{"id":210095,"date":"2026-05-14T16:16:16","date_gmt":"2026-05-14T16:16:16","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/210095\/"},"modified":"2026-05-14T16:16:16","modified_gmt":"2026-05-14T16:16:16","slug":"lenny-kuhr-emigreert-naar-israel-nu-ik-mijn-laatste-shows-doe-voel-ik-ook-de-pijn-van-het-vertrek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/210095\/","title":{"rendered":"Lenny Kuhr emigreert naar Isra\u00ebl: ‘Nu ik mijn laatste shows doe, voel ik ook de pijn van het vertrek’"},"content":{"rendered":"

Diagonaal over het makelaarsbord in de voortuin zit een sticker. Het Oost-Brabantse landhuisje van zangeres\/singer-songwriter Lenny Kuhr (76), gelegen aan een stil weggetje, is verkocht. Het valt haar zwaar, zegt ze. Want de verkoop van het huis hangt samen met haar besluit om Nederland te verlaten. \u201eIk wil niet in een land wonen waarin ik zie dat het antisemitisme zo toeneemt.\u201d In Isra\u00ebl leeft ze, met man Rob, straks dichtbij haar twee dochters en vier kleinkinderen. Maar haar migratie markeert ook het einde van haar zangcarri\u00e8re. Ze geeft nog een paar shows, op 31 mei is haar laatste concert in Utrecht.<\/p>\n

Welk liedje bij haar muzikale afscheid past? Ze hoeft er niet lang over na te denken. Dat is \u2018De Troubadour\u2019, het po\u00ebtische chanson waarmee ze in 1969 het Songfestival won.<\/a><\/p>\n

Hij zat zo boordevol muziek
Hij zong voor groot en klein publiek
Hij maakte blij, melancholiek<\/p>\n

De troubadour (\u2026)<\/p>\n

Zo zong hij heel zijn leven lang
Zijn eigen lied, zijn eigen zang
Toch gaat de dood gewoon zijn gang
De troubadour, de troubadour
Toen werd het stil, het lied was uit
Enkel wat modder tot besluit
Maar wie getroost werd door zijn lied
Vergeet hem niet<\/p>\n

\u201dSteeds als ik het zing, hoor ik er ook mijn eigen verhaal in\u201d, zegt ze onder de kleurige moza\u00efeklamp boven de grote vierkante eettafel. \u201eIk zie sowieso nu heel scherp de relativiteit van alle belangstelling die ik krijg. Het is v\u00e9\u00e9l, en je zou het prettig kunnen vinden, maar ik besef ook dat het straks allemaal stilvalt.\u201d<\/p>\n

Kuhr raakt tijdens het gesprek meermaals ge\u00ebmotioneerd wanneer ze spreekt over haar afscheid en vertrek. Dat afscheid is weloverwogen, zegt ze. En het voelt als onvermijdelijk. \u201eMaar nu ik midden in de verhuizing zit en met mijn band de laatste shows doe, voel ik ook de pijn van het vertrek. Als ik mijn muzikanten aankondig, moet ik echt alles op alles zetten om niet dicht te klappen.\u201d<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

De setlist van zangeres Lenny Kuhr.<\/p>\n

Foto Andreas Terlaak<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

Jodendom<\/p>\n

Lenny Kuhr ging op haar vijfentwintigste over tot het jodendom.\u00a0Ze woonde in de jaren tachtig met haar gezin in Isra\u00ebl. Haar eerste echtgenoot was een Isra\u00eblische KNO-arts. Ook haar huidige man en manager Rob Frank is joods. Twee van haar kleinkinderen vervullen hun dienstplicht bij het IDF. Toen een van hen gewond raakte bij de Hamas-aanval op 7 oktober 2023, reisde ze er direct heen. Later sprak ze zich in een omstreden interview met het Nederlands Dagblad (2023) uit over de oorlog in Gaza. Ze zei: \u201eIk sta achter de militaire operatie die Isra\u00ebl aan het voeren is. Het gaat om het voortbestaan van de staat Isra\u00ebl dat altijd wordt bedreigd. Maar in mijn levensvisie moet geweld zo kort en minimaal mogelijk zijn.\u201d<\/p>\n

