{"id":22078,"date":"2025-10-13T10:39:12","date_gmt":"2025-10-13T10:39:12","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/22078\/"},"modified":"2025-10-13T10:39:12","modified_gmt":"2025-10-13T10:39:12","slug":"op-heres-the-thing-vierde-de-ontembare-kant-van-indie-hoogtij","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/22078\/","title":{"rendered":"Op Here\u2019s The Thing vierde de ontembare kant van indie hoogtij"},"content":{"rendered":"

Drie edities verder is Here\u2019s The Thing uitgegroeid van curiositeit tot Tilburgs cultfenomeen: een dag vol ruis, zweet en feedback, waarop het noorden en zuiden van Nederland elkaar treffen op 013-grond. Hier viert de rafelige, ontembare kant van indie hoogtij, rammelend en bij vlagen genadeloos. Gewapend met notitieboekjes, oordoppen en grootse plannen die we toch niet gaan waarmaken, want alles zien is onmogelijk. Maar dat is precies de charme. We laten het gebeuren, dwalen door 013 en kijken wat ons overkomt.<\/p>\n

Vier waarschijnlijke verkeersboetes verder \u2013 en minstens zoveel geschrokken Tilburgers die we bijna van hun sokken reden \u2013 prakken we de auto overdwars voor 013 en storten ons in het keldergewelf. Missie geslaagd: net op tijd voor\u00a0Muurvast, de geniale opener van\u00a0Grote Geelstaart. In de zweetnatte Dungeon denderen de jonge Zeeuwen het festival eigenhandig op gang met hun rammelende mix van noise rock en postpunk: twee drumstellen, vijf withemden in stropdas en een geluid dat alle kanten opvliegt.<\/p>\n

Bovengronds horen we Peter van der Ploegs gitaar, die zich als een betonboor door de muren van 013 vreet:\u00a0Real Farmer is begonnen. Het is nog vroeg en de zaal moet op stoom komen. Aan zanger Jeroen Klootsema ligt het niet: hij spuugt, declameert en schreeuwt zich schor en de Groningse postpunkers klinken net zo nerveus als op hun debuut Compare What\u2019s There. Achteraf treffen we bassiste Marrit Meinema en ontfutselen haar een scoop: er komt nieuw werk aan en ze zijn al aan het mixen.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

In de Basement is het meteen duidelijk: hier past niemand meer bij. Door het glas zien we\u00a0Eosine, samengeperst op een klein podiumpje. Elena Lacroix heeft een stem die moeiteloos door muren snijdt.\u00a0I\u2019ve never been much of a talker,\u00a0staat op haar shirt.\u00a0Hoeft ook niet, als ze maar zingt. Eosine is shoegaze met Waalse melancholie en met een stem die de kelder tot kathedraal verheft. Kay Koopmans van Marathon staat er glunderend bij: \u2018Op 29 december zijn ze ons voorprogramma in de Grote Zaal van Paradiso!\u2019<\/p>\n

Bij De Spijzenier staan Maaike en Patricia verwoed hotdogs te draaien. Terwijl we de tweede naar binnen werken, kijken we rond en signaleren twee trends. Naast de cowboyhoed \u2013 eerder vandaag al gespot bij de zanger van Smudged (die ons verklapte te werken aan een nieuw album), een barman en minstens drie bezoekers \u2013 lijkt de ushanka, die Russische bontmuts met kleppen, terrein te winnen. Misschien zette Fat Dog de toon, vorig jaar hier op Here\u2019s The Thing, of anders de bassist van University.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Opvallend is hoe breed het publiek is. De onverwoestbare 55-plussers staan er nog altijd, maar een opvallend groot deel van de bezoekers is jonger dan op vergelijkbare festivals, waar de gemiddelde leeftijd zichtbaar hoger ligt. Bandshirts zijn schaars; hier en daar duikt er eentje op van HOOFS.<\/p>\n

En doorrrr\u2026 Op het immense podium van Main is\u00a0Coach Party\u00a0afgetrapt. De vier van het eiland Wight brachten recent het poppy \u2013 en in onze optiek wat gladgestreken \u2013 album\u00a0Caramel\u00a0uit. De tracks zijn live een stuk gepeperder. \u2018Where the fuck are my girls?\u2019, declameert frontvrouw Jess Eastwood, waarop meteen een dozijn meiden het podium beklimt.<\/p>\n

