{"id":48631,"date":"2025-11-08T08:10:10","date_gmt":"2025-11-08T08:10:10","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/48631\/"},"modified":"2025-11-08T08:10:10","modified_gmt":"2025-11-08T08:10:10","slug":"babette-en-katja-over-hun-comeback","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/48631\/","title":{"rendered":"Babette en Katja over hun comeback"},"content":{"rendered":"

Dertig jaar geleden waren ze o-ve-ral: Linda, Roos & Jessica. Ademnood was h\u00e9t Nederlandse popcultuurmoment van de nineties. Nu staan Babette van Veen (57) en Katja Schuurman (50) opnieuw samen op het podium en komt er een documentaire over hun levens uit. Zonder Guusje, maar wel ouder en wijzer. <\/p>\n

Linda<\/p>\n

\u2018Boven aan de mail die ik aan Kat stuurde, stond: \u201cHelemaal uitlezen, alsjeblieft!\u201d Ik weet hoe ze is, de kans was groot dat ze al bij het woord \u2018Ademnood\u2019 op delete zou drukken. Maar ze moest mijn idee horen: een groot Ademnood-feest organiseren, omdat we nog maar zo weinig dansen. Omdat ik vreselijk veel zin had om me weer eens in een glitterjurk te hijsen. Omdat ik behoefte had aan ongecompliceerde lol, aan plezier en ik denk dat ik niet de enige ben. En omdat het dertig jaar geleden is dat de single uitkwam en we nog steeds wekelijks filmpjes krijgen van mensen die het nummer zingen.\u2019<\/p>\n

\"babette<\/p>\n

Anna-Marie Janssen<\/p>\n

\u2018Het idee moest even landen bij Kat, maar uiteindelijk was ze om en is de bal als een gek gaan rollen. Er is een documentaire gemaakt waarin we terugblikken op die tijd en we worden gevolgd in de aanloop naar Het Grote Ademnood Discobal. Er is een single uit, het bal is uitverkocht, er is zelfs een extra avond bijgeboekt en we hebben merchandise. Alleen deze keer komt het allemaal helemaal uit onze eigen koker; wij bepalen hoe we het willen, wat we willen, met welke mensen en op welke manier dat goed voelt voor ons. Wij staan nu zelf heel stevig aan het roer, en dat is een groot verschil met hoe het dertig jaar geleden was.\u2019 <\/p>\n

Hechte vriendschap<\/p>\n

\u2018Toen was het niets minder dan totale hysterie; we hadden geen idee wat ons precies overkwam. Het is niet zo dat wij zelf ooit bewust hebben bedacht om een meidengroepje te beginnen. We werden gevraagd om een liedje te zingen voor het album ter gelegenheid van het vijfjarige bestaan van GTST, waar wij alle drie in speelden. Ademnood was het nummer voor \u201cde vrouwen uit de serie\u201d. Ik weet nog dat ik Guus (Nederhorst, red.) belde om te overleggen: \u201cWillen we dit?\u201d, en dat we toen zoiets hadden van: ok\u00e9, we doen het wel. Caroline (de Bruijn, red.), die Janine in de serie speelt, was ook gevraagd, maar toen zij de tekst voor zich kreeg met zinnen als \u201cVannacht was heftig, je krijgt van mij een dikke tien\u201d, besloot ze \u2019m even over te slaan. Dat wij dit dus met z\u2019n drie\u00ebn zijn gaan doen, was heel random.\u2019 <\/p>\n

\u2018En toen ontplofte het ook nog eens volledig. Ademnood stond geloof ik de dag na de release al op \u00e9\u00e9n en iedereen wilde dat we kwamen optreden. We hebben met zijn drie\u00ebn besloten er gewoon maar vol voor te gaan. Avond aan avond zaten we in het busje dat ons van hot naar her reed, en daar ontstond een hechte vriendschap. Het voelde heel vanzelfsprekend en veilig. We waren alle drie heel verschillend, maar respecteerden elkaar volledig. Nog steeds zijn die verschillen er: zo is Kat net terug van het festival Burning Man in de woestijn en ik van een weekendje lummelen in Alicante.\u2019 <\/p>\n

