Afgelopen december verscheen opeens het album Blizzard van de volstrekt onbekende Dove Ellis. De jaarlijstjes lagen al klaar, de strik die om 2025 moest ook. De Ier kwam achter een boom vandaan nadat het verstoppertje spelen allang was afgelopen en trok de aandacht meteen naar zich toe. Het album stond vol met mooie indiefolk en dan die stem! Op de stapel referenties liggen namen als Jeff Buckley, Rufus Wainwright, Alec Ounsworth van Clap Your Hands Say Yeah en Cameron Winter. Dove Ellis stond vlak erna op ESNS waar de boekers vinkjes zetten en zo staat de muzikant dit jaar opeens op festivals als Down The Rabbit Hole en Lowlands.<\/p>\n
Op het Lima-podium is die stem er ook meteen, bungelend tussen weemoed, verlangen en verdriet. Ellis begint \u2018Love Is\u2019 klein waarna de band meteen laat horen waar dit gezelschap nu staat. Korte samenvatting: het is een leerzaam jaar geweest. Viel Thomas O\u2019Donoghue aanvankelijk juist op met de gave om een vrij ambachtelijk prachtliedje als \u2018Heaven Has No Wings\u2019 te schrijven, nu is hij een artiest die, net als zijn muzikanten, uitmunt in dynamiek.<\/p>\n
Ellis heeft het afgelopen jaar support van Geese in de Verenigde Staten gedaan en moet daar goed hebben opgelet. Hij heeft de bezetenheid in zijn stem en spel losgelaten, het strak gespannen elastiek dat zijn werk dwingender maakt dan het was. Tel daar een sterk spelende band bij op, waarvan de leden zich niet opdringen maar weten hoe ze de diepte moeten zoeken. Ze spelen best losjes, soms ook jazzy. Als de saxofoon en viola elkaar vinden wordt een Black Country New Road-sfeer opgeroepen. De schoonheid van een nummer als \u2018Pale Song\u2019 blijft volledig overeind, maar er valt nu nog meer uit te halen. Knap dat de Ier na zoveel maanden opnieuw weet te verrassen.<\/p>\n
Het\u00a0oordeel<\/p>\n
Dove Ellis weet hoe hij boven zichzelf uit moet stijgen.<\/p>\n
Het\u00a0nummer<\/p>\n
Als je in een wals wil verdrinken, doe het dan in het meerstemmig gezongen \u2018Little Left Hope\u2019.<\/p>\n