We lopen Josh Law en Ben Sadler tegen het voluptueuze lijf. De beminnelijke teddyberen van\u00a0Getdown Services\u00a0herkennen ons van Misty Fields. Ondanks hun jetlag \u2013 ze komen net terug uit Amerika \u2013 zullen ze later vanavond Next letterlijk tot het plafond vullen met hun blijheid. \u2018We hebben net\u00a0The Pill\u00a0gezien!\u2019, zegt een extatische Josh.\u00a0\u2018They were amazing. So good. No bullshit and just for the fun of it.\u2019<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\u2018Would you join us for a wee dance?\u2019 vraagt Aidan Callaghan met een onmiskenbaar Schots accent. Onder begeleiding van Romeo Taylor\u2019s\u00a0The Kingdom Of Scotland\u00a0hebben de zes mannen van\u00a0Br\u00f2geal\u00a0zojuist hun positie ingenomen. Met onder meer een accordeon, een Ierse bouzouki, een banjo, een twaalfsnarige akoestische gitaar en een Fender Mustang Bass vullen ze de ruimte met hun aanstekelijke roes van folk en indie. Na een kwartier willen we allemaal nog maar \u00e9\u00e9n ding: Schot zijn.<\/p>\n

Elk festival heeft een kloppend hart en vanavond is dat Kay Koopmans, de zanger van\u00a0Marathon. Hij vertrouwde ons eerder toe wat nerveus te zijn voor het optreden op het immense podium van Main. Met een brok in zijn keel en gehuld in een HOOFS-shirt vraagt hij, vlak voor\u00a0Shadow Raised A Star\u00a0van het album\u00a0Fading Image, aandacht voor World Mental Health Day. Het indringende nummer draagt hij op aan Ram\u00f3n van Geytenbeek, de zanger van HOOFS die een jaar en drie dagen geleden uit het leven stapte. Zijn boodschap is eenvoudig: kijk naar elkaar om, laat niemand verdwijnen in stilte. Wat volgt is de mooiste uitvoering tot nu toe \u2013 vol overgave en geladen met betekenis.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

We willen de explosieve Friese garagerockers van\u00a0Abdomen\u00a0graag benoemen tot onbetwiste ontdekking van deze editie, maar strikt genomen kan dat niet. We schreven namelijk al eerder \u2013 in superlatieven \u2013 over hun debuut\u00a0Yes, I Don\u2019t Know en hadden ze dus al ontdekt. In de zompige onderstroom van de Dungeon trekken ze het publiek vanavond volledig uit elkaar met hun\u00a0long fuses, dreinende gitaren en eindeloos voorspel. Het is \u2013 en ja, daar is ie weer \u2013 Ackermans Fuzz War-pedal die voor de ontladingen zorgt. We roepen het drietal hierbij dus alsnog luidkeels uit tot \u2013 tromgeroffel \u2013 ontdekking van Here\u2019s The Thing 2025.<\/p>\n

Bij\u00a0Sports Team\u00a0is het rumoerig en rommelig als altijd \u2013 britpop met een knipoog en inmiddels een La Trappe-biertje te veel. Terwijl de band zijn gebruikelijke chaos ontketent, botsen we in Main op Jeppe Rottier, bassist van Grote Geelstaart. Uit nieuwsgierigheid vragen we hoe ze eigenlijk aan die naam kwamen. Hij kijkt ons verbaasd aan: \u2018De bandnaam is niet verzonnen\u2019, zegt hij. \u2018Die vis bestond al lang.\u2019 Ok\u00e9 dan.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

De tank begint inmiddels wat leeg te raken \u2013 bij ons dan. Bij de bandleden van\u00a0Heavy Lungs, en vooral bij zanger Danny Nedelko, is daarvan geen spoor te bekennen. Zelden iemand met zoveel vuur het podium op zien stormen. Terwijl\u00a0I Don\u2019t Want To Miss A Thing van Aerosmith uit de speakers galmt, barst het geweld los. De band bracht recent\u00a0Caviar\u00a0uit: onversneden UK\u201986-punk \u00e0 la UK Subs, hard, fel en zonder omwegen. Nedelko spuugt en briest zijn teksten de zaal in alsof elke seconde telt.<\/p>\n

En dat is bij Here\u2019s The Thing ook letterlijk zo, want overal hangen klokken \u2013 in het zicht van de band, uit het zicht van het publiek \u2013 met grote gele pijlen die op de tijd wijzen. Voor ons betekent dat helaas ook dat de tijd is aangebroken om te gaan, al hebben we nu alweer zin in volgend jaar. En om onze slogan van 2024 er opnieuw in te gooien: op naar de volgende editie, stelletje kruikenzeikers!<\/p>\n

Gezien: 11 oktober 2025 in 013, Tilburg<\/p>\n

Fotografie: Lisa Hussaarts<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Drie edities verder is Here\u2019s The Thing uitgegroeid van curiositeit tot Tilburgs cultfenomeen: een dag vol ruis, zweet…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":22079,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[27],"tags":[99,48,98,120,121,46,47,49,45,50],"class_list":{"0":"post-22078","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-muziek","8":"tag-amusement","9":"tag-dutch","10":"tag-entertainment","11":"tag-music","12":"tag-muziek","13":"tag-nederland","14":"tag-nederlanden","15":"tag-nederlands","16":"tag-netherlands","17":"tag-nl"},"share_on_mastodon":{"url":"","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22078","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=22078"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22078\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/22079"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=22078"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=22078"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=22078"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}