Tu\u011frul controleert hoeveel lijkvocht in de muur en vloer is getrokken en begint zijn werk: schoonmaken, desinfecteren, ontgeuren en het beton afdichten. Allemaal met specialistische middelen en goede bescherming, want je kunt flink ziek worden van lichaamssappen, duivenpoep, urine en andere stoffen waarmee hij dagelijks in aanraking komt. Daarna ziet de ruimte er fris en schoon uit. Alsof er niets is gebeurd.<\/p>\n
\u00a9 Eigen foto ![\"Afbeelding\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/02\/IMG_1667.JPG\")
<\/p>\n
Traumareiniging, extreme reiniging, biohazard-reiniging of crime scene cleaning: het zijn allemaal benamingen voor het werk dat Tu\u011frul al tien jaar doet. Werk dat niet iedereen kan of wil doen, want je moet er een sterke geest en maag voor hebben.\u00a0<\/p>\n
“De tien jongens die voor me werken, houden van werken onder extreme omstandigheden”, vertelt hij op zijn kantoor in Amsterdam Nieuw-West, de buurt waar hij is geboren en getogen. “Maar mentaal vraagt het van iedereen iets anders. De een vindt opdrachten waar kinderen bij betrokken waren te heftig, terwijl de ander daar niet te veel over doordenkt. En de een kan beter tegen bepaalde vormen van vervuiling dan de ander.”\u00a0<\/p>\n
Wie in de vlogs ziet hoe rustig en zorgvuldig Tu\u011frul te werk gaat, zou denken dat hij tegen alles bestand is, van maden tot bloedbaden. Toch heeft ook hij minder favoriete klussen. “Van de geur van urine ga ik tegenwoordig echt over mijn nek”, zegt hij. “Vroeger kon ik dat wel handelen, maar gek genoeg ben ik daar slechter in geworden. Als ik ergens een emmer gefermenteerde urine zie staan, vraag ik mijn jongens of zij hem willen weggooien.”<\/p>\n
Eerste keer bloed opruimen\u00a0 <\/p>\n
Met veel andere situaties leerde Tu\u011frul de afgelopen jaren juist beter omgaan, blijkt als hij vertelt over zijn allereerste opdracht. Een man uit Beverwijk belde: er lag bloed in de gemeenschappelijke ruimte van zijn appartementencomplex, afkomstig van zijn alcoholistische buurman. “Het was niet eens extreem, maar ik zweette van angst”, herinnert Tu\u011frul zich.\u00a0<\/p>\n
“Het was de eerste keer dat ik bloed opruimde. Deed ik het wel goed? Zouden anderen niet ziek worden, of ikzelf? Ik had veel research gedaan en wist rationeel dat alles klopte, maar toch heb ik thuis een halfuur onder de douche gestaan. Gelukkig ging het met elke opdracht beter en sneller, ook dankzij betere technieken en materialen.”\u00a0<\/p>\n
\u00a9 Renske Holwerda <\/p>\n
Soms vraagt zijn werk om creatieve oplossingen. Bijvoorbeeld toen Tu\u011frul laatst een grote melkput moest schoonmaken, waar een jaar eerder acht koeien in waren gevallen. De put stond vol water, waarin de koeien lagen te ontbinden.<\/p>\n
“Ik heb drie dagen onderzoek gedaan naar manieren om dat veilig te regelen”, zegt Tu\u011frul. “Er komen allerlei chemische processen, speciale containers en afvalverwerking bij kijken. Daarover bestaan geen boekjes die je even bij de Bruna kunt kopen.”<\/p>\n
Geen netwerk, geen kapitaal <\/p>\n
