In de rubriek Ex-treem g\u00eanant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of h\u00e9\u00e9l negatieve zin. Deze week: Boris (41), die erachter kwam dat zijn ex hem vooral zag als een klusjesman. \u201eAchteraf gezien had ik geen relatie, maar een fulltime kluscontract.\u201d<\/p>\n
Boris (41): \u201eIk leerde haar kennen via een gemeenschappelijke vriend. We waren op een verjaardag en raakten aan de praat. Ze was spontaan, gezellig en had een energieke uitstraling. Iemand die dingen voor elkaar kreeg, dat vond ik aantrekkelijk. We wisselden nummers uit en niet veel later hadden we onze eerste date. Dat voelde meteen goed. In het begin was het ook echt leuk. We gingen uit eten, dronken wijntjes op het terras en ik bleef af en toe bij haar slapen.<\/p>\n
Altijd wel iets te doen<\/p>\n
Maar al vrij snel merkte ik dat er steeds een klusje tussendoor kwam. Eerst vond ik dat helemaal niet erg, ik ben best handig en help graag iemand die ik leuk vind. Denk aan een lamp die nog opgehangen moest worden, een kastje dat niet goed sloot of een plankje dat scheef hing. Ik deed het met alle liefde. Maar al snel werd het groter. Ze wilde haar muren een andere kleur, dus of ik die even kon schilderen. Daarna kwam de keuken: de kastjes waren \u2018echt aan vervanging toe\u2019. Voor ik het wist, stond ik complete dagen te klussen.<\/p>\n
Wat me begon op te vallen, was dat het nooit ophield. Als ik voorstelde om iets leuks te doen, denk aan samen uit eten gaan, een weekendje weg of naar de bioscoop, dan had zij altijd iets wat echt nog even moest gebeuren. \u2018Kun je niet eerst even dit maken?\u2019 zei ze dan. Of: \u2018Het is maar een uurtje werk.\u2019 Alleen bleef het nooit bij een uurtje.<\/p>\n
Geen ruimte voor mij<\/p>\n
Langzaam maar zeker begon mijn rol<\/a> te verschuiven. Ik was niet meer haar vriend, maar degene die haar huis op orde bracht. Mijn weekenden stonden in het teken van haar to-dolijst. Mijn vrije tijd verdween en voor haar was het vanzelfsprekend geworden dat ik alles wel even regelde.<\/p>\n Wat ik misschien nog wel het lastigst vond, was dat er weinig tegenover stond. Geen echte waardering, geen moeite om ook eens iets voor mij te doen. Alles draaide om haar huis, haar wensen en haar planning. Als ik aangaf dat ik moe was of een keer geen zin had, kreeg ik een ge\u00efrriteerde reactie. Alsof ik haar teleurstelde.<\/p>\n Alleen maar een klusjesman<\/p>\n Na een maand of vijf begon het echt te knagen. Ik merkte dat ik minder zin kreeg om naar haar toe te gaan. Niet omdat ik haar niet leuk vond, maar omdat ik wist wat me te wachten stond: ik mocht weer voor klusjesman spelen. Ik begon me af te vragen: wat doen we eigenlijk nog samen, behalve werken aan haar appartement?<\/p>\n Een week later, toen ze voorstelde om haar badkamerdeur te schilderen, vertelde ik haar dat ik er klaar mee was. Ik vertelde haar hoe ik me voelde<\/a> en dat ik het idee had dat ik meer een klusjesman was dan haar vriend. Ze keek me verbaasd aan en begreep het niet. Volgens haar overdreef ik en deed ik gewoon wat lief is in een relatie, maar voor mij was het duidelijk. Dit was niet hoe ik een relatie voor me zag. In een halfjaar tijd had ze een bijna volledig gerenoveerd appartement en ik? Ik was mezelf een beetje kwijtgeraakt.\u201d<\/p>\n Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.<\/p>\n Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:<\/p>\n \t\t\t\t\tMeld je aan voor Ex-treem g\u00eanant <\/p>\n Wil je ook (anoniem) meedoen aan Ex-treem g\u00eanant van Metro en jouw verhaal delen? Mail dan naar [email\u00a0protected]<\/a>. Vermeld kort je naam, leeftijd en jouw verhaal. Een redacteur neemt dan contact met je op. De gegevens die je verstrekt, worden niet gedeeld of ergens anders voor gebruikt.<\/p>\n