Om klokslag 22:00 uur komt er roze rook uit de bovenkant van het podium en de geluidsmasten op het veld. Het publiek weet: we gaan beginnen. En ja hoor, daar zijn de mannen van Foo Fighters. Rustig inkomen bestaat niet in het woordenboek van de band: ze knallen gelijk met \u2018All My Life\u2019 vervolgd door \u2018The Pretender\u2019. Het Pinkpop-publiek geniet zichtbaar en hoorbaar, met vuisten die de lucht in gaan en refreinen die hard meegezongen worden.<\/p>\n
\nhttps:\/\/vm.tiktok.com\/ZGd9BcCx9\n<\/p>\n
Headbangen en meeschreeuwen<\/p>\n
Na de opening pakken de Foo\u2019s de hit-lijn door. Met onder andere \u2018Times Like These\u2019, \u2018My Hero\u2019, en \u2018Learn to Fly\u2019 krijgen Dave Grohl en band het hele publiek enthousiast. De rockhits kennen uitgerekte muzikale jams, gevuld met gitaarsolo\u2019s en harde drums. Daarmee bouwen ze de spanning op om nog \u00e9\u00e9n keer het refrein met volle overgave mee te kunnen zingen, al is het eerder schreeuwen. De nummers worden veelal verrijkt met een subtiele, maar krachtige lichtshow. De visuals gaan alle kanten op: van een auto die in de lucht hangt aan elektriciteitsdraden, tot een ufo-achtig-object met het Foo Fighters-logo.<\/p>\n
De nummers volgen elkaar snel op: weinig praten, gewoon rocken. De reden? \u201cWe have 180 songs, get as much in before we have to leave.\u201d Dus gaat de band weer door met spelen. \u2018Walk\u2019 en \u2018No Son of Mine\u2019 komen voorbij, ook weer met uitgerekte muzikale tussenstukken en meeklap- en zingmomenten. Het publiek lijkt geen genoeg te kunnen krijgen van de hitshow die Foo Fighters geeft.<\/p>\n
Voorafgaand aan de allereerste single van de band \u2013 \u2018This is a Call\u2019 uit 1995 \u2013 benoemt Grohl nog even dat het vandaag Vaderdag is. Er zijn veel vaders aanwezig op het veld, dus een applaus kan niet ontbreken.<\/p>\n
\nHits geweest, tijd voor bier<\/p>\n
Na ongeveer drie kwartier is het grootste deel van de meezingers wel gespeeld, en dan? Dan pakt Dave de akoestische gitaar erbij en speelt hij een aantal rustige, iets minder bekende tracks. Het nummer \u2018Wheels\u2019 \u2013 een nummer dat Foo Fighters enkel in Europa speelt \u2013 kan nog op enige herkenning rekenen. Het publiek zingt zachtjes en deint mee op de muziek, een aandoenlijk moment na de muur aan geluid van alle grote nummers.<\/p>\n
De band vervolgt met \u2018Marigold\u2019 \u2013 een nummer dat Dave Grohl schreef op de linkshandige gitaar van Kurt Cobain \u2013 en het lieve liefdesliedje \u2018Big Me\u2019. Beide zijn ingetogen nummers. Dat valt bij een deel van het publiek in de smaak, maar bij een groot deel ook niet. Mensen lopen dan ook massaal naar de bar voor een nieuw biertje en praten luid bij over hun hoogtepunten van het weekend en de laatste uitslagen van het WK voetbal.<\/p>\n
Hetzelfde was te merken bij het nummer \u2018Aurora\u2019 later in de set. Het rustigere nummer werd opgedragen aan overleden drummer en vriend Taylor Hawkins. \u201cHe\u2019s been here before, he might be here now\u201c, vertelt Grohl aan het publiek. Tijdens het emotionele liedje verschijnt er op het scherm een havik als eerbetoon. Emotie blijkt alleen weer niet waar het publiek op zit te wachten. De biertjes worden weer gehaald en de gesprekken, enigszins respectloos, voortgezet.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/MG_3405-1024x683.jpg\")
Photo credits: Samuel van der Lee \/ Festileaks<\/p>\n
\u201cCan you motherfucking scream?\u201d<\/p>\n
Na het rustblok krijgt Dave Grohl weer een elektrische gitaar om zijn nek gehangen: \u201cTime to dance.\u201d Met de energieke en opzwepende tracks \u2018Monkey Wrench\u2019 en \u2018Breakout\u2019 komt de aandacht bij het publiek weer terug. Mensen zingen, dansen, genieten en schreeuwen mee. Opnieuw worden de nummers verlengd met solo\u2019s en muzikale hoogtepunten.<\/p>\n
Dan krijgt Grohl een dubbelnekgitaar aangereikt voor een nummer dat Foo Fighters normaal niet speelt op festivals. \u2018The Teacher\u2019 van het album But Here We Are<\/a> wordt opgedragen aan de moeder van Dave, die een paar maanden na Taylor Hawkins overleed. Een epische track van tien minuten met vele muzikale lagen volgt, een waar hoogtepunt voor de liefhebber.<\/p>\n Met nog vijf minuten op de klok vraagt Grohl zich hardop af, wat kan je doen in vijf minuten? Er is natuurlijk maar \u00e9\u00e9n antwoord en de eerste noten van \u2018Everlong\u2019 worden ingezet. Een euforisch moment ontstaat waarbij het hele publiek losgaat. Aan het eind van het nummer laat de zanger met een grote grijns op zijn gezicht een klok zien: het is precies twaalf uur en dus zit Pinkpop 2026 erop.<\/p>\n
![\"Festival](\"https:\/\/festileaks.com\/wp-content\/uploads\/2025\/01\/festival-cadeaukaart-logo.png\"){kind=logo}
<\/p>\n![\"Pinkpop](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/1782127511_920_Pinkpop-Logo.png\"){kind=logo}
<\/p>\n![\"Nederland\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/06\/1782127512_63_nl.png\")
<\/p>\n