld op.<\/p>\n In Venezuela waren ze er wel klaar mee dat die buitenlandse bedrijven het voor het zeggen hadden. Ze dachten: wij kunnen dit zelf wel<\/p>\n Jilles van den Beukel Die winsten zouden veel meer ten goede moeten komen aan het volk, was de tendens in de Venezolaanse politiek. De productie was hoog, de olieprijs ook. \u201eEn in Venezuela waren ze er wel klaar mee dat al die buitenlandse bedrijven het voor het zeggen hadden\u201d, zegt Van den Beukel. \u201eZe dachten: wij kunnen dit zelf wel.\u201d Nationalisatie werd een zeer verleidelijke optie.<\/p>\n Wat begin jaren 70 in het Midden-Oosten al gebeurde, gebeurde in 1976 in Venezuela. Per 1 januari van dat jaar werden de activiteiten van veertien bedrijven genationaliseerd \u2013 alle oliebedrijven die op dat moment in Venezuela actief waren. De bedrijven werden voor de verliezen en het materiaal dat ze achter moesten laten. Uit een nummer van Shell Magazine uit 1975 is op te maken dat het bedrijf een compensatie had geaccepteerd van 116 miljoen pond, die over een periode van 5 jaar werd uitgekeerd.<\/p>\n Zo ontstond staatsoliebedrijf Petr\u00f3leos de Venezuela, S.A. (afgekort als PDVSA). Op dat moment e, aldus Van den Beukel.\u00a0Personeel dat eerder in dienst was bij de internationale bedrijven werd aangemoedigd te blijven, schrijft Delgado-Landaeta.\u00a0De verwachtingen voor het nieuwe staatsoliebedrijf waren hoog: de olie-inkomsten zouden Venezuela rijk maken en het bedrijf zou een banenmachine zijn.\u00a0<\/p>\n Het liep anders. Concurrentie had PDVSA in Venezuela niet, wel dijde het personeelsbestand uit en de bedrijfscultuur werd ineffici\u00ebnt. Prikkels om innovatief te zijn, wat oliebedrijven op het internationale toneel volop waren,, schrijft Delgado-Landaeta. De . In 1986, tien jaar na de grote nationalisatie, werd nog maar de helft van de olie geproduceerd van de topjaren rond 1970.<\/p>\n Begin jaren 90 besloot de Venezolaanse overheid daarom de deuren weer open te zetten voor de buitenwereld. De olieprijs was laag, de tegenvallende productie moest omhoog om het land erbovenop te krijgen. Van den Beukel: \u201eZe beseften in Venezuela dat het toch niet zo makkelijk was om het allemaal alleen te doen.\u201d<\/p>\n Onder de noemer apertura petrolera (\u2018olie-opening\u2019) werden samenwerkingsvormen , schrijven onderzoekers van de Rice University in Houston, VS, in een wetenschappelijke reconstructie<\/a> van het instorten van de Venezolaanse olie-industrie. Onder meer Amerikaanse oliebedrijven Chevron en ConocoPhillips, en ook het Franse Total en Noorse Statoil, werden weer actief in Venezuela en legden nieuwe infrastructuur aan<\/p>\n Het werkte: halverwege de jaren 90 zat de productie weer boven de 3 miljoen vaten per dag.\u00a0<\/p>\n De revolutionaire Venezolaanse politicus Hugozag de afspraken met buitenlandse investeerders ondertussen als verlies van soevereiniteit. Venezuela had zich te afhankelijk gemaakt en hij vond dat de staat recht had op een groter deel van de winst. en in 1999 werd Ch\u00e1vez president. Rond 2007 begon hij eenzijdig contractwijzigingen af te dwingen bij de buitenlandse bedrijven. Ze , schrijven de onderzoekers van Rice University.<\/p>\n trokken zich daarop terug\u201d, zegt Van Beukel. \u201eZe wilden Dus moesten ze weg. \u201eDe facto komt dat ook neer op een onteigening, net als in de jaren zeventig gebeurde.\u201d<\/p>\n\n
\nenergiespecialist<\/p>\n<\/blockquote>\n
![\"Een](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/1767911667_322_070126ECO_2029236941_olie.jpg\"\/)