{"id":148127,"date":"2026-02-26T19:25:14","date_gmt":"2026-02-26T19:25:14","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/148127\/"},"modified":"2026-02-26T19:25:14","modified_gmt":"2026-02-26T19:25:14","slug":"alle-mainline-pokemon-games-op-een-rijtje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/148127\/","title":{"rendered":"Alle mainline Pok\u00e9mon-games op een rijtje"},"content":{"rendered":"

Pok\u00e9mon is al dertig jaar<\/a> een vast onderdeel in het leven van veel gamers, zo ook die van mij. Iedereen heeft een favoriete Pok\u00e9mon, iedereen heeft een mening. Om nu alle 1025 Pok\u00e9mon<\/a> op een rijtje te zetten in een tierlist, is een beetje veel werk en zou me waarschijnlijk een hele menigte boze fans opleveren die me met fakkels en hooivorken zouden opjagen. Een lijstje met alle mainline Pok\u00e9mon-games opgesomd en gerangschikt, is een stuk beter te doen. Ook hier heeft iedereen namelijk een scherpe mening over. Dit is die van mij. Geen objectieve waarheid, geen nostalgische heilige graal, maar een persoonlijke ranglijst van de mainline games, die ik allemaal grijs gespeeld heb, verdeeld in tiers.<\/p>\n

\"Pokmon<\/p>\n

D-tier – Hier hoef je niet aan te beginnen<\/p>\n

22. Pok\u00e9mon Brilliant Diamond \/ Shining Pearl
Remakes die dus niet door Game Freak zijn gemaakt. Dit moest of betekenen dat ze heel goed zouden worden, of juist totaal niet. Ik moet helaas bekennen dat ik vind dat deze games in de laatste categorie vallen. De titels zijn trouw aan Diamond en Pearl, maar soms zelfs te trouw. Ze zien weinig echte modernisering en de visuele stijl ligt mij persoonlijk totaal niet. Het mist bovendien de verbeteringen die Platinum had. Het voelt wat afstandelijk.<\/p>\n

21. Pok\u00e9mon Ultra Sun \/ Ultra Moon
In tegenstelling tot Black 2 en White 2 zijn Ultra Sun en Ultra Moon dus geen sequels van Sun en Moon. Het zijn een soort van alternatieve verhalen in parallelle werelden. De games bieden meer content, maar minder verrassing en geen vernieuwing. De games voelen als uitgebreide revisies van Sun en Moon. Hierbij slaat de vermoeidheid snel toe, want je bent bekend met het verhaal en de wereld. Ik had dan ook de grootste moeite om me door deze titels heen te worstelen.<\/p>\n

20. Pok\u00e9mon Let\u2019s Go Eevee \/ Pikachu
De eerste Pok\u00e9mon-games op de Nintendo Switch en titels die overduidelijk wilden kapitaliseren op het bizar grote mainstream succes van Pok\u00e9mon GO. De games zijn visueel charmant en technisch redelijk strak, op die verrekte framedrops in Viridian Forest na. De toegankelijkheid werkt goed voor nieuwe spelers, maar de simplificatie van de systemen haalt ook alle strategische diepte weg. Voor ervaren spelers die meer hebben gespeeld dan alleen Pok\u00e9mon GO voelt het te beperkt.<\/p>\n

Let\u2019s Go Eevee\/Pikachu – Ultra Sun\/Ultra Moon – BD\/SP<\/p>\n

C-tier – Speel ze als je wilt, maar je mist niet veel als je ze overslaat<\/p>\n

19. Pok\u00e9mon Sun \/ Moon
Pok\u00e9mon Sun en Moon zijn de eerste Pok\u00e9mon-games die afwijken van de vaste formule waarbij je acht gyms uit moet dagen om badges te verzamelen, waarna je de Elite Four kunt confronteren om de kampioen te worden. In plaats daarvan krijg je Trials met speciale Pok\u00e9mon. Dit is wat mij betreft wel een beetje een misser. Alola voelt thematisch wel heel sterk en onderscheidend. De sfeer in die games is echt top. Het tempo lijdt wel onder constant geklets. Er zijn simpelweg enorm veel dialogen die continu de gameplay verstoren en je wordt ook erg veel aan je handje vastgehouden. De Pok\u00e9mon-games zijn over het algemeen al niet al te complex, dus al dat handholding is onnodig.<\/p>\n