Nu, twee\u00ebnhalf jaar later, staat Lenny Kuhr nog steeds achter Isra\u00ebl. Gevraagd naar de oorlog in Gaza en de burgerslachtoffers: \u201eIk zou hopen dat er van alle kanten geen vuur meer komt en ik betreur ieder menselijk leed, ook zeker in Gaza.\u201d<\/p>\n

De agressie die ze sinds 7 oktober 2023 op haar pad vond, heeft ze als een alarmsignaal ervaren, zegt ze. Het echte omslagpunt kwam twee jaar geleden, toen verstoorden actievoerders in de zaal haar concert in Waalwijk<\/a>. \u201eZionist, riepen ze. En: terrorist. Ze kwamen naar voren, wilden mijn microfoon afpakken, riepen dat ik \u2018een moordenaar\u2019 zou zijn.\u201d Kuhr kreeg een jaar politiebewaking. Ook bij optredens van andere Joodse of Isra\u00eblische artiesten ontstonden protesten en spanningen. Tweede Kamerleden spraken zich uit over de vraag waar de grens ligt tussen demonstreren en intimideren.<\/p>\n

\n

Ik was nooit een politiek artiest. Ik moet me tegen de media wel voortdurend uitspreken. Alsof ik de wijsheid in pacht heb<\/p>\n<\/blockquote>\n

\t\t\t\t\tLenny Kuhr<\/p>\n

Kuhr zegt dat zij dagelijks bedreigende mails ontvangt en vaak aangifte deed. Recent, bij haar optreden in Huizen, demonstreerden enkele pro-Palestijnse actievoerders vreedzaam met vlaggen. De politie liet hen staan. Volgens Kuhr voelt haar publiek zich erdoor ge\u00efntimideerd. Maandag werd haar optreden op 24 mei in het Rosa Spierhuis in Laren door de zorginstelling afgezegd \u2013 \u201eomwille van de rust en veiligheid van onze bewoners\u201d. Kuhr: \u201eEn dit is dus precies waarom ik vertrek. Wat er nu gebeurt, vind ik ernstig. Joodse en Isra\u00eblische artiesten en kunstenaars worden geweerd en gecanceld.\u201d<\/p>\n

Sinds de oorlog in Gaza leidt de deelname van Isra\u00ebl aan culturele evenementen overal tot ophef en protest: alleen al deze week, bij de Bi\u00ebnnale van Veneti\u00eb<\/a> en het Eurovisie Songfestival in Wenen<\/a>. Voorstanders van een culturele boycot wijzen op het hoge aantal Palestijnse burgerslachtoffers, het dodental in Gaza ligt boven de 72.000<\/a>, door Isra\u00eblisch genocidaal geweld. Kuhr was nooit een politiek artiest, pareert ze. \u201eMaar ik moet me tegen de media wel voortdurend uitspreken. Alsof ik de wijsheid in pacht heb.\u201d<\/p>\n

Ze ziet zichzelf als iemand die vooral \u201ede hand wil reiken\u201d. \u201eNatuurlijk zou dialoog het mooiste zijn, dat is ook geprobeerd. Maar er komt een moment dat je je moet kunnen verdedigen. Zonder verdediging bestaat Isra\u00ebl niet meer.\u201d Bang is ze niet, zegt ze, van de veiligheidsrisico\u2019s is ze zich natuurlijk w\u00e9l bewust. \u201eGeweld is in Isra\u00ebl al heel lang een werkelijkheid. Ik kom er al zoveel jaren, ik heb vaak meegemaakt dat er, terwijl ik er was, bussen ontploften of een kleuterschool werd aangevallen.\u201d Maar de aanwezigheid van familie trekt toch harder, zegt ze. Ze zoeken nog naar een huis. \u201eMijn dochter woont in Ramat Gan, vlak bij Tel Aviv. Daar is het relatief rustig, maar we hebben al eens moeten vluchten in schuilkelders.\u201d<\/p>\n

