Aan het woord komen deskundigen en professionals als Telegraaf-rechtbankverslaggever Saskia Belleman, die delibereren over de termen femicide en vrouwenmoord, de cijfers (ruim veertig moorden op vrouwen per jaar, waarvan zestig procent door een (ex)-partner) en een mogelijke onderschatting (omdat sommige su\u00efcides eronder zouden kunnen vallen). Maar het beklemmendst zijn de woorden van de dochter van een slachtoffer (\u201eik betrap mezelf erop dat ik er eigenlijk te weinig over nadenk\u201d) en helemaal aan het slot die van een dader vanuit een tbs-kliniek. Hij wilde haar hebben, vertelt hij, \u201enet zoals je een stuk apparatuur ziet en wilt hebben\u201d. Op de vraag of hij zichzelf ooit nog in de spiegel kan kijken blijft het lang stil.<\/p>\n
De nachtelijke moord op de 17-jarige Lisa uit Abcoude vorig jaar \u2013 door een haar onbekende man \u2013 schokte de samenleving. De moorden in deze reeks, door bekenden, zijn op een gruwelijke manier alledaagser.<\/p>\n
Net als misschien, maar dan in het rijk der verbeelding, de moorden op (jonge) vrouwen die je ziet langskomen op een paar avonden voor de buis thuis. In de eindeloze reeks Law and Order bijvoorbeeld, in herhaling te zien op RTL 8. Of, ook op herhaling, in de zachtmoediger Britse serie Vera. Bekende opening: jonge vrouw \u2019s nachts op de vlucht, alleen in haar auto. Felle koplampen van een tegenligger. Geramd. Auto de berm in, eruit en de bosjes in gevlucht. U raadt de rest.<\/p>\n
Gruwelijker<\/p>\n
Wie opgroeit met televisie sleept binnen een paar jaar een deprimerende sliert moorden op vrouwen achter zich aan. In de loop der jaren zijn die bovendien gruwelijker en plastischer geworden. Kijk (of liever niet) hoe een seriemoordenaar in The Fall alleenstaande jonge vrouwen stalkt, besluipt en doet wat hij kennelijk volgens zijn jeugdtrauma (misbruik) moet doen. Of volg een avondje anatomische lessen in de CSI-reeks, ook op RTL, compleet met zuig- en blubbergeluiden.<\/p>\n
The Guardian zocht de oorzaak <\/a>voor zoveel moorden op vrouwen in tv-series in het feit dat die doorgaans door mannen worden gemaakt \u2013 wat volgens de krant pas de laatste jaren langzaam aan het veranderen is.<\/p>\n Misschien ziet The Guardian terecht een kentering. In sommige recente misdaadseries, ook Nederlandse, hebben juist vrouwen de sterkste rollen, aan weerszijden van de wet, zoals in Flikken Rotterdam. In een andere ook al Rotterdamse misdaad-reeks, Santos, hadden vrouwen de hoofdrol. Ook in een ander opzicht was die reeks vernieuwend, omdat die eindelijk eens vooral acteurs van kleur bracht.<\/p>\n Is dat emancipatie? Wens van deze rubrieks-invaller: het zou al schelen als er minder vrouwen een gewelddadige televisie-dood sterven \u2013 om maar te zwijgen van de echte wereld.<\/p>\n
![\"Yannick](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/data107763406-4c289e.jpg\"\/)