18. Pok\u00e9mon Scarlet \/ Violet
De eerste open wereld Pok\u00e9mon-game. Deze open wereld biedt een bepaalde soort vrijheid waar fans al lang om vroegen. De structuur voelt flexibel en modern. De vrije structuur werkt voor Pok\u00e9mon en het feit dat je samen met vrienden kunt spelen, in plaats van alleen ruilen en battlen, is een leuke feature. Technische problemen breken de immersie wel enorm. Performanceproblemen blijven storend. Is dit een technische limitatie van de Nintendo Switch, of onkunde van Game Freak? In ieder geval goede idee\u00ebn, zwakke uitvoering.<\/p>\n

17. Pok\u00e9mon Legends Z-A
De tweede Legends-game en de meest recente game in de franchise. Deze titel gooide het helemaal over een andere boeg. De ambitie en richting die Legends Z-A in probeert te slaan, verdienen zeker wel erkenning. De focus op nieuwe systemen voelt interessant, maar niet elke designkeuze werkt. De combat is hier voor het eerst niet langer turn-based, zoals we al dertig jaar gewend waren, maar real-time waardoor de mechanics heel anders werken dan je gewend bent. De ervaring voelt hier wisselend. De combat moet je liggen of niet, maar lang niet alle moves vertalen lekker naar real-time combat. Vernieuwing alleen is niet genoeg.<\/p>\n

16. Pok\u00e9mon Sword \/ Shield
De eerste nieuwe generatie Pok\u00e9mon-games op de Nintendo Switch (niet de eerste Switch-games, dat zijn de Let’s Go-titels). De verwachtingen waren hoog, want deze games verschenen op nieuwe hardware. Sommige van deze verwachtingen werden zeker waargemaakt, maar anderen ook totaal niet. De Wild Area voelt als een goede stap richting open wereld design. Dynamax is een goede battle gimmick die ook competitief wat toevoegde. Ook de raids die je samen met je vrienden of mensen online kon doen, waren een erg leuke toevoeging. De games kwamen uit in de coronaperiode en tijdens de lockdown raiden was in veel huishoudens vaste prik. Galar voelt wel wat beperkt qua schaal en exploratie. De content voelt verder dun. De toevoeging van DLC, wat ook nieuw is voor de franchise, lost dit wel deels op, ondanks dat je er extra voor moet betalen.<\/p>\n

Sword\/Shield – Legends Z-A – Scarlet\/Violet – Sun\/Moon<\/p>\n

B-tier – Niet de beste games, maar ook zeker niet de slechtste<\/p>\n

15. Pok\u00e9mon Diamond \/ Pearl
Sinnoh is een sterke regio met een duidelijke identiteit. Deze games waren lang niet zo goed als Platinum, maar op zich nog wel het spelen waard. De eerste Pok\u00e9mon-games op de Nintendo DS en de eerste games waarbij er een onderscheid werd gemaakt in de physical en special stats, wat revolutionair was voor de competitieve scene. Het probleem ligt hierbij in de uitvoering. Battles en HP-bars bewegen traag, echt heel traag. Dat tempo drukt zwaar op de ervaring. De basis is goed, maar voelt onaf. Platinum laat zien wat deze generatie had moeten zijn.<\/p>\n

14. Pok\u00e9mon Omega Ruby \/ Alpha Sapphire
Hoenn vertaalt goed naar 3D. Dit is ook een erg sterke remake. De presentatie is strak en de gameplay voelt soepel. Mega Evolutions zijn voornamelijk in de competitieve scene een frisse wind. Het ontbreken van de Battle Frontier blijft hierin wel een pijnpunt. Dat haalt iets weg van de endgame. Ander minpuntje: te veel water. If you know, you know.<\/p>\n

