![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/150526CUL_2033437558_CD_Aldous-Harding-Train-on-the-Island.jpg\"\/)
\nBekijk artikel in krant<\/p>\n
Aldous Harding heeft besloten op te schrijven wat ze weet, zingt ze vroeg op het album Train On The Island in \u2018One Stop\u2019. Dingen die ze nog niet zo lang weet, nuanceert ze over een tuimelende akoestische melodie. Ze vervolgt haar missieverklaring met een raadselachtige halve mededeling over een ontmoeting met John Cale van The Velvet Underground, die sprakeloos rijst zat te eten. En dan krijgt ze het ook nog voor elkaar om in elk refrein met de woorden \u201eImagining from the block\u201d te verwijzen naar Jennifer Lopez\u2019 hook \u201eI\u2019m still Jenny from the block\u201d. Achteloos grappig en wonderlijk spierballenrollen.<\/p>\n
\nBekijk artikel in krant<\/p>\n
Pop<\/p>\n
Aldous Harding<\/p>\n
Train On The Island<\/p>\n
Die paar zinnen lijken het vijfde album van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter samen te vatten. Constant schetst ze in een enkele zin een herinnering of aanzet tot een verhaal, om het direct daarna alweer ergens anders over te hebben. Kruimels van een grotere wereld die de luisteraar nooit begrijpt, maar wel kan geloven.<\/p>\n
Opener \u2018I Ate The Most\u2019 lijkt te gaan over een negenjarig meisje dat de Narnia-boeken leest en van haar moeder houdt. Maar het wordt zo monotoon over de loom cirkelende begeleiding verteld, dat de aandacht vooral wordt getrokken door de eetstoornis die door al die gezellige beelden heen sijpelt. Eerst indirect, met een opmerking over hoe ze voor het eerst haar lichaam verliet, of hoe ze kan bewijzen dat ze het meest heeft gegeten. Iets later zingt Harding hoe ze soms ook eet tot ze overgeeft.<\/p>\n
Telkens is Harding precies concreet genoeg, zodat de onnavolgbare opvolging van zinnen nooit als wartaal voelt. En altijd is ze spaarzaam. Alsof een woord te veel het hele album totaal ongeloofwaardig had gemaakt. Misschien is dat ook zo. Het helpt ook dat de liedjes net zo afgewogen, maar tegelijkertijd ook losjes klinken. Een piano kan vrolijk bijvallen, een tamboerijn klinkt onverwachts dichtbij. Een vriendelijke bas, slidegitaar en zoemende elektronica houden het warm. En overal ligt een ongrijpbare afslag op de loer.<\/p>\n
Ralph-Hermen Huiskamp<\/p>\n
Knoestige mannenstemmen<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/150526CUL_2033437558_CD_Kevin-Morby-Little-Wide-Open.jpg\"\/)
\nBekijk artikel in krant<\/p>\n
Pop\/Rock<\/p>\n
Kevin Morby<\/p>\n
Little Wide Open<\/p>\n
Wie toe is aan een tegenwicht tegen de strakgetrokken, digitaal gemanipuleerde popmuziek van tegenwoordig is bij Kevin Morby in goede handen. De Amerikaanse songwriter, zanger en bandleider geeft ons met knoestige mannenstemmen, jammerende violen en banjo\u2019s een gevoel van nostalgie: onmiskenbaar Amerikaans, veelal akoestisch. Wellicht verwijzend naar de tijd van Cadillacs, roadtrips, ruige bars en huizen met houten veranda\u2019s.<\/p>\n
Kevin Morby (38), die met Little Wide Open zijn achtste album maakt, houdt zich vastberaden aan het instrumentarium en de stijl van voorbeelden als Bob Dylan, The Velvet Underground en Green on Red \u2013 uit de jaren zestig, zeventig, tachtig. Morby is consequent, maar bij nadere beluistering blijkt hij verder te kijken dan het grote akoestische songboek van de Amerikaanse troubadours.<\/p>\n
Allereerst: Morby nam ons beet. Op iedere albumhoes van zijn oeuvre \u2013 ook de nieuwe \u2013 staat hij afgebeeld in zijn eentje, tegen een desolate achtergrond \u2013 afgezien van \u00e9\u00e9n, met slechts een grote steen erop. Maar Morby is bepaald niet alleen. Zo maakte hij de nieuwe liedjes met een groep geestverwanten die ook ingenieuze muzikale architecten blijken.<\/p>\n
Geheim wapen is producer Aaron Dessner die hier \u2013 na zijn werk met Taylor Swift en Ed Sheeran \u2013 heel gedetailleerd de nummers inkleurde. Na het in romantische strijkers gedrenkte album This is a Photograph (2022), omlijstte Dessner de gelaten zangstem van Morby nu met groezelige klanken. Het skelet van banjo, viool en gitaar klinkt inderdaad \u2018klassiek\u2019, maar nummers als \u2018Natural Disaster\u2019 en \u2018Javelin\u2019 krijgen diepte door de bewerkelijke achtergrond. In de verte hoor je spookachtige galm rond ijle piano en koorzang \u2013 alsof daar nog een andere wereld is, voorbij de prominente melodie. Die verschillende lagen dringen langzaam door. Geholpen door onder anderen Justin Vernon en Lucinda Williams laat Morby hier horen dat nostalgie ook eigentijds kan klinken.<\/p>\n
Hester Carvalho<\/p>\n
Stoer dansnummer<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/150526CUL_2033437558_CD_Anne-Fay-plus-1.jpg\"\/)
\nBekijk artikel in krant<\/p>\n
De bijgeleverde informatie dat het nieuwe album van Anne-Fay gaat over haar drie jaar geleden geboren dochter, is zowel wezenlijk als overbodig. Overbodig omdat het vanzelf spreekt \u2013 een artiest die over zichzelf schrijft kan hier niet omheen \u2013 en wezenlijk, uiteraard.\u00a0<\/p>\n
De op het eerste gezicht mysterieuze titel, +1, wordt ermee verklaard. En het onderwerp krijgt volop aandacht in het openingsnummer \u2018Waka Waka Uma\u2019 (\u2018Doe het, moeder\u2019), een ode aan moeders\u2019 veerkracht en andere kwaliteiten, in de bijbehorende clip verbeeld door vele moeders met kinderen die zich onafhankelijk gedragen. Tegelijkertijd is dit nummer een stoer dansnummer op een strijdbaar ritme, met repetitieve \u2018Afrikaanse\u2019 chants. Meteen in het volgende lied legt Anne-Fay in haar stem het royale drama dat we kennen van bijvoorbeeld Raye, gevolgd door jeugdige helderheid. Hoe het moederschap Anne-Fay verder ook be\u00efnvloed heeft, ze heeft ondertussen ook vocale vrijheid gekregen.<\/p>\n