Om direct met de deur in huis te vallen: de horloges moeten wel de juiste sensoren hebben. Het gaat om een sensor die veranderingen in de bloedstroom onder je huid meet \u00e9n een ECG-sensor die elektrische signalen van je hart meet.\u00a0<\/p>\n
De proefpersonen droegen een Apple Watch serie 5 of 8, maar ook sommige andere slimme horloges zijn uitgerust met deze sensoren. We leggen er verderop meer over uit.\u00a0<\/p>\n
Ook zonder klachten\u00a0 <\/p>\n
Voor het onderzoek, uitgevoerd door het Amsterdam UMC in samenwerking met Cardiologie Centra Nederland, droeg de helft van de pati\u00ebnten (219 personen) een halfjaar lang minimaal twaalf uur per dag een smartwatch met zulke sensoren. Van de andere helft (218 pati\u00ebnten) werd ook gedurende een halfjaar het hart gemonitord, maar zij droegen geen smartwatch.\u00a0<\/p>\n
Uit het onderzoek blijkt dus dat bij de groep met horloge hartritmestoornissen vier keer vaker werden ontdekt. “Dat betekent dat we deze mensen, die vaak nog geen klachten hebben, meteen kunnen behandelen”, zegt Michiel Winter tegen RTL Nieuws. Hij is onderzoeker en cardioloog bij Amsterdam UMC.\u00a0<\/p>\n
Herseninfarct\u00a0 <\/p>\n
De meest voorkomende hartritmestoornis is boezemfibrilleren. Dat opsporen is belangrijk omdat het kan leiden tot bloedstolsels. Als die stolsels naar de hersenen reizen, kunnen ze een herseninfarct veroorzaken.\u00a0<\/p>\n
Winter: “Om het risico op een herseninfarct te verkleinen, is het belangrijk pati\u00ebnten met boezemfibrilleren vroegtijdig te behandelen. Omdat niet iedereen er klachten van krijgt, moeten we volgens de richtlijn pati\u00ebnten boven de 65 jaar met een verhoogd risico screenen, en iedereen boven de 75. Maar dat is heel tijdrovend en ingewikkeld. Dit onderzoeksresultaat maakt verschil, want de smartwatch maakt het een stuk laagdrempeliger.”\u00a0<\/p>\n
Censoren <\/p>\n
“In sommige smartwatches zit een PPG-sensor”, zegt Wouter van Dijke, techredacteur van RTL Nieuws. “Die kun je herkennen aan het groene lampje. Elke keer dat je hart klopt, stroomt er bloed door je pols heen en dat kan dat lampje detecteren.”\u00a0<\/p>\n
“De andere sensor is een ECG-sensor. Je hart is een spier die wordt aangestuurd met elektrische stroompjes die die sensor kan oppikken. Daardoor kan je horloge een hartfilmpje van een halve minuut maken, terwijl je daar vroeger voor naar het ziekenhuis moest.”\u00a0<\/p>\n
Nauwkeurigheid <\/p>\n
Cardioloog Winter: “Als de PPG-sensor in je horloge heeft gemeten dat vier van de vijf metingen onregelmatig waren, kregen de proefpersonen een melding dat ze een hartfilmpje, een ECG, moesten maken. Het hartfilmpje werd naar artsen gestuurd en zij beoordeelden het.” De sensoren noemt Winter ‘buitengewoon betrouwbaar’.\u00a0<\/p>\n
De nauwkeurigheid verbaast Van Dijke niet: “Er worden miljoenen smartwatches verkocht, dus ik kan me voorstellen dat de producenten veel verdienen en dat investeren in de kwaliteit van de sensoren.”<\/p>\n
Normaal gesproken gebeurt hartbewaking met stickers op de borst. Die zitten vast aan een klein ECG-kastje dat de hartslag meet. Veel pati\u00ebnten vinden dat onhandig en ongemakkelijk en een ander nadeel is dat er op die manier maximaal twee weken achter elkaar kan worden gemonitord. Een smartwatch kan de pati\u00ebnt daarentegen dag in dag uit dragen. “Je ziet dus ook dat daarmee veel meer diagnoses worden gesteld”, zegt Winter.\u00a0<\/p>\n
De pati\u00ebnten uit het onderzoek waren 65 jaar en ouder. Boezemfibrilleren komt vaker voor bij oudere mensen. Maar ook als jongere mensen denken dat ze een hartritmestoornis hebben, kunnen smartwatches dat volgens Winter monitoren. “Je zult in ieder geval zien dat smartwatches hiervoor vaker ingezet kunnen worden.”\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Om direct met de deur in huis te vallen: de horloges moeten wel de juiste sensoren hebben. Het…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":118117,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_share_on_mastodon":"0"},"categories":[19],"tags":[380,8228,48,23102,292,46,47,49,45,50,83,85,86,8162,90,84,89,87,88],"class_list":["post-118116","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-wetenschap-en-technologie","tag-amsterdam","tag-amsterdam-umc","tag-dutch","tag-hartinfarct","tag-link-in-bio","tag-nederland","tag-nederlanden","tag-nederlands","tag-netherlands","tag-nl","tag-science","tag-science-and-technology","tag-scienceandtechnology","tag-smartwatch","tag-technologie","tag-technology","tag-wetenschap","tag-wetenschap-en-technologie","tag-wetenschaptechnologie"],"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@nl\/115937614408102685","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/118116","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=118116"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/118116\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/118117"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=118116"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=118116"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=118116"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}