We tellen twee zwarte t-shirts en ook twee gouden kettinkjes. En dus echt maar twee ‘lads’ op het podium, die samen al dit kabaal produceren. Frontman\/bassist Mike Kerr en drummer Ben Thatcher, de breinen en de spierballen achter Royal Blood, bouwen hun tracks rondom Queens of the Stone Age-eske gitaarriffs, maar hebben geen gitarist.<\/p>\n
Hun cheat code? Mike Kerr stuurt de lage tonen van zijn basgitaar door een octaafpedaaltje. Zo belandt de bas in het register van de gitaar, zonder aan body te verliezen. Dat zorgt, samen met een drumkit die als leadinstrument wordt ingezet, voor een volle sound die met gemak de Heineken vult.<\/p>\n
Maar wacht eens effe, daar zit toch nog een extra lad in het donker met een keyboard. Voor wat tierlantijnen in het nieuwe werk, zoals dat orgeltje op \u2018Boilermaker\u2019 of de piano op \u2018Pull Me Through\u2019. Prima baantje, want de toetsenist \u2013 die lief wordt voorgesteld als de ‘best mate’ van de band \u2013 heeft tijdens de meeste nummers lekker vrij.<\/p>\n
Het zwaartepunt ligt namelijk nog steeds op het gitaargeweld van debuutplaat Royal Blood (2014), waarop de twee consequent genoegen namen met een riff waarvan je op gitaarles wil, en een persoonlijke beef met de drumvellen. Het hoeft niet in een museum, maar lekker is het wel. De vliegensvlugge beats op \u2018Come On Over\u2019 zijn een vroeg hoogtepunt, en met doorbraakhit en publieksfavoriet ‘Figure It Out vouwen ze een strik om een strakke set.<\/p>\n
Het\u00a0oordeel<\/p>\n
Royal Blood is een soort IKEA-kast: stevig, betrouwbaar, en vooral niet te moeilijk.<\/p>\n
Het\u00a0nummer<\/p>\n
Nieuwe single \u2018Ten Over Ten\u2019 houdt zich prima staande tussen het eerdere werk.<\/p>\n