zijn speelse film over Jean-Luc Godard<\/a> en het maken van diens baanbrekende debuut, \u00c0 bout de souffle (1960). Een paar maanden eerder draaide in Berlijn Linklaters Blue Moon, een biografische film over tekstdichter Lorenz Hart (1895-1943). Nouvelle Vague is een energieke film met talloze personages over de kracht van cinema, Blue Moon een praatfilm met een paar personages die zich op \u00e9\u00e9n locatie afspeelt.<\/p>\nDeze locatie is de befaamde bar Sardi\u2019s, in het New Yorkse district waar alle Broadwaymusicals in premi\u00e8re gaan. Het is 1943, de openingsavond van Rodgers & Hammersteins musical Oklahoma! (over dat uitroepteken maakt Hart meerdere grappen). Het is Rodgers\u2019 eerste musical zonder Hart, sinds 1919 zijn tekstdichter. Samen waren ze verantwoordelijk voor standards als \u2018My Funny Valentine\u2019, \u2018The Lady is a Tramp\u2019 en \u2018It Never Entered My Mind\u2019. Omdat Hart vanwege zijn alcoholisme onbetrouwbaar is, besloot Rodgers hun succesvolle samenwerking te be\u00ebindigen. Hart (geweldig gespeeld door Ethan Hawke) toont zich daar tegenover de barman van Sardi verbitterd over, maar heeft ook zelfspot. Hij mag eigenlijk niet drinken, maar slaat stiekem toch wat whisky\u2019s achterover. Intussen oreert hij tegen de barman (Bobby Cannavale) en andere aanwezigen, onder wie de latere kinderboekenschrijver E.B. White. In die gesprekken is hij grappig, scherp, cynisch, vilein, melancholiek, bitter en soms vulgair. Seksuele toespelingen zijn hem niet vreemd, zijn betoog over half erecte penissen (\u201ehoopvol\u201d volgens Hart) is erg geestig. Het gaat ook over zijn vermeende homoseksualiteit, Hart noemt zichzelf echter \u2018omniseksueel\u2019. Veel van de gesprekken gaan over zijn (al dan niet platonische) verliefdheid op de twintigjarige Elizabeth Weiland (Margaret Qualley). Zij zal later die avond haar opwachting maken, het derde deel van Blue Moon beslaat hun treffen.<\/p>\n
Linklater maakt Sardi\u2019s nog enigszins filmisch door gebruik te maken van de verschillende delen ervan. In het begin zien we vooral weidse shots, Harts gesprek met Elizabeth vindt plaats in de garderobe en is intiemer gefilmd. Blue Moon is vooral een film voor musicalliefhebbers die al iets weten over Rodgers & Hart en Rodgers & Hammerstein (later verantwoordelijk voor The Sound of Music). De argeloze kijker ziet een film propvol dialogen over een man die weliswaar geestig is, maar ook vol zelfmedelijden zit. Zijn verliefdheid op Elizabeth is eerder droevig en masochistisch dan opbeurend: in die zin spiegelt het Harts melancholieke songteksten, zoals \u2018Blue Moon\u2019.<\/p>\n