Helaas is dat niet het standje van zijn band. Nee, het is eerder standje Body Count: schelle overstuurde herrie-gitaren zonder goede riffs, track na track na track, met een backing track die z\u2019n werk niet doet.<\/p>\n
Oudje \u20191539 N. Calvert\u2019, die in 2018 een bredere doorbraak betekende, laten ze godzijdank redelijk intact. \u2018Scaring The Hoes\u2019 werkt ook soort-van, omdat die geweldige saxofoon-sample (van een obscure Dirty Beaches take away-sessie, precies het type samples waarin Peggy uitblinkt) tenminste goed uit de verf komt, en de gitarist het houdt bij Black Sabbath-style powerchords. Dat nummer past thematisch dan wel weer: \u2018hou nou eens op met mensen wegjagen met experimentele herrie\u2019, krijgt hij altijd maar te horen, en juist de compromisloze plaat die hij erover maakte met Danny Brown werd een cultsucces.<\/p>\n
Maar nee, dit is \u2018m niet. Lijkt hijzelf ook te beseffen. Na \u2018Tell Me Is It Real\u2019 (maakte hij met Flume, gaat vandaag in de metal-versnipperaar) gaat-ie twintig minuten voor de eindtijd het podium af. Hij laat zijn band verward achter. Na een paar minuten stilte komt-ie nog even terug om toch \u00e9\u00e9n nummer te doen, daarna is het gedaan. En dat is eigenlijk voor iedereen het beste.<\/p>\n
Het\u00a0oordeel<\/p>\n
Teleurstelling van de dag.<\/p>\n
Het\u00a0nummer<\/p>\n
\u2018either on or off the drugs\u2019 dan maar, met z\u2019n markante sample: een AI-cover van een Future-track.<\/p>\n