Klaar met de spotlights<\/p>\n

\u2018Ik denk weleens: als ik destijds beter mijn grenzen had kunnen aangeven, dan had ik het waarschijnlijk langer volgehouden. Maar na drie jaar in die rollercoaster, overdag draaien voor GTST en \u2019s avonds optreden met Linda, Roos & Jessica, was ik kapot. Ik wilde niet meer door, niet nog een tweede album maken, concurreren met de Spice Girls en iedere avond onderweg zijn. Vaak heb je pas veel later door hoe vormend een bepaalde periode in je leven is geweest \u2013 en allesbepalend voor wat daarna komt.\u2019<\/p>\n

\n

‘Maar na drie jaar in die rollercoaster was ik kapot’<\/p><\/blockquote>\n<\/blockquote>\n

\u2018Nadat we besloten de stekker eruit te trekken, was ik echt een tijd klaar met de spotlights. Ik ben gestopt met GTST en wilde gewoon gaan l\u00e9ven. Kat en ik hebben altijd contact gehouden. Wij zijn voor altijd verbonden doordat we dit met elkaar hebben meegemaakt en door het gedeelde verdriet om het verliezen van Guus, die er nu alweer twintig jaar niet meer is. Toen we de draad samen weer besloten op te pakken, was het voor ons gelijk duidelijk dat we haar niet zouden proberen te vervangen. We wilden ook niet door als Linda & Jessica, zonder Roos. Daarom zijn we nu gewoon Babette & Katja en alle teksten van Guus zingen we samen.\u2019<\/p>\n

Vrijheid<\/p>\n

\u2018We zijn dertig jaar verder. Ik vind het een heerlijke ontdekking dat ouder worden ook echt voordelen kent. Dat in elke nieuwe levensfase weer iets moois schuilt. Zo voelt het gek genoeg nu, op mijn 57ste, alsof mijn leven weer helemaal openligt. Toen mijn zoons een paar jaar geleden allebei uitvlogen, ben ik keihard op de vlucht geslagen om maar niet te voelen hoe leeg mijn nest was. Ik ging als een gek aan het werk, pakte alles aan wat op mijn pad kwam, vond mezelf een tijdje echt heel lekker bezig, tot ik over de kop ging.\u2019<\/p>\n

\u2018Nadat ik was bekomen van die initi\u00eble shock, begon ik ook de voordelen van deze nieuwe fase te ervaren. Dat ik met een kopje thee op de bank uren kan verdwijnen in een boek, zonder dat iemand me stoort. Dat er ruimte is voor nieuwe plannen en dromen, die helemaal uit mijzelf komen. En dat ik daarin echt vrijheid ervaar. De vrijheid om zelf te cre\u00ebren, om de re\u00fcnie van mij en Kat zo vorm te geven zoals wij dat willen. Maar vooral ook de vrijheid om te kunnen denken: take it or leave it. Dit is wie wij zijn, ga gezellig met ons mee \u2013 of niet. En dan is dat ook helemaal prima. Laat die rollercoaster maar komen, ik spring erin \u00e9n ga vol van deze rit genieten.\u2019 <\/p>\n

\"babette<\/p>\n

Anna-Marie Janssen<\/p>\n

Katja<\/p>\n

\u2018Het hoofdstuk Linda, Roos & Jessica was voor mij afgesloten. In de eerste plaats natuurlijk omdat er \u00e9\u00e9n iemand niet meer is. Het is een waanzinnige, maar ook heel intense periode in mijn leven geweest \u2013 en daar zat een strik omheen. Maar de mail van Babette maakte iets los: het optreden zelf had ik altijd helemaal te gek gevonden. Destijds voelde ik me een soort Janet Jackson als ik op het podium stond, en stiekem wil ik haar nog steeds zijn.\u2019 <\/p>\n

\u2018Het idee om een beetje van de luchtigheid van die onbezorgde jaren negentig terug te brengen, sprak mij ook aan. Ik voel, net als ongeveer iedereen, echt wel de zwaarte van deze tijd. Ik bedacht me hoe fijn het zou zijn om even in een andere wereld te kunnen stappen, dus het duurde niet lang voordat ik om was. Al was het wel even zoeken naar een vorm waarin het niet voelde alsof we Guus wilden vervangen of vergeten.\u2019 <\/p>\n