Tu\u011frul is inmiddels een bekende naam op het gebied van extreme reiniging. Hij schreef columns over zijn werk voor\u00a0Het Parool<\/a>, was het onderwerp van de achtdelige NPO-documentaireserie Niet normaal vies<\/a>\u00a0en is auteur van het boek\u00a0Schoon genoeg<\/a>. Toch belandde hij na zijn studie International Business & Management per toeval in deze branche.<\/p>\n “Ik solliciteerde naar functies bij allerlei bedrijven, maar kreeg steeds een standaardmail met een afwijzing. Dat frustreerde me. Ik kan niet stilzitten, moet elke dag iets te doen hebben. Daarom dacht ik na drie maanden: ik begin iets voor mezelf.”\u00a0<\/p>\n Het werd een schoonmaakbedrijf, omdat hij met weinig startkapitaal aan de slag kon. “Ik kom uit een omgeving waarin niemand geschoold is”, zegt Tu\u011frul. “Mijn moeder, die lang geleden overleed, had een administratieve functie bij een creditcardbedrijf en mijn vader werkte bij de gemeentereiniging. Ik had geen netwerk of kapitaal.”<\/p>\n \u00a9 Eigen foto In eerste instantie richtte Frisse Kater zich vooral op schoonmaak na huisfeesten, in combinatie met een vers ontbijt voor brakke studenten. Maar de plekken waar Tu\u011frul kwam, werden steeds extremer. Hij zag ondergekotste muren, kapotgeslagen tv\u2019s en uitgewoonde huizen.\u00a0<\/p>\n “Mensen waren onder invloed van harddrugs doorgedraaid”, zegt Tu\u011frul. “Op een ochtend maakte ik de keuken van een studentenhuis in Amsterdam schoon, toen ik een kapot keukenraam zag dat onder de rode vlekken zat. Bloed, wijn, ketchup? Ik wist het niet. Tot een jongen naar beneden kwam met een gigantische snee op zijn gezicht en een oog half uit zijn kas. Toen wist ik genoeg. En ik wist: hier is een markt voor.”\u00a0<\/p>\n Crime scene cleaning <\/p>\n Na wat speurwerk kwam Tu\u011frul uit bij crime scene cleaning, zoals dat in de VS wordt genoemd. Het schoonmaken van plekken na een traumatisch incident was een grotere fysieke en mentale uitdaging, waarmee je mensen in nood ook nog eens kunt helpen. D\u00e1t wilde hij doen.<\/p>\n “Het maatschappelijke idee dat iedereen perfecte relaties heeft en veel van zijn familie houdt, is onzin.”<\/p>\n<\/blockquote>\n Als de woning van een dood aangetroffen familielid moet worden schoongemaakt, hebben sommige nabestaanden het daar moeilijk mee, weet Tu\u011frul. Ze hebben behoefte aan een gesprek of een knuffel. Anderen reageren bijna zakelijk, bijvoorbeeld omdat ze de dood van een drugsverslaafd familielid al zagen aankomen of een slechte band met de overledene hadden.\u00a0<\/p>\n “Je weet van tevoren nooit hoe iemand erin staat”, zegt Tu\u011frul. “Daarom probeer ik heel neutraal te zijn in de communicatie en zeg ik nooit gecondoleerd. Twee keer floepte ik het er per ongeluk toch uit, en beide keren was de reactie: ik ben blij dat die klootzak dood is. Het maatschappelijke idee dat iedereen perfecte relaties heeft en veel van zijn familie houdt, is onzin. Veel mensen hebben al jarenlang geen contact meer met familieleden. Als er veel naars is gebeurd, kan een overlijden zelfs als een opluchting voelen. Achteraf hoor ik vaak dat mensen het fijn vinden dat we zakelijk communiceren, met toch een bepaalde warmte.”<\/p>\n Laatste beetje respect <\/p>\n Hoewel er niet altijd tijd is, probeert Tu\u011frul na een lijkvinding een rondje door de schoongemaakte woning te lopen. Hij staat stil bij ansichtkaarten en foto\u2019s en probeert zich een beeld te vormen van de persoon die hier leefde. “Dat vind ik belangrijk, omdat dit het laatste beetje respect is dat je iemand kunt bewijzen. Ongeacht wie de persoon was en wat hij of zij deed: het gaat om een mensenleven. Er is niets waardevoller in deze wereld.”<\/p>\n Vaak ziet hij de persoon bijna voor zich: waar iemand zat, hoe iemand bewoog, wat iemand graag deed, hoe iemand leefde, of iemand zich eenzaam voelde.<\/p>\n \u00a9 Renske Holwerda Eenzaamheid komt veel voor in onze ge\u00efndividualiseerde samenleving, zegt Tu\u011frul. Daar maakt hij zich zorgen over. “We denken vaak aan een kluizenaar of een oud vrouwtje achter de geraniums, maar eenzaamheid is veel breder dan dat. Het is ook: je niet begrepen voelen.”