Kelvin Latta (23) is een schim van de sportieve jongen die hij ooit was. “Daar is eigenlijk niks meer van over. Stuk voor stuk ben ik alles kwijtgeraakt, alles is afgebrokkeld. Nu is er eigenlijk niks meer over van wie ik ooit was.”<\/p>\n
Een donkere kamer<\/p>\n
Voor hij ziek werd had Kelvin alles: een goede baan bij de politie, net een nieuwe auto en hij sportte zes keer per week. 2,5 jaar geleden sloeg het noodlot toe. Hij kreeg corona en werd ontzettend ziek. “Op een gegeven moment takelde mijn lichaam steeds verder af. Ik kon niet meer de trap op.” Het werd zo erg dat hij nu de hele dag in een half donkere kamer ligt, want prikkels kan hij niet verdragen.<\/p>\n
Net als Kelvin lijden steeds meer pati\u00ebnten die de ziekte postcovid hebben zo erg dat euthanasie de enige uitweg is die ze nog zien. Dit blijkt uit cijfers die EenVandaag heeft opgevraagd bij de Regionale Toetsingscommissies Euthanasie (RTE’s). In de jaren van 2022 tot en met 2024 kozen nog negen pati\u00ebnten voor deze optie, in 2025 lag dit aantal in 1 jaar tijd al op tien.<\/p>\n
Alleen maar liggen<\/p>\n
Al meer dan 2 jaar is Kelvin volledig afhankelijk van de zorg van zijn moeder. We kunnen hem alleen liggend interviewen. Als hij opstaat, dan wordt hij zo duizelig dat hij flauwvalt. Hij kan zich alleen per rolstoel verplaatsen, bijvoorbeeld als hij naar de wc moet.<\/p>\n
Voor de rest kan hij alleen maar op bed liggen en soms, op goede dagen, een audioboek luisteren. Kelvin: “Het is \u00e9\u00e9n en al verlies. Ik word elke dag weer geconfronteerd met wat ik allemaal niet meer kan. Er is niks meer om naar uit te kijken. Dat voelt eindeloos.”<\/p>\n
Onzichtbaar voor maatschappij<\/p>\n
Kelvin heeft het idee dat hij onzichtbaar is geworden voor de maatschappij. “Ik heb het gevoel dat ik levend begraven ben, dat ik ook vergeten ben daardoor. Een soort van verdwenen. Het voelt vaak alsof ik al dood ben, dat ik eigenlijk al niet meer ben. In ieder geval niet de persoon die ik was”, omschrijft hij.<\/p>\n
Ik heb het gevoel dat ik levend begraven ben, dat ik ook vergeten ben daardoor. Een soort van verdwenen. <\/p><\/blockquote>\n
Kelvin Latta over zijn postcovid<\/p>\n
1 jaar geleden nam hij de loodzware beslissing om een euthanasietraject op te starten. Kelvin: “Ik heb heel veel gesprekken gevoerd met de huisarts, met familieleden en met een geestelijk verzorger. Over hoe ik er zelf in sta. Het is verantwoorden en uitleggen waarom ik mijn leven als uitzichtloos zie. Het is een heel emotioneel traject. Het is de belangrijkste keuze die je kunt maken in je leven. Het is onomkeerbaar.”<\/p>\n
‘Niemand wil dood’<\/p>\n
Jojanneke Kant is huisarts en kent vanuit haar praktijk veel postcovidpati\u00ebnten. Ze begrijpt waarom pati\u00ebnten euthanasie soms als enige uitweg zien. Kant: “Een van mijn pati\u00ebnten zegt: ‘Ik voel me soms gewoon een levende dode.’ Het ziektebeeld is zo heftig. Alleen dat kan al genoeg reden zijn voor euthanasie, kan ik me voorstellen als arts.”<\/p>\n
“Kijk, niemand wil dood. Deze mensen willen niet dood. Alleen ze kunnen niet meer verder met leven. En dat is echt een wezenlijk verschil.” Kant snapt dan ook dat pati\u00ebnten zoals Kelvin hun leven als uitzichtloos ervaren. “Deze mensen zijn al zo lang zo ernstig ziek. Zij zien op een gegeven moment simpelweg geen alternatief meer.”<\/p>\n
Geen kwaliteit van leven<\/p>\n
Kant gaat verder: “Als je alleen maar op bed ligt, je niet kunt lezen, je geen film kunt kijken, je met niemand kunt praten. Dan lig je alleen maar op bed te wachten totdat de dag voorbij gaat. Dan heb je geen enkele kwaliteit van leven meer. Die kwaliteit is nul, eigenlijk nog lager dan nul.”<\/p>\n
