Meteen krijgen we vlammenwerpers, stikstofkanonnen, een scala aan nostalgische hits uit het feestcaf\u00e9 voor de kiezen. Plus een vijftal als cheerleader geklede danseressen die wellustig over het podium twerken. Poespas genoeg. Maar hoe kan het dan toch zo verschrikkelijk saai zijn?<\/p>\n
De vonk wil maar niet overslaan, ook omdat de mannen de energie zelf ook niet op kunnen brengen. Zangeres en kersverse ML-versterking America Foster twerkt een rondje mee op het voorpodium, en lijkt vooral ingehuurd omdat de mannen zelf de puf niet meer hebben het touw te trekken. De boys achter de draaitafels krabben wat aan hun kont en zwaaien wat met een handdoek, te lethargisch om echt te doen alsof ze het zelf wel naar hun zin hebben. Walshy Fire probeert nog wat: \u2018 Everybody get some water, get each other wet! \u2019 De Alpha kijkt wat beduusd om zich heen. Nee dankje. \u2018 Everybody sit down! \u2019 Ben je gek, we staan net lekker te borrelen.<\/p>\n
De hits die langskomen landen niet, ook omdat ze na dertig seconden weer worden afgekapt, uit angst om onze fragiele spanningsboog te testen. De set is ontworpen als een spektakel, met alle snufjes van dien, maar spectaculair wordt het geen seconde. Na een halfuur sta je te smeken om een verrassing. Een gimmick zoals die megalomane hamsterbal, waarin Diplo op hun hoogtijdagen over het publiek surfde. En wacht, op Lowlands 2015 trokken ze Ronnie Flex voor een nummertje het podium op. Zou het? Zou hij? Cirkeltje rond? Nee joh, veel te veel gedoe. Major Lazer slentert tegenwoordig liever inspiratieloos over hun eigen hitparade.<\/p>\n
Het\u00a0oordeel<\/p>\n
Meer dan genoeg voor de strip in Albufeira, maar voor Lowlands is het op alle vlakken nogal schraal.<\/p>\n
Het\u00a0nummer<\/p>\n
\u2018Zwoele Zomernachten\u2019 van Rutger van Barneveld. Dat was in elk geval een verrassing.<\/p>\n