Eerste prijs Songfestival<\/p>\n

Nederland doet dit jaar niet mee aan het Eurovisie Songfestival. Omroep AVROTROS trok zich terug omdat Isra\u00ebl, ondanks protesten, toch deelneemt. Kuhr vindt dat jammer en onterecht. Het Songfestival, zegt ze, zou moeten draaien om muziek en verbinding tussen landen, zoals zij die zelf heeft ervaren in 1969 in Madrid. Ze won het festival op negentienjarige leeftijd samen met Lulu (Verenigd Koninkrijk), Frida Boccara (Frankrijk) en Salom\u00e9 (Spanje). Het was de enige keer in de geschiedenis van het festival dat vier landen de eerste prijs deelden.<\/p>\n

Kuhr denkt met voelbaar plezier terug aan het evenement, nu 57 jaar geleden. De winst leverde haar een internationaal platencontract op bij Phonogram in Frankrijk. Thuis in Eindhoven konden haar ouders het niet live meemaken, maar een televisiewinkel leende hen voor die avond een kleurentelevisie. Voor het eerst werd het Songfestival in kleur uitgezonden. Toen de spanning bij de puntentelling haar moeder te veel werd, vluchtte die naar boven. Tot de buurjongen in het trapgat riep: \u201eKom maar naar beneden buurvrouwke, het zit goed!\u201d<\/p>\n

Ze denkt dat Nederland volgend jaar gewoon weer meedoet. \u201eDat is niet alleen een wens, dat denk ik echt. Er gaat immers wel een mediaploeg naartoe en er wordt verslag gedaan. Er werd gehoopt dat Isra\u00ebl door de boycot niet mee zou doen, maar dat is niet gebeurd. Dan zal Nederland uiteindelijk toch op zijn opvatting moeten terugkomen.\u201d Ze verwijst naar de Nederlandse winst van Duncan Laurence, bij de editie in Tel Aviv in 2019. \u201eDat was toen \u00e9\u00e9n groot feest. Mensen uit allerlei landen waren samen aan het zingen, aan het dansen, aan het vieren.\u201d Ze is ervan overtuigd dat de vriendschappen die het festival smeedt, groter zijn dan de politiek. Met medewinnares Frida Boccara, die in 1969 voor Frankrijk uitkwam, bleef ze zelf tot Boccara\u2019s overlijden in 1996 bevriend.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

Lenny Kuhr. <\/p>\n

Foto Andreas Terlaak
\nVan chanson tot klassiek<\/p>\n

De artistieke essentie van Lenny Kuhr: een leven lang muziek maken op eigen voorwaarden. Ver buiten de Amerikaanse poptraditie zong ze in het Nederlands, Frans, Engels en Portugees, van chanson tot klassiek (Schubert-liederen) en fado, van kleine zalen tot grote podia. Naast \u2018De Troubadour\u2019 was \u2018Visite\u2019 in 1980 haar grote hit met de Franse jongensgroep Les Poppys<\/a>. Ergens in huis, wijst ze, staan nog Edisons, een Zilveren Harp en de Lifetime Achievement Award van de Buma Awards die ze in 2017 kreeg. Ook is Kuhr sinds 2007 Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.<\/p>\n

Terugblikkend zegt ze nooit van tevoren te hebben nagedacht over de eigenschappen die een liedje tot een hit zouden kunnen maken, of over de muzikale modes van het moment. \u201eIk heb me daar niet door laten leiden. Muzikaal stapte ik juist liever uit het patroon.\u201d De Nederlandse taal is haar dierbaar, omdat ze daarin al haar nuances kwijt kan. Ze werkte ook lang in Frankrijk en spreekt goed Frans, maar merkte later \u201edat iets wat po\u00ebtisch klinkt, dan soms toch kitscherig blijkt.\u201d<\/p>\n

\u201eIk ben altijd autonoom gebleven en wil volledig staan achter wat ik zing. Een lied leeft en verandert. Ik heb het weleens zo geformuleerd: ik ben eigenlijk een levend lied dat zich steeds vernieuwt.\u201d<\/p>\n

Omdat populariteit geen doel op zich was, had Kuhr de afgelopen vijftig jaar ook niet altijd evenveel succes. Sommige platen gaf ze in eigen beheer uit, omdat er bij de platenmaatschappijen geen animo voor was. Een grootscheepse artistieke comeback vormde de verrassend vitale plaat Lenny Kuhr in 2020. Daarop liet ze zich artistiek uitdagen door muzikanten als Stef Bos, Spinvis en Elke Vierveijzer. In \u2018Nog steeds een troubadour\u2019, een lied van Stef Bos dat knipoogt naar \u2018De Troubadour\u2019, zingt ze hoe ze die troubadour nog altijd is en zoekt naar de woorden voor wat ze voelt en ziet. En hoe ze een licht wil zijn in het donker, tussen alle haat en nijd.<\/p>\n