13. Pok\u00e9mon Red \/ Blue
De allereerste Pok\u00e9mon-games. Goed eigenlijk is het begonnen met Pok\u00e9mon Red en Green in Japan, maar we gaan hier even uit van de games zoals ze bij ons zijn uitgekomen. Historisch gezien absoluut onmisbaar. Mechanisch gezien behoorlijk ruw en soms gewoon kapot. Bugs en balansproblemen zitten overal. Toch blijft de kern sterk, want die zien we jaren later nog steeds terugkomen in de nieuwe titels. De magie van deze games komt voort uit eenvoud en ontdekking. Als je als kind deze games speelde nadat je voor het eerst de anime had gekeken, dan heb je iets heel bijzonders meegemaakt wat de generaties na jou niet kunnen ervaren. Zonder nostalgische bril wel een stuk minder glanzend.<\/p>\n

12. Pok\u00e9mon Gold \/ Silver
De opvolgers van het razend succesvolle Red en Blue, die enorm herkenbaar voelden, maar toch heel wat vernieuwingen toevoegden. Twee regio\u2019s blijft voor die tijd een enorm indrukwekkende prestatie. De hoeveelheid content voelt enorm. Het dag- en nachtsysteem waarbij je overdag andere Pok\u00e9mon kon vangen dan in de avond en de toevoeging van breeding voegen diepte toe. De levelcurve breekt de flow wel, want na Johto voelen de gym leaders veel te zwak. De epische battle met superboss Red op Mt Silver is daarentegen wel enorm iconisch en voor veel gamers hun eerste lesje in nederigheid.<\/p>\n

11. Pok\u00e9mon Legends Arceus
De eerste game in de Legends-reeks. Deze game wilde het anders doen en is daar redelijk in geslaagd. Legends Arceus durft echt te vernieuwen. Vangen en exploratie krijgen prioriteit boven vechten. De gameplay-loop voelt fris en snel. Hisui en het verhaal van de eerste Pok\u00e9dex zijn erg tof. De wereld voelt wel wat leeg en visueel zwak, maar dat mag de pret zeker niet drukken.<\/p>\n

Arceus – Gold\/Silver – Red\/Blue – OR\/AS – Diamond\/Pearl<\/p>\n

A-tier – De ijzersterke kern van de franchise<\/p>\n

10. Pok\u00e9mon Black 2 \/ White 2
Een directe sequel van Black en White. Sequels, die in veel gamefranchises voorkomen, blijven een zeldzaamheid binnen Pok\u00e9mon. Dit zijn de eerste en tot nu toe de enige \u00e9chte vervolgen. De Unova-regio voelt bekend, maar ook dynamischer. Meer vrijheid, meer variatie, meer content. Het mist wel de verrassing van Black en White, vooral wat het verhaal betreft. De impact voelt kleiner, ondanks de verbeteringen. Hoe dan ook zeker een must-play nadat je Black en White hebt uitgespeeld.<\/p>\n

9. Pok\u00e9mon Yellow
Pok\u00e9mon Yellow was de eerste “derde versie” van een generatie die de definitieve versie van de games was. Dit deel speelt slim in op de anime-hype van toen. Pikachu als partner die achter je aan liep, gaf de game karakter en herkenbaarheid. Kleine aanpassingen in encounters en presentatie maken het net iets frisser dan Red en Blue. Tegelijk blijft het mechanisch natuurlijk wel een product van zijn tijd. De systemen zijn simpel, de balans ruw. De charme draagt hierin de ervaring en ja, nostalgie is een helluva drug.<\/p>\n