\n

‘Destijds voelde ik me een soort Janet Jackson als ik op het podium stond’<\/p><\/blockquote>\n<\/blockquote>\n

\u2018We waren natuurlijk echt een drietal. Het busje waarin we elke avond door Nederland reden was een tijd lang ons thuis. Onderweg van het ene naar het andere optreden, met hapjes en wijntjes, deelden we alles. Zelfs als we een keer vrij waren, gingen we met zijn drie\u00ebn uiteten of op vakantie naar Eilat. We vonden het gewoon echt heel leuk met elkaar. Het gemis blijft, maar de vriendschap tussen Babette en mij heeft zich door de jaren heen ook ontwikkeld. We zijn nu al twintig jaar zonder Guus. Samen hebben we een nieuwe vorm gevonden, en nu zijn we aan een nieuw hoofdstuk begonnen.\u2019 <\/p>\n

Piepjong<\/p>\n

\u2018Documentairemaker Linda Hakeboom heeft ons gevolgd in dit proces. We hebben ook met haar teruggeblikt, soms heel letterlijk, want ze heeft een schat aan oude beelden en interviews opgedoken. Toen ik mezelf voor het eerst terugzag, ontroerde het me hoe piepjong ik eigenlijk was. Een meisje nog, van net twintig, dat zich een vrouw van de wereld waande. Ik had net mijn eindexamen Atheneum gehaald en was van plan om te gaan studeren toen GTST op mijn pad kwam en niet lang daarna Linda, Roos & Jessica.\u2019 <\/p>\n

\"katja<\/p>\n

Anna-Marie Janssen<\/p>\n

\u2018Hoewel we nooit het plan hadden om een meidengroep te worden, gingen we er wel echt voor. We namen zangles en oefenden eindeloos onze dansjes. In het begin hadden we natuurlijk maar \u00e9\u00e9n nummer, dan deden we tijdens onze optredens gewoon maar drie keer Ademnood. En het succes was overweldigend. Als we opkwamen en \u201cHallo!\u201d riepen, vielen er mensen in de eerste rij flauw. Wij zijn het maar hoor, dachten we dan.<\/p>\n

Ineens waren we extreem bekend en had iedereen een mening over ons. Die mening is natuurlijk helemaal niet gebaseerd op wie je echt bent, maar op een beeld dat mensen van je hebben. Ik was dat vrolijke, sexy meisje, de spring-in-\u2019t-veld. Nu realiseer ik me hoe verwarrend het is om jezelf op zo\u2019n jonge leeftijd continu gespiegeld te zien in de blik van anderen, terwijl je zelf nog helemaal niet weet wie je eigenlijk bent.<\/p>\n

Pas achteraf, nadat we besloten te stoppen, kwam er ruimte om stil te staan bij wat we nu eigenlijk hadden meegemaakt. Net als Babette trok ik overal de stekker uit. Ik nam het vliegtuig naar Costa Rica, waar ik, weg van alles, eens goed zou stilstaan bij wat ik wilde met mijn leven. Mijn dromen waren groot: ik wilde de wereld verbeteren, goede dingen doen. Maar terug in Nederland stapte ik weer in precies hetzelfde cirkeltje.<\/p>\n

Youth is wasted on the young <\/p>\n

\u2018\u201cYouth is wasted on the young\u201d vind ik zo\u2019n goede uitspraak. Je weet nog zo veel niet, en zo hoort het natuurlijk ook, maar toch. Ik had sommige dingen echt liever eerder geweten. Bijvoorbeeld dat \u201cnee\u201d zeggen niet laf is \u2013 ik vond dat iets voor slappelingen. Ik dacht altijd dat het zwak was om een grens aan te geven. Zeker in mijn BNN-tijd, die na Linda, Roos & Jessica kwam, ben ik vaak ver over mijn eigen grenzen heen gegaan, en daarmee heb ik mezelf tekortgedaan. Nu weet ik dat \u201cnee\u201d zeggen geen teken van zwakte is, maar van kracht. Ik weet inmiddels ook dat verandering in kleine stapjes gaat, niet met grote sprongen.\u2019 <\/p>\n

\n

‘Ik dacht altijd dat het zwak was om een grens aan te geven’<\/p><\/blockquote>\n<\/blockquote>\n