\n

Wat ik zal missen? Dat magische moment waarop alles samenkomt. Het opkomen, de concentratie die zich helemaal toespitst in dat ene lied<\/p>\n<\/blockquote>\n

\t\t\t\t\tLenny Kuhr<\/p>\n

Wat ze zal missen? Ze hoeft er niet lang over na te denken. \u201eDat magische moment waarop alles samenkomt. Het opkomen, de concentratie die zich helemaal toespitst in dat ene lied. Dan voel ik me gedragen. Mijn kinderen zeiden vroeger weleens dat ze mij op het podium niet herkenden. Er komt dan een heel compacte energie vrij, waardoor ik totaal aanwezig ben in wat ik zing en doe. Mijn handen zijn dan meer een soort verlengstuk van de klanken die ik uitbreng. Als een dirigent.\u201d<\/p>\n

En dan zijn er de fans. Die al eens afscheid namen en toch nog een keer komen. Wier gezichten ze herkent. \u201eZe schrijven me hun persoonlijke verhalen en vertellen hoe mijn teksten hen helpen. Ik weet waar ze doorheen zijn gegaan en probeer daar zoveel mogelijk op te antwoorden. Dat kost soms veel tijd, maar ik heb altijd gevonden dat het erbij hoort.\u201d<\/p>\n

Plots stemverlies<\/p>\n

Dat haar afscheid voelt als een rouwproces, heeft ook te maken met een eerdere breuklijn in haar leven. In 1993 verloor ze tijdens een optreden plotseling haar stem. Ze was 43. Later bleek een neurologische aandoening de oorzaak. Een jaar lang kon ze nauwelijks zingen en zelfs spreken kostte moeite. De stilte dwong haar naar binnen te keren, zegt ze daarover. Kuhr verdiepte zich intensief in spiritualiteit. Pas zeven jaar later keerde haar oude stem volledig terug.<\/p>\n

\u201eDoor te blijven luisteren naar mijn intu\u00eftie en inspiratie heb ik de moeilijkste momenten in mijn leven kunnen optillen naar iets dat daarbovenuit stijgt, zelfs het verlies van mijn stem\u201d, zegt ze. Toch was die periode allesbehalve verheven. \u201eIk voelde langzaam alle schillen van me afvallen. Ineens was ik geen zangeres meer.\u201d<\/p>\n

Juist daarom herkent ze iets van die ontwrichting in het afscheid dat nu nadert. Met \u00e9\u00e9n wezenlijk verschil: \u201eIk kan nog steeds zingen. Sterker, ik voel me z\u00f3 in vorm. Toen kon ik geen woord meer uitbrengen.\u201d<\/p>\n

Ze is op tournee met haar meest persoonlijke werk, de EP Licht uit 2025. \u201eHet mooiste wat ik ooit heb gedaan\u201d, zegt ze zonder aarzeling. \u201eDaar is een heel leven aan voorafgegaan.\u201d Dat maakt het besluit om te stoppen extra wrang. Even valt er een stilte. Dan klinkt het vastberaden: \u201eMaar ik zie het als een noodzaak.\u201d<\/p>\n

Geef cadeau<\/p>\n

Deel<\/p>\n

Mail de redactie<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Diagonaal over het makelaarsbord in de voortuin zit een sticker. Het Oost-Brabantse landhuisje van zangeres\/singer-songwriter Lenny Kuhr (76),…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":210096,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[25],"tags":[99,48,98,46,47,49,45,50],"class_list":{"0":"post-210095","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-amusement","8":"tag-amusement","9":"tag-dutch","10":"tag-entertainment","11":"tag-nederland","12":"tag-nederlanden","13":"tag-nederlands","14":"tag-netherlands","15":"tag-nl"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@nl\/116573830450946486","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/210095","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=210095"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/210095\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/210096"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=210095"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=210095"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=210095"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}