\u00a0<\/p>\n Tu\u011frul weet hoe dat voelt. Toen hij opgroeide, zat hij lange tijd niet lekker in zijn vel. “Ik wist niet goed wie ik was of wat ik wilde”, zegt hij. Zijn ouders stuurden hem naar een witte school in Amsterdam-Zuid. Maar als leerling met Turkse roots was hij in de minderheid. “Ik kon op \u00e9\u00e9n hand tellen hoeveel jongens en meisjes met een buitenlandse afkomst op die school zaten.”\u00a0<\/p>\n Gepest en niet begrepen <\/p>\n Op school werd hij gepest, thuis werd hij niet serieus genomen. “Mijn ouders begrepen me niet. Toen ik vertelde dat ik werd gepest, bagatelliseerden ze dat. Ik heb lang rondgelopen met gevoelens waar ik met niemand over kon praten. Ik heb een zusje dat twee jaar jonger is dan ik. Omdat onze persoonlijkheden verschillen als dag en nacht, heb ik tijdens mijn jeugd weinig steun aan haar gehad.”<\/p>\n In de Turkse cultuur zijn de familiebanden doorgaans sterk, zegt Tu\u011frul, maar hij kreeg al jong mee: een man regelt zijn eigen zaken. Aandacht voor emoties of hoe je met anderen omgaat, was er thuis niet. “Ik miste een veilige omgeving waarin ik bijvoorbeeld twijfels over mijn zelfbeeld kon delen, die elke tiener heeft. Ik moest maar accepteren wat er op school allemaal over me werd gezegd. Dat heeft me blijvend beschadigd.”<\/p>\n \u00a9 Eigen foto Door die jeugdervaringen kan Tu\u011frul zich goed inleven in bewoners van de woningen waar hij komt. “Ik begrijp de gevoelens van mensen bij wie ik kom. Ik begrijp hun pijn en eenzaamheid.”<\/p>\n Tu\u011frul voelde als tiener lang boosheid, maar kon die moeilijk uiten. Daarom begon hij op zijn vijftiende met kickboksen, maar op die sportschool ging het er agressief aan toe. “Mensen werden echt knock-out geslagen”, zegt hij. “Dat gaf ook een verkeerd beeld van wat het is om een man te zijn: dat een sterke man agressief en gewelddadig zou moeten zijn. Later in mijn leven leerde ik dat een sterke man juist iemand is die in verbinding staat met zijn emoties en deze met zelfvertrouwen kan uiten.”<\/p>\n Totaal gebrek aan emotie <\/p>\n Op zijn negentiende ging hij alleen op reis. Naar Turkije, Thailand, Korea en China. “Ik wilde de wereld verkennen, weg uit die omgeving met een totaal gebrek aan emotie.\u00a0<\/p>\n Gek genoeg ben ik in die periode ook een tijd heel hard geweest voor mijn omgeving. Een gevolg van mijn trauma, weet ik nu. Ik zat met mezelf in de knoop: wie wil ik zijn?”<\/p>\n “Ik moest maar accepteren wat er op school allemaal over me werd gezegd. Dat heeft me blijvend beschadigd.”<\/p>\n<\/blockquote>\n Een antwoord op die vraag vond hij, na de nodige soul searching\u00a0en het lezen van religieuze en filosofische boeken, in het geloof. “Ik was cultuurmoslim”, zegt hij. “Ik ben seculier opgevoed en wist niet eens hoe je een gebed moest doen. Nu zei ik tegen mezelf: lees de Koran eens, dan weet je in elk geval of je het iets vindt.”\u00a0<\/p>\n Een zwaar boek, zegt Tu\u011frul, en hij begreep niet alles. Maar hij las een leidraad voor alles in het leven. “Voor het eerst in mijn leven kon ik echt zeggen: ik ben moslim. Een paar maanden ervoer ik iets bijzonders. Het was alsof een stem tegen me zei dat dit mijn nieuwe identiteit was. Ik heb mijn leven helemaal omgegooid, ook al begreep mijn familie niet dat ik praktiserend moslim werd.”<\/p>\n Vrouw en twee zoontjes <\/p>\n Zes jaar geleden trouwde Tu\u011frul met zijn vrouw, met wie hij inmiddels twee zoontjes (3,5 en 1,5 jaar) heeft. “Mijn vrouw is heel sociaal en empathisch”, zegt hij. “Zij heeft me geholpen bewust aan dingen uit mijn jeugd te werken. De band met mijn familie is niet superhecht, wel vriendelijk en respectvol. Het heeft me een aantal jaar gekost, maar ik heb mijn pad gevonden.”