![\"Nena](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/1200-x-800-720x480.png\")
\n Fotografie: Paulien van Beusekom<\/p>\n
\n Fotografie: Paulien van Beusekom<\/p>\n
![\"Nena](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2025\/09\/Kek-Mama-redactie-fallback.jpg\")
<\/p>\n
Nena Kreber woont met haar vrouw Shary-An, hun dochters Billie (4) en Claes (2) en hond Freek in Scheveningen. Nena werkt als managers van Shary-An en geeft met haar columns een kijkje in het ouderschap.<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Pas vroeg ik aan mijn moeder, terwijl ik de schoenen bij mijn oudste dochter aantrok (zij kan het gewoon zelf, maar werkte voor geen meter mee): \u201cHoe deed jij dat vroeger eigenlijk?\u201d Mijn geduld was op. Ik zag mezelf al eindigen als die moeder met wilde ogen en koude koffie. Ze keek me verbaasd aan en zei: \u201cMijn geduld zou allang op zijn geweest, hoor. Ik vind juist dat jij veel geduld hebt. Maar hoe ik dat deed? Jullie luisterden gewoon.\u201d<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Jullie luisterden gewoon. Die zin bleef hangen\u2026<\/p>\n
Want luisterden wij echt altijd? Van mijn zus weet ik: zij was redelijk voorbeeldig. Tot de puberteit dan. Maar ik? Ik was net zo\u2019n drakie als Billie nu. Lekker aanwezig, enthousiast en een eigen wil waar je u tegen zegt. Is het dan een generatie-ding? Zijn kinderen anders geworden? Of zijn wij dat?<\/p>\n
Soms denk ik: hoe zullen onze kids zich dit later herinneren? Zullen ze zeggen dat wij eindeloos veel geduld hadden? Zullen ze tegen hun kinderen praten\u2026 of laten ze ChatGPT het tegen die tijd uitleggen? En zullen ze, net als mijn moeder, de heftige momenten gewoon vergeten zijn?<\/p>\n
Net zoals ik nu. Als vriendinnen vragen hoe wij dat deden met zo weinig slaap, zeg ik vaak: \u201cAch, zo erg was het niet.\u201d Tot ik iets teruglees wat ik toen schreef en denk: oh\u2026 jawel. Het was pittig. Maar blijkbaar verzacht de tijd de randen. Gelukkig maar.<\/p>\n
Ik zeg vaak tegen Shar: \u201cHet opvoeden is nu echt begonnen.\u201d Die momenten waarop je voelt: o ja, dit is zo\u2019n fase. Zo\u2019n grens. Zo\u2019n botsing tussen hun wereld en de onze. Ze krijgen alle ruimte voor hun emoties, hun keuzes, hun eigenheid, en zeker ook om af en toe niet te luisteren. Maar soms\u2026 is de timing gewoon even niet daar.<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Voor ik moeder werd, had ik het voorbeeld van mijn ouders. Creativiteit. Liefde. Aandacht. En ook: op tijd komen, respectvol zijn, hard werken en vooral doen wat je blij maakt. Dat dragen we met ons mee. Net als onze waarden over klimaat, voeding, dieren, en dat het niet uitmaakt waar je vandaan komt: je mag er zijn.<\/p>\n
\n Lees verder onder de advertentie <\/p>\n
Onze Billie is vurig en enthousiast. Precies dat wat vroeger bij Shar soms werd afgeremd, mag nu juist groeien. Deze generatie heeft misschien meer ruimte nodig. En meer woorden. Ze zijn praters. En laten wij nou net ouders zijn die dat belangrijk vinden.<\/p>\n
Elke avond nemen we de dag door. Wat was leuk? Wat was stom? Wat voelde groot? We eindigen altijd met wat we bijzonder aan ze vinden, waar ze goed in zijn, en hoe trots we zijn. En dat zijn we. Onmetelijk.<\/p>\n
Mijn allergrootste droom is geen toekomstbeeld. Het is nu. Dit leven. Het ouderschap. Onze relatie. En die knappe vrouw naast me, voor wie mijn hart nog steeds een sprongetje maakt. Misschien is dat wel wat we doorgeven aan \u2018the next generation\u2019: dat liefde iets is wat je elke dag opnieuw hardop mag zeggen.<\/p>\n