![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2026\/08\/Warhausft.JulienLibeer@GentJazz17-07-26_OudeBijloke_JanvanHecke_260717_006.jpg\")
<\/p>\n\t\t\t\t\t\t\t\t<\/p>\n
\u00a9 CPU \u2013 Jan Van Hecke<\/p>\n
Af en toe slaagt een artiest erin een genre volledig eigen te maken, waardoor elk nummer meteen herkenbaar klinkt. Zo kennen we ook het soloproject van Maarten Devoldere: de muziek springt aan en het is onmiskenbaar Warhaus. Net daarom vallen we een beetje van onze stoel wanneer zo\u2019n artiest een muzikale ommezwaai aankondigt. Sinds debuutalbum We F****d a Flame into Being (2016) levert Warhaus consistent wonderwerken binnen zijn eigen complexe, melancholische versie van noirpop. Met Warhaus<\/a>, Ha Ha Heartbreak<\/a> en in 2024 nog Karaoke Moon<\/a> bouwde Devoldere die sound verder uit. Op \u201cThe Baby\u201d trekt hij echter een nieuw, schimmiger territorium in.<\/p>\n Samen met vertrouwde compagnon en producer Jasper Maekelberg duikt Warhaus de elektronica in, met donkere synths en hier en daar zelfs een vleugje triphop. Het nummer vraagt een momentje om te wennen aan het nieuwe gegeven, al blijven de jazzy invloeden sterk aanwezig. \u201cThe Baby\u201d is bizar, beladen, hypnotiserend en ontwrichtend, en verkent daarbij duidelijk nieuw terrein. De poging tot lullaby mondde uit in een soort jam waarin een gevoel van een laat-op-de-nacht-koortsdroom wordt versterkt door een fenomeen dat klinkt als een mengeling tussen noodkreten en jazz scat. Zo ontstaat een eigenaardige smeltkroes van onschuld, kwetsbaarheid en verval.<\/p>\n Met \u201cThe Baby\u201d maakt Warhaus dan ook een prikkelende terugkeer: elektrisch geladen, ietwat onwennig en vooral behoorlijk sinister: Warhaus is terug, maar duidelijk niet helemaal zoals we hem achterlieten.<\/p>\n Facebook<\/a> \/ Instagram<\/a> \/ Website<\/a><\/p>\n Beluister de singles van de week op onze\u00a0Spotify<\/a>.<\/p>\n \t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/p>\n
<\/p>\n