\u2018Het kost tijd. En nu, dertig jaar later, zitten we er echt anders in. We doen geen dingen waar we geen zin in hebben of die niet goed voelen, dat is gewoon geen optie. Laatst waren we The Ketchup Song, een nineties-hit die we aan onze setlist hebben toegevoegd, aan het repeteren, en dat ging echt voor geen meter. Als je dat nummer kent, weet je dat de tekst bestaat uit allerlei niet-bestaande, werkelijk onmogelijke woorden. Ik zei tegen Babette: \u201cSorry, maar dit gaat me niet lukken. Ik heb geen zin om dit gebrabbel uit mijn hoofd te gaan leren.\u201d Toen besloten we om die hele tekst gewoon te skippen en alleen het dansje te doen. Dat kan gewoon, het is ons feestje. Waarop ik ook gewoon een duet ga zingen met mijn oudste dochter.\u2019 <\/p>\n

Rust<\/p>\n

\u2018Ik ben dit jaar vijftig geworden en dat voelt toch wel als een ijkpunt. De ene helft ligt achter me en het zou mooi zijn als ik de voornemens die min of meer in dezelfde vorm al jaren blijven terugkomen, de volgende helft van mijn leven daadwerkelijk in praktijk weet te brengen. Maar verder heb ik niks met leeftijd. Toen ik laatst op weg naar Burning Man in een camper door de woestijn reed, zat ik nog te mijmeren: wat zal ik nou eigenlijk toch eens gaan doen met mijn leven? Want ik kan dus nog steeds het gevoel hebben dat het alle kanten op kan. Terwijl ik als alleenstaande moeder van een kleuter en een puber natuurlijk relatief weinig vrijheid heb. Sterker nog, ik zit midden in de tropenjaren.\u2019<\/p>\n

\"babette<\/p>\n

Anna-Marie Janssen<\/p>\n

\u2018Eigenlijk denk ik dat ik nooit n\u00ed\u00e9t in de tropenjaren heb gezeten. Reuring en een bepaalde mate van onvoorspelbaarheid heb ik altijd heerlijk gevonden, in tegenstelling tot rust en regelmaat, dat ik verafschuwde. Ik merk dat mijn behoefte nu verandert, het is een algeheel verlangen naar kalmer vaarwater. Op liefdesgebied is het al een paar jaar rustig en dat bevalt heel goed. Misschien wordt dit wel het thema van de tweede helft van mijn leven: rust. Maar ook weer niet te rustig, want ik wil altijd blijven dromen. Dat gevoel blijven hebben dat je altijd, iedere dag, aan iets nieuws kunt beginnen.\u2019<\/p>\n

Het Grote Ademnood Discobal met Babette en Katja vindt plaats op 7 en 8 november in AFAS Live in Amsterdam. De documentaire van Linda Hakeboom Ademnood is vanaf vrijdag 7 november te zien op HBO Max.<\/p>\n

Dit interview stond eerder in JAN 11 2025. Het nummer is te koop via onderstaande knop. Wil je JAN altijd als eerste in huis hebben? Sluit dan een abonnement af via deze link<\/a>.<\/p>\n

JAN magazine editie 11 2025<\/p>\n

\"JAN<\/a>Credit: Anna-Marie Janssen<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Dertig jaar geleden waren ze o-ve-ral: Linda, Roos & Jessica. Ademnood was h\u00e9t Nederlandse popcultuurmoment van de nineties.…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":48632,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[27],"tags":[12329,99,6273,48,98,12330,12328,6272,120,121,46,47,49,45,50],"class_list":{"0":"post-48631","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-muziek","8":"tag-ademnood","9":"tag-amusement","10":"tag-babette-van-veen","11":"tag-dutch","12":"tag-entertainment","13":"tag-interview-babette-en-katja","14":"tag-jan-magazine","15":"tag-katja-schuurman","16":"tag-music","17":"tag-muziek","18":"tag-nederland","19":"tag-nederlanden","20":"tag-nederlands","21":"tag-netherlands","22":"tag-nl"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@nl\/115513067062007527","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/48631","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=48631"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/48631\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/48632"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=48631"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=48631"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=48631"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}