“Het is dit of we gaan apart wonen”<\/p>\n
Het stel is al tien jaar samen, waarvan acht jaar in verbouwing. Ondertussen is het gezin uitgebreid van vier naar vijf kinderen en is Carolienes geduld volledig op. “Hij weet ook niet meer waar hij moet beginnen”, zegt ze gefrustreerd. De kinderen van Giel slapen liever bij hun moeder, omdat ze daar wel een eigen kamer hebben.<\/p>\n
Ook Carolienes eigen kinderen zoeken liever onderdak elders. “Als het niet verandert, dan ben ik in staat om te gaan latten en apart van elkaar te wonen”, zegt ze. Ze snapt dat Giel als zzp\u2019er na een drukke werkweek vaak uitgeput is, maar ze wil het beste voor haar kinderen.<\/p>\n
“Wat als hij nu nee zegt?”, vraagt John haar. Caroliene is duidelijk: “Het is dit, of we gaan apart wonen. Ik wil dit niet voor de kinderen. De verbouwing is verloren tijd met ons gezin.”<\/p>\n
Tijdens de confrontatie blijft Giel in eerste instantie kalm. Hij beseft dat de situatie onhoudbaar is. “Het is heel frustrerend, en het is voor de kinderen ook niet leuk”, geeft hij toe. Zijn vier tieners praten er ‘bijna niet meer’ met hem over. “Dat doet hartstikke pijn.” De aannemer in hem ziet ook geen licht meer aan het einde van de tunnel.<\/p>\n
Caroliene maakt tijdens het gesprek met John duidelijk hoe belangrijk ze het vindt dat de kinderen een eigen plek hebben. “Ik zie teleurstelling bij hen”, zegt ze hopeloos. Giel erkent dat hij een betere band met zijn kinderen moet opbouwen.<\/p>\n
Volgens John is de verbouwing simpelweg een te grote opgave. “Deze klus is gewoon te groot voor jou”, stelt hij. Giel kan dat alleen maar beamen: “Ik weet het dondersgoed.” Caroliene vindt het daarnaast moeilijk dat hij zijn gevoelens niet uitspreekt, waarop Giel belooft ‘meer open te zijn’.<\/p>\n
Toch blijft de spanning voelbaar. In de auto op weg naar huis hangt een ijzige sfeer. “Ga je er wel echt wat mee doen?”, vraagt Caroliene, verwijzend naar zijn belofte om opener te zijn. Giel reageert fel: “Dan scheld ik je verrot over wat je mij hebt aangedaan. Kijk daarna maar of je nog bij mij wilt blijven.”<\/p>\n
Caroliene doet nog een poging om hem een duidelijk verbouwplan te laten maken. Uiteindelijk zegt hij chagrijnig: “Als jij nou gewoon heel ver uit mijn buurt blijft. Dat is het beste.” Caroliene besluit daarop naar haar vader te gaan.<\/p>\n
Uiteindelijk besluit Giel toch alles op alles te zetten. Hij wil de kinderkamers afmaken en zijn vriendin verrassen. Wanneer Caroliene terugkeert, is ze sprakeloos. “Ik vind het heel leuk”, zegt ze vol verbazing. De oudste kinderen zijn op dat moment niet thuis, maar zoon Levi wel. Ook hij is onder de indruk. “Ik moet het even beseffen”, zegt hij met een grote glimlach.<\/p>\n
Een paar weken later komen ook de oudste kinderen een kijkje nemen – en ook zij zijn dolblij met het resultaat.<\/p>\n