8. Pok\u00e9mon X \/ Y
De stap naar volledige 3D-graphics blijft indrukwekkend. Een grote stap vooruit op grafisch gebied. Mega Evolutions werden in deze generatie ge\u00efntroduceerd. Deze voelen als een logisch en briljant systeem, krachtig maar beheersbaar. Ook werden Fairy-types voor het eerst ge\u00efntroduceerd, wat de competitieve meta op z’n kop zette. De moeilijkheidsgraad ligt wel laag in deze games, maar dat mag de pret zeker niet drukken.<\/p>\n

X\/Y – Yellow – Black 2\/White 2<\/p>\n

7. Pok\u00e9mon Crystal
Crystal gaf de tweede generatie Pok\u00e9mon-games meer persoonlijkheid. De animaties brengen battles tot leven, ookal waren ze wat beperkt. Het verhaal wordt uitgebreid met de Suicune questline, wat het verhaal meer focus geeft. De toevoeging van een vrouwelijke protagonist was een belangrijke stap. Eindelijk worden ook vrouwen gerepresenteerd in de Pok\u00e9mon-games. Toch blijft het vooral een impactvolle verfijning, in plaats van een daadwerkelijke revolutie.<\/p>\n

6. Pok\u00e9mon FireRed \/ LeafGreen
De allereerste Pok\u00e9mon remakes en gelijk behoorlijke bangers. Pok\u00e9mon FireRed en LeafGreen leveren precies wat ze moeten doen. Een moderne versie van Kanto zonder technische frustraties, maar wel met moderne mechanics. De Sevii Islands waren best vermakelijk en voegden net genoeg nieuwe content toe. De games voelen enorm betrouwbaar. Een veilige keuze en fantastisch startpunt.<\/p>\n

5. Pok\u00e9mon Ruby \/ Sapphire
De eerste titels die op de Game Boy Advanced uitkwamen en het begin van de nieuwe generatie Pok\u00e9mon-games. Ruby en Sapphire introduceerden als eerste abilities en double battles, twee systemen die de serie blijvend veranderden. Hoenn voelt qua leveldesign avontuurlijk en gevarieerd. De regiothema\u2019s rond land en zee, en de strijd tussen twee rivaliserende teams gaven het verhaal wat meer richting en diepgang dan de vorige twee generaties. Hier ontbraken wel een deel van de Pok\u00e9mon uit de vorige generaties, iets dat in latere generaties ook veel meer voor zou komen.<\/p>\n

Ruby\/Sapphire – FireRed\/LeafGreen – Crystal<\/p>\n

S-tier – Deze mo\u00e9t je absoluut spelen<\/p>\n

4. Pok\u00e9mon Platinum
Platinum is het schoolvoorbeeld van een \u201cderde versie\u201d die alles rechtzet. Diamond en Pearl voelden wat traag en log, Platinum speelt een stuk strakker, omdat het verhaal een overhaul heeft gekregen. De Distortion World is daarnaast een hele toffe toevoeging die breekt met de klassieke Pok\u00e9mon-structuur en voelt bijna als iets experimenteels. De pacing ligt hier vele malen beter en de Pok\u00e9dex voelt completer, ondanks dat niet alle Pok\u00e9mon erin zitten die wel in Diamond en Pearl zaten. Sinnoh komt hier eindelijk tot zijn recht.<\/p>\n

3. Pok\u00e9mon Emerald
Emerald voelt als de ultieme versie van Hoenn, die velen van ons natuurlijk als een tweede thuis hebben gehad. De Battle Frontier alleen al geeft de game een bijna eindeloze levensduur. Ik heb hier toentertijd uren van m’n leven weg zitten grinden, elke dag na school. Elk facility heeft een unieke speelstijl of gimmick en vraagt om een andere strategie, een andere mindset. Dat maakt team building en battlen hier leuker dan in het hoofdgedeelte van de game. Hoenn zelf blijft natuurlijk gewoon een sterke regio, met een banger soundtrack.<\/p>\n