De huisarts vindt dat het hier ook een maatschappelijke kwestie gaat. Vanaf 1 januari volgend jaar houdt expertisecentrum C-support op te bestaan, omdat het kabinet de subsidie staakt. Dit heeft grote invloed op pati\u00ebnten, zegt Kant. “Ik vind dat we deze mensen afschrijven, ik kan het niet anders zeggen. Als je ziet dat expertisecentra de deuren moeten sluiten en hoe weinig langdurig onderzoek er naar de klachten van deze pati\u00ebnten wordt gedaan, dan snap ik heel erg dat pati\u00ebnten zich in de steek gelaten voelen. En dat is volgens mij ook zo.”<\/p>\n
Veel onbegrip<\/p>\n
Het steekt Kelvin enorm als er door mensen vraagtekens worden gezet bij de ernst van zijn ziekte.”Ik word altijd intens boos als er onbegrip is voor mijn situatie. Mijn hele leven is weggevaagd. Ik was hartstikke actief, ik sportte zes keer per week. Als bewegen de oplossing was, dan had ik dat wel gemerkt.”<\/p>\n
“Ik heb ook echt alles geprobeerd. Qua medicatie, maar ook fysiotherapie, ergotherapie”, somt hij op. “Je ziet misschien niks aan ons van buiten, maar dat betekent niet dat het er niet is. Gelukkig komt er steeds meer bewijs dat er wel degelijk schade aan spieren en het zenuwstelsel te vinden is. Maar dat onbegrip blijft ontzettend pijnlijk.”<\/p>\n
Twijfel<\/p>\n
Begin dit jaar heeft Kelvin zijn euthanasietraject afgerond. Maar toch blijft twijfel een grote rol spelen bij hem. “Er is altijd twijfel. Want wat als ze over een jaar een behandeling vinden of een medicijn dat wel aanslaat? Dan kan mijn leven er weer totaal anders uitzien.” Voor Kelvin is het dus vooral een optie voor als het lijden echt niet meer gaat.<\/p>\n
Hij heeft weinig hoop op een toekomstige medische doorbraak. “We krijgen amper hulp vanuit de medische wereld. Er wordt geen perspectief geboden vanuit de politiek. Er is te weinig onderzoek. Het lijden is z\u00f3 intensief en uiteindelijk gaat dat lijden te veel worden. En dat moment wil ik liever voor zijn, dan dat ik daar te laat mee ben.”<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Kelvin Latta (23) is een schim van de sportieve jongen die hij ooit was. “Daar is eigenlijk niks…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":294691,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_share_on_mastodon":"0"},"categories":[12],"tags":[39,40,2259,48,6683,43,44,34,35,41,42,50771,46,47,49,45,32,33,50,16481,36,37,38,333],"class_list":["post-294690","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-nederland","tag-breaking-news","tag-breakingnews","tag-coronavirus","tag-dutch","tag-euthanasie","tag-featured-news","tag-featurednews","tag-headlines","tag-hoofdpunten","tag-latest-news","tag-latestnews","tag-lijden","tag-nederland","tag-nederlanden","tag-nederlands","tag-netherlands","tag-news","tag-nieuws","tag-nl","tag-postcovid","tag-top-stories","tag-topstories","tag-voorpaginanieuws","tag-zorg-en-leven"],"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@nl\/117166481450390689","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/294690","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=294690"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/294690\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/294691"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=294690"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=294690"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=294690"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}