{"id":12122,"date":"2025-10-02T23:59:39","date_gmt":"2025-10-02T23:59:39","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/12122\/"},"modified":"2025-10-02T23:59:39","modified_gmt":"2025-10-02T23:59:39","slug":"museum-tot-zover-belicht-andere-kant-van-kunstenaar-aat-veldhoen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/12122\/","title":{"rendered":"Museum Tot Zover belicht andere kant van kunstenaar Aat Veldhoen"},"content":{"rendered":"

De Amsterdamse kunstenaar Aat Veldhoen (1934 \u2013 2018) staat bekend om zijn kleurige werken, zijn vrijheid en levenslust. Maar ook sterfelijkheid speelt een belangrijke rol in zijn werk. Voor Veldhoen waren seks, geboorte en de dood onlosmakelijk met elkaar verbonden. Aan de hand van zijn schilderijen, tekeningen en polaroids toont Museum Tot Zover een andere kant van de kleurrijke losbol en levenskunstenaar.\u00a0<\/p>\n

Bang voor de dood
Voor het dood-zijn zelf was Aat Veldhoen niet bang, maar wel voor de weg daarnaartoe. Hij schilderde, tekende en fotografeerde dansende of vrijende skeletten. Bezwoer hij hiermee zijn eigen angst of was het een speelse provocatie? \u201cSkeletten boeien mij niet alleen als symbool van de dood, ik vind ze weergaloos mooi van vorm. (\u2026) Het zal ook met mijn angst te maken hebben, want de associatie met de dood blijft natuurlijk altijd bestaan.\u201d<\/p>\n

\n

\u2018Kinderlijke losbol\u2019 was hevig ge\u00efnteresseerd in dedood\u2019<\/p>\n<\/blockquote>\n

Nieuwsjunkie
Veldhoen was, zeker in zijn latere leven, een nieuwsjunkie en volgde het wereldnieuws op de voet. Dit leidde bij hem tot grote zorgen, vooral na de Tsjernobylramp in 1986. Oorlog en beelden van menselijk lijden keren regelmatig terug in zijn werk, net als het symbool voor stralingsgevaar. Hij hield van liefde en schoonheid en begreep niet dat er zoveel geweld in de wereld was.<\/p>\n

\"\"Aat Veldhoen, Copulerende skeletten in een landschap met straaljagers, 1997. \u00a9 Collectie Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed<\/p>\n

Liefdevolle doodsportretten
De gevoelige kant van Aat Veldhoen is terug te zien in de tekeningen die hij maakte van gestorven familie en vrienden. Directeur van Museum Tot Zover Guus Sluiter: \u2018Aat beschreef zichzelf als \u2018kinderlijke losbol\u2019, hij beeldde zichzelf ook vaak af als nar of harlekijn die de spot dreef met het koningshuis bijvoorbeeld. Maar in zijn post-mortemportretten zie je een hele andere, zachte kant. Die zijn prachtig en met heel veel liefde getekend. Ontroerend mooi.\u2019<\/p>\n

Realist tot in de kist
Veldhoen noemde zichzelf een psychedelisch realist. In zijn overlijdensadvertentie stond \u2018Realist tot in de kist\u2019. Dat klopte, want ondanks een gedeeltelijke verlamming bleef hij doorwerken tot aan zijn sterven. Hij leerde zichzelf tekenen en schilderen met links, wat van grote veerkracht getuigt.<\/p>\n

\"\"Aat Veldhoen, Mijn dode moeder, 1992. \u00a9 Collectie Kees de Koning<\/p>\n

Selfie skelet roept reacties op
In de tentoonstelling kunnen bezoekers ook zelf poseren met een skelet. Als voorproefje ging Museum Tot Zover de stad in om Amsterdammers te laten poseren met dit \u2018selfie-skelet\u2019, vergezeld met de vraag: Wat is het mooiste dat je kunt zeggen over de dood? Het skelet gaf veel bekijks en leidde tot uiteenlopende reacties: \u2018De dood maakt het leven waardevol.\u2019 \u2018Ik ben niet bang voor de dood, maar bang om dit allemaal te missen.\u2019 De antwoorden zijn te zien in een serie video\u2019s die het museum vanaf nu publiceert op TikTok en Instagram.<\/p>\n

\"\"Behalve kunstwerken zijn er in de tentoonstelling persoonlijke spullen van Aat Veldhoen te zien en is er een audiotour. Daarin komen onder meer dochter Venus Veldhoen, partner Hedy d\u2019Ancona en fotograaf Koos Breukel aan het woord.<\/p>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"De Amsterdamse kunstenaar Aat Veldhoen (1934 \u2013 2018) staat bekend om zijn kleurige werken, zijn vrijheid en levenslust.…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":12123,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[30],"tags":[99,142,140,141,143,48,98,146,144,145,46,47,49,45,50],"class_list":{"0":"post-12122","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-kunst-en-design","8":"tag-amusement","9":"tag-arts","10":"tag-arts-and-design","11":"tag-artsdesign","12":"tag-design","13":"tag-dutch","14":"tag-entertainment","15":"tag-kunst","16":"tag-kunst-en-design","17":"tag-kunstdesign","18":"tag-nederland","19":"tag-nederlanden","20":"tag-nederlands","21":"tag-netherlands","22":"tag-nl"},"share_on_mastodon":{"url":"","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12122","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12122"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12122\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/12123"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12122"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12122"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12122"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}