Dit alles staat haaks op wat astronomen denken te weten over de dood van sterren zoals onze zon. Wanneer de brandstof van zulke sterren opraakt, zetten ze enorm uit tot rode reuzen. Daarbij slokken ze vaak de binnenste planeten op. Ook onze zon zal over ongeveer vijf miljard jaar uitgroeien tot een rode reus. Het zit er dik in dat Mercurius en Venus dan worden verzwolgen. En mogelijk wacht de Aarde hetzelfde lot.<\/p>\n
Een late verhuizing<\/p>\n
Er zijn twee mogelijke verklaringen voor het bestaan van dit bizarre planetenstelsel. Misschien is WD1856b ooit opgeslokt door de uitdijende ster en wist de planeet die helse fase wonder boven wonder te overleven. Of de planeet bevond zich aanvankelijk op veilige afstand en verhuisde pas veel later naar zijn huidige baan. De metingen van James Webb wijzen duidelijk op dat tweede scenario. Het is namelijk zo\u2019n 127 graden Celsius op de planeet en daarmee is het er veel warmer dan de zwakke witte dwerg alleen kan verklaren.<\/p>\n
Door die temperatuur te combineren met modellen van hoe gasreuzen afkoelen, lukte het om terug te rekenen in de tijd en de geschiedenis van de planeet te achterhalen. Het lijkt er sterk op dat WD1856b pas 3 tot 5,5 miljard jaar nadat de ster een witte dwerg werd langzaam naar binnen migreerde. \u201cToen de planeet dichter bij de witte dwerg kwam, zorgde de sterke zwaartekracht ervoor dat hij flink opwarmde\u201d, zegt O\u2019Connor. \u201cSindsdien is hij geleidelijk weer aan het afkoelen.\u201d Waarschijnlijk werd die langzame verhuizing veroorzaakt door de zwaartekracht van twee andere sterren die samen met de witte dwerg een drievoudig stersysteem vormen.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/Low-Res_White_dwarf_Planet_Spectrum.jpg\")
Het deel van het licht van de witte dwergster dat door de planeet WD1856b wordt geblokkeerd, varieert met de golflengte in wat een transmissiespectrum wordt genoemd. De planeet blokkeert een recordbrekende 56% van het licht van zijn ster. Het spectrum gemeten door de JWST (witte datapunten) wordt verklaard (paarse modelcurve) door absorptie van methaan (rode banden) en kleine neveldeeltjes in de atmosfeer van de planeet. Afbeelding: NASA, ESA, CSA, Joseph Olmsted (STScI)
\nOnze eigen toekomst<\/p>\n
Dit bijzondere planetenstelsel geeft ons een unieke vooruitblik op wat ons eigen zonnestelsel mogelijk te wachten staat. \u201cNormaal gesproken gebruiken we telescopen om terug in de tijd te kijken\u201d, zegt onderzoeksleider Ryan MacDonald van de University of St Andrews. \u201cMaar nu kunnen we voor het eerst vooruitkijken naar wat er met de buitenste planeten van een zonachtige ster kan gebeuren na de implosie. Het is alsof we met een tijdmachine een glimp opvangen van de verre toekomst van ons zonnestelsel.\u201d<\/p>\n
Ook O\u2019Connor ziet grote gevolgen voor ons beeld van planetenstelsels. \u201cOnze resultaten zeggen veel over het uiteindelijke lot van ons eigen zonnestelsel\u201d, vertelt hij. \u201cPlaneten zijn dus toch in staat om de laatste levensfase van een ster te overleven. Dit vergroot de mogelijkheden voor het bestaan van bewoonbare werelden in het heelal.\u201d<\/p>\n
Het einde is niet het einde<\/p>\n
De waarnemingen<\/a> leveren nog een primeur op. Voor het eerst brachten astronomen de atmosfeer van een planeet rond een dode ster in kaart. Ze vonden daarin onder meer methaan en wolken. En dit is nog maar het begin. Met James Webb wordt inmiddels actief gezocht naar meer planeten rond witte dwergen. \u201cWe weten nu dat de dood van een ster niet per se het einde betekent\u201d, besluit MacDonald. \u201cSommige planeten blijken juist nog een verrassend actief bestaan tegemoet te gaan, lang nadat hun moederster is gestorven.\u201d<\/p>\n Wil je niets van Scientias missen? Voeg Scientias toe als voorkeursbron op Google<\/a> dan zie je al onze verhalen!<\/p>\n