![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/Soulwax-c.-Nadine-Fraczkowski.jpg\"\/)
<\/p>\nDik dertig jaar zijn ze al onderweg, de Gentse broers Stephen (55) en David Dewaele (50). En nooit werd het saai, daar zorgden deze globetrottende alleskunners wel voor. E\u00e9n entiteit ja, dat was saai. En dus kwam er naast een band (Soulwax) ook een dj-offshoot (2ManyDJs), vele samenwerkingsverbanden, een studio annex label (DEEWEE) en tussen de bedrijven door een druk bestaan als remix- en producersduo. We trokken naar Gent met een voorzichtig plan: terugkijken en reflecteren. Maar dat bleek nog niet zo eenvoudig. Bovendien ligt er sinds vorige maand een gloednieuw Soulwax-album, All Systems Are Lying. Niettemin: een poging.<\/p>\n
OF ZE EEN all time low in de Soulwax-carri\u00e8re kunnen aanwijzen? Oef. Voor het eerst is het even stil aan de andere kant van de tafel, daar in het met uitpuilende platenkasten ommuurde zenuwcentrum in het DEEWEE-complex in Gent. Een kantelpunt, ja, dat kunnen Stephen en David Dewaele met enige moeite nog wel bedenken. Waarna de gedachten teruggaan naar 2004, het jaar van het derde Soulwax-album, Any Minute Now. Producer van dienst was Mark Ellis alias Flood, bekend van onder meer U2, Depeche Mode, Smashing Pumpkins, PJ Harvey, Nine Inch Nails en The Killers. Niet de eerste de beste dus.<\/p>\n
Na twee succesvolle rockplaten (Leave The Story Untold uit 1996 en Much Against Everyone\u2019s Advice uit 1998) hadden de broers voor \u2019t eerst het gevoel dat ze zoekende waren, dat \u2019t \u00e1nders moest. En Flood had al snel door dat hij niet degene was die het eigenwijze duo de weg moest wijzen. Of k\u00f3n wijzen. Of misschien toch wel, op zijn eigen manier: hij liet ze zien hoe dingen \u00f3\u00f3k konden. Hij kwam met mogelijkheden, opties, suggesties. Ze werden dankbaar aanvaard door de Dewaeles, al leidde het uiteindelijk niet tot een \u00e9cht bevredigend album.<\/p>\n
Voor het eerst was het beproefde rockidioom van Soulwax gekoppeld aan het geluid van hun inmiddels opgestarte parallelle carri\u00e8re als dj-duo, met een nogal hybride eindproduct als gevolg: een rockplaat die elektronisch aanvoelde. Een plaat ook die luidkeels uitdroeg dat heldere keuzes doorgaans beter werken dan compromissen. Het mag dan ook geen verrassing heten dat er amper een jaar later al een \u2018nieuw\u2019 Soulwax-album lag: Nite Versions, geheel gevuld met\u2026 dance-remixen van de songs van Any Minute Now. De transitie was in gang gezet.<\/p>\n
MAAR GOED, geen all time low dus. Eerder een high, vindt Stephen. Want zonder Flood hadden ze die \u2018muzikale beweging\u2019 waarschijnlijk nooit gemaakt. Hij deed het duo inzien dat er beperkingen zaten aan het concept rockband. Bovendien had Flood geconstateerd dat het muzikale lef dat ze als dj\u2019s toonden, met hun inmiddels beruchte mash-ups van verschillende platen (het 2ManyDJs-album As Heard On Radio Soulwax Pt. 2 uit 2002 staat er vol mee), niet tot uiting kwam in Soulwax. \u2018Achter die draaitafels hebben jullie overal schijt aan, als rockband blijf je w\u00e9l binnen het stramien\u2019, had hij gezegd.<\/p>\n
De Dewaeles trokken het zich aan, al voelden ze \u2019t zelf ook heus wel, zegt Stephen. Er moest dringend een eigen idioom worden gecre\u00eberd. Vooral niet alleen Soulwax zijn. Te benauwend. En verder: volle kracht v\u00f3\u00f3ruit. En ja, dat werkt door tot op de dag van vandaag. Want All Systems Are Lying, die gloednieuwe Soulwax-plaat, is voor de broers eigenlijk alweer een gepasseerd station. In de tussentijd zijn er nieuwe idee\u00ebn ontstaan die juist gevoed zijn door die plaat. Zoals \u00e1l hun activiteiten \u2013 muziek maken, produceren, dj\u2019en, remixen, een label runnen \u2013 elkaar continu voeden.<\/p>\n
