![\"4](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/4-mei-1-720x388.png\")
\n Eigen beeld<\/p>\n
\n Eigen beeld<\/p>\n
![\"Elsemieke](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/02\/FamilyBlend_2026__0016_330A6360-1-e1771495689536-300x300.jpg\")
<\/p>\n
Voor Lukas (8) is het heel normaal: na school naar opa en oma. Even voetballen, een potje schaken en \u2013 misschien wel het allerleukst \u2013 eieren rapen bij de kippen in de tuin. Zijn opa, Maarten Frankenhuis (83), geniet van die momenten. <\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Ze zien elkaar vaak. De band tussen hen is hecht, bijna vanzelfsprekend. Maar achter die ogenschijnlijk gewone grootvader schuilt een verhaal dat allesbehalve gewoon is.<\/p>\n
Een familiegeschiedenis die blijft<\/p>\n
Meneer Frankenhuis is Joods. Een groot deel van zijn familie werd tijdens de Tweede Wereldoorlog vermoord in Auschwitz. Zijn ouders wisten op tijd onder te duiken en overleefden de oorlog, maar de verliezen waren groot.<\/p>\n
\u201cVrijwel dagelijks denk ik aan mijn vermoorde familieleden\u201d, vertelt meneer Frankenhuis. \u201cAan wat zij hebben moeten doorstaan en hoe hun leven is ge\u00ebindigd.\u201d E\u00e9n verhaal raakt hem nog altijd diep: dat van zijn neefje Karel. Een Amsterdams jongetje van zeven jaar en drie maanden oud. \u201cIk noem die maanden er bewust bij\u201d, zegt meneer Frankenhuis. \u201cOp die leeftijd is dat nog zo belangrijk.\u201d<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Karel werd samen met zijn ouders opgepakt en via Westerbork naar Auschwitz gedeporteerd. Slechts vier dagen na hun arrestatie werden ze vermoord. \u201cJe denkt aan wat zo\u2019n kind nog voor zich had. Dromen, idee\u00ebn, plannen\u2026 Het is moeilijk te bevatten dat dat hem allemaal is afgenomen. Misschien wilde hij wel directeur van Artis worden, zoals zoveel Amsterdamse kinderen. Hij zou het vast leuk hebben gevonden, dat zijn kleine neefje van toen uiteindelijk \u00e9cht directeur van Artis is geworden.\u201d<\/p>\n
Een begin in het verborgene<\/p>\n
Zelf ontsnapte meneer Frankenhuis ternauwernood aan datzelfde lot. Als baby van zes maanden werd hij ondergebracht bij verschillende onderduikadressen. Zijn eerste maanden bracht hij door bij een boerenfamilie in Usselo, daarna volgden meerdere adressen. Het laatste jaar woonde hij bij een gezin in Almelo, waar hij ook de bevrijding meemaakte. \u201cDat was de eerste keer dat ik naar buiten mocht.\u201d<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
De overgang terug naar zijn ouders was niet eenvoudig. \u201cHet duurde weken voordat ik meeging met die mensen die zeiden dat ze mijn papa en mama waren.\u201d Over de oorlog werd thuis nauwelijks gesproken. \u201cHet verdriet zat te diep\u201d, vertelt meneer Frankenhuis. \u201cDe focus lag op de toekomst: studeren, werken, doorgaan.\u201d Toch liet het verleden hem nooit los. Hij leest en schrijft nog altijd veel over de Tweede Wereldoorlog.<\/p>\n
Doorgeven wat niet vergeten mag worden<\/p>\n
Wat hij van zijn ouders herkent, is het zwijgen. Ook hij vertelde zijn eigen kinderen lange tijd weinig over zijn ervaringen. \u201cIk realiseer me dat ik daarin dezelfde fout heb gemaakt\u201d, geeft hij eerlijk toe. \u201cMaar het is belangrijk dat we blijven vertellen, om herhaling te voorkomen. Al is het helaas inmiddels wel duidelijk dat dat laatste ijdele hoop is.\u201d<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Deze overtuiging bracht meneer Frankenhuis ertoe om als gastspreker zijn verhaal te delen, onder andere op scholen en bij herdenkingen. \u201cJe hoopt dat jongeren begrijpen wat er is gebeurd. Niet alleen als geschiedenisles, maar als iets wat mensen echt is overkomen en ook in de huidige tijd overkomt.\u201d<\/p>\n
De blik van een nieuwe generatie<\/p>\n
Voor Lukas is het verhaal van zijn opa moeilijk voor te stellen. \u201cHet moet een heel vreemde ervaring zijn geweest\u201d, zegt hij. \u201cIk kan me dat eigenlijk niet goed voorstellen.\u201d <\/p>\n
Pas toen hij samen met zijn opa een presentatie voorbereidde voor de Nationale Kinderherdenking in Madurodam, spraken ze er uitgebreider over. \u201cHet zette me wel aan het denken\u201d, vertelt hij. \u201cHet moet echt een rottijd zijn geweest voor kinderen.\u201d<\/p>\n
In hun gezin wordt er niet voortdurend over gesproken, maar het verhaal is er wel. Op de achtergrond, als iets dat bij de familie hoort. Er ligt geen taboe op het onderwerp, maar meneer Frankenhuis vindt het niet zinvol om zijn kinderen en kleinkinderen constant met de oorlog te belasten.<\/p>\n
Herdenken in het nu<\/p>\n