2. Pok\u00e9mon HeartGold \/ SoulSilver
Wat mij betreft absoluut de beste remakes die de serie gekend heeft. HeartGold en SoulSilver zitten vol liefde voor de serie. Twee regio\u2019s, bergen aan content, een Pok\u00e9mon die achter je aan loopt, het voelt rijk en compleet. Daarnaast voelt het ook enorm vertrouwd voor de wat oudere fans. Velen van ons, waaronder ikzelf, zijn hun Pok\u00e9mon-avontuur begonnen met de eerste of tweede generatie. Deze waren, zeker vergeleken met nu, best rommelig en basaal opgezet. HeartGold en SoulSilver combineren deze nostalgie met moderne quality-of-life verbeteringen. Johto blijft sfeervol en warm, exact zoals ik me kon herinneren als kind. De levelcurve blijft hier echter wel een structureel probleem, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Oh, en vergeet de Pok\u00e9walker natuurlijk niet!<\/p>\n

1. Pok\u00e9mon Black \/ White
Zonder enige twijfel mijn favoriete Pok\u00e9mon-game, waarvan ik weet dat er heel veel mensen het niet met me eens gaan zijn. Voor mij was dit de meest perfecte vorm die een Pok\u00e9mon-game aan had kunnen nemen. Game Freak nam hier risico\u2019s. Black en White voelen als een bewuste nieuwe koers die Game Freak met de games op wilde varen. Dit was de eerste game waarin je alleen de nieuwe Pok\u00e9mon die in die generatie werden ge\u00efntroduceerd kon gebruiken, totdat je kampioen bent geworden en de overige Pok\u00e9mon vrijspeelt met de National Dex. Alleen nieuwe Pok\u00e9mon kunnen gebruiken tot de credits voorbij rollen, dwingt spelers om te experimenteren met de nieuwe wezens, in plaats van elke keer dezelfde favoriete Pok\u00e9mon aan je team toevoegen. Het verhaal rond N en Team Plasma blijft een van de sterkste in de serie. Er zat diepgang en emotie in het verhaal, iets dat bij de meeste andere Pok\u00e9mon-games sterk ontbreekt. Unova voelt thematisch samenhangend en erg RPG-achtig. Vergeet daarnaast de themesong van Driftveil City niet, een absolute banger. De eerste plek wat mij betreft meer dan verdiend.<\/p>\n

Black\/White – HeartGold\/SoulSilver – Emerald – Platinum<\/p>\n

Alle mainline Pok\u00e9mon-games ranked<\/p>\n

Ja, we caught them all! Even voor de goede orde: hier is het artikel in een mooie visual:<\/p>\n

\"Alle<\/p>\n

Elke Pok\u00e9mon-game is uniek en heeft zijn eigen waarde. Zelfs de games in de lagere tiers hebben fans en die hebben weer mooie herinneringen aan die titels en speciale momenten. Dit blijft, zoals ik aan het begin ook al aangaf, een persoonlijke kijk. En zoals altijd bij Pok\u00e9mon geldt, de beste game blijft degene waar jij de beste herinneringen aan had. Laat ons vooral weten wat jouw favoriete Pok\u00e9mon-games zijn!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Pok\u00e9mon is al dertig jaar een vast onderdeel in het leven van veel gamers, zo ook die van…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":148128,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[19],"tags":[48,46,47,49,45,50,83,85,86,90,84,89,87,88],"class_list":{"0":"post-148127","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-wetenschap-en-technologie","8":"tag-dutch","9":"tag-nederland","10":"tag-nederlanden","11":"tag-nederlands","12":"tag-netherlands","13":"tag-nl","14":"tag-science","15":"tag-science-and-technology","16":"tag-scienceandtechnology","17":"tag-technologie","18":"tag-technology","19":"tag-wetenschap","20":"tag-wetenschap-en-technologie","21":"tag-wetenschaptechnologie"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@nl\/116138575397601095","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/148127","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=148127"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/148127\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/148128"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=148127"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=148127"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=148127"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}