Dus nee, de Soulwax-versnellingsbak kent geen \u2018achteruit\u2019. Zelfs geen parkeerstand. Al moeten ze toegeven dat dat ook een soort defense mechanism is. Hoeven ze tenminste niet te dealen met, bijvoorbeeld, de reacties van hun omgeving op een zojuist opgenomen plaat. En wat ook meespeelt: de angst om stil te vallen. Die was vroeger nog veel erger, weet Stephen. Zelfsabotage, noemt hij het. Steeds hun singles opnieuw mixen bijvoorbeeld. Dingen anders doen, verbeteren, uitproberen. Desnoods kapot maken. Zodra iets op een formule begon te lijken: weg ermee. Op naar nieuwe avonturen. Ze houden er inmiddels al dertig jaar een carri\u00e8re mee in de lucht.<\/p>\n
MAAR ONDERTUSSEN zijn Stephen en David dus respectievelijk 55 en 50 jaar oud en mag de vraag legitiem heten: hoe houden ze \u2019t allemaal vol? Wel, dat zit dus in de genen, denkt David. Kijk naar hun vader, de inmiddels 80-jarige Jackie \u2018Zaki\u2019 Dewaele, een vooral in Belgi\u00eb beroemde radio-dj, tv-presentator en schrijver. Doet nog steeds van alles. Schrijft boeken, geeft lezingen. Kortom, de constitutie van een Dewaele kan wel wat hebben.<\/p>\n
Een eventueel einde van circus Soulwax moet dus gezocht worden in de gezondheidssfeer. Zo heeft David de laatste tijd wat last van zijn energy levels, aldus Stephen. Maar ja, the show must go on en er moet geld verdiend worden. En juist d\u00ede druk, die is cruciaal voor de broers. Net als de ingebakken neiging om dingen die eigenlijk niet h\u00f3even, of die ze door anderen wordt ontraden, t\u00f3ch te doen. Noem het gerust iets dwangmatigs. En hun inner circle gaat het ze niet afleren. Neem de schoonvader van David, die dokter is en eigenlijk allang had moeten stoppen. Maar het lukt \u2018m niet. Hij wil nu eenmaal \u2018zijn materie verder blijven uitdiepen\u2019.<\/p>\n
<\/p>\n
En zo is het ook bij de Dewaeles. Al sinds mensenheugenis, zo weten we bij OOR ook. Of we ze nou \u2018gewoon\u2019 ergens interviewden, door de hippe winkelbuurten van Los Angeles vergezelden tijdens hun eeuwige zoektocht naar vers vinyl of, zoals nu, opzochten in hun permanent gonzende hoofdkwartier, altijd was er die onstuitbare gedrevenheid. De energie, de onrust, de nieuwsgierigheid, de scherpte, de humor en, natuurlijk, de chemie tussen spraakwaterval Stephen en de wat bedachtzamere David. En altijd was er een duidelijk doel, een missie, een richting. Dat we vooral niet denken dat ze maar bezig zijn om het bezig zijn, benadrukt David nog even. Dat was nog niet bij ons opgekomen.<\/p>\n
WAT WE OOK niet moeten denken: dat Stephen en David ooit bewust het plan hadden opgevat om als muzikanten of dj\u2019s de wereld te veroveren. Welnee, dat is ze allemaal overkomen. Ineens was er vraag naar, zo zien ze het. En nog steeds. M\u00e9\u00e9r dan samenwerken met mensen die ze \u2018tof\u2019 vinden was nooit de ambitie, maar het worden er steeds meer, die toffe mensen. Ze komen naar Gent, laten zich produceren en mixen door de broers \u2013 dat is de afspraak \u2013 en vervolgens verschijnt er een plaat op het DEEWEE-label. En ja, dan komt het voor dat zo\u2019n act ineens groter dreigt te worden dan Soulwax zelf. Dan gaat de boel dus, zonder dat de Dewaeles er veel invloed op hebben, naar een nieuw level.<\/p>\n
En soms verliezen ze er dan de controle over, net als bij hun eigen werk. Maar dat vinden ze eigenlijk ook wel weer lekker. Want, zegt Stephen, ze zijn allebei altijd op zoek naar die speciale \u2018zone\u2019. Waar naar hartenlust buiten de lijntjes gekleurd mag worden. Zie ook de daarstraks gememoreerde