<\/p>\n \u00a9 Renske Holwerda Een belangrijke les die Tu\u011frul leerde in zijn jeugd en werk, geeft hij nu zijn kinderen mee: kijk om naar anderen. Ook in zijn vlogs en columns pleit hij voor een samenleving waarin we elkaar beter in de gaten houden en voor elkaar zorgen.<\/p>\n “Die woning in Zuidoost was voor mij de druppel”, zegt hij. “Hoe kan iemand drie\u00ebnhalf jaar dood in zijn woning liggen zonder dat iemand het opmerkt? Ik had gehoopt dat de politiek iets aan dit probleem zou doen, maar het is blijkbaar geen prioriteit. Daarom dacht ik: wat kan ik er zelf aan doen?”<\/p>\n Veiligheidstool <\/p>\n Zo ontstond het idee voor\u00a0Alone<\/a>, een app die Tu\u011frul onlangs ontwikkelde voor alleenwonenden en hun naasten. “Twintig procent van de Nederlanders woont alleen, en dat percentage neemt toe”, zegt hij. “Tegelijkertijd weten veel mensen niet eens wie hun buren zijn.”\u00a0<\/p>\n Dat kan problematisch zijn, zegt hij. Niet alleen in het geval van plotseling overlijden, maar ook bij ziekte, een val of ander ongeluk in huis. De app stuurt regelmatige check-ins. Reageer je niet, en binnen drie uur na een herinnering alsnog niet? Dan krijgt jouw contactpersoon bericht per sms en e-mail.\u00a0<\/p>\n “We verzekeren ons voor van alles, maar hebben niets wat ons helpt als we alleen wonen, met alle risico\u2019s van dien”, zegt Tu\u011frul. “Zie dit als een veiligheidstool.”<\/p>\n \u00a9 Renske Holwerda Zijn app is geen oplossing voor alles: je voorkomt niet dat mensen alleen overlijden. Maar als dat toch gebeurt, is het fijner om meteen gevonden te worden dan na dagen.\u00a0<\/p>\n Al is de boodschap die Tu\u011frul wil uitdragen opbeurender: “Ik wil met de app uiteindelijk mensen met elkaar in contact gaan brengen, en zo een steentje bijdragen aan het verminderen van eenzaamheid.”<\/p>\n Spons kun je ook uitwringen <\/p>\n Hoe zwaar het werk soms ook is: Tu\u011frul blijft zijn bedrijf uitbouwen. “Niet alleen omdat ik een verantwoordelijkheid heb tegenover de mensen die voor mij werken, maar ook omdat ik het heel fijn vind dat we mensen kunnen blijven helpen. Door ze fysiek een nieuwe start te geven, maar ook door maatschappelijke kwesties als eenzaamheid onder de aandacht te brengen.”\u00a0<\/p>\n Als Tu\u011frul vroeger werd gevraagd hoelang hij zijn werk nog kon volhouden, antwoordde hij dat hij alle verdriet, ellende en indrukken als een spons in zich opnam \u2013 en een spons raakt vol. Nu is zijn antwoord anders. “Je kunt een spons ook uitwringen”, zegt hij met een glimlach. Hij heeft houvast aan zijn geloof, zijn gezin en een gezonde levensstijl. “En als een opdracht heel heavy\u00a0is, schrijf ik het van me af. Dat helpt me altijd.”<\/p>\n Zondaginterview <\/p>\n Elke zondag publiceren we een interview in tekst en foto’s van iemand die iets bijzonders doet of heeft meegemaakt. Dat kan een ingrijpende gebeurtenis zijn waar diegene bewonderenswaardig mee omgaat. De zondaginterviews hebben gemeen dat het verhaal van grote invloed is op het leven van de ge\u00efnterviewde.<\/p>\n Ben of ken jij iemand die geschikt zou zijn voor een zondaginterview? Laat het ons weten via dit mailadres:\u00a0zondaginterview@rtl.nl<\/a><\/p>\n![\"Afbeelding\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/02\/IMG_E3176.JPG\")
<\/p>\n\n
<\/p>\n
Tu\u011frul als kleine jongen. “In mijn jeugd miste ik een veilige omgeving.” <\/p>\n
\n
<\/p>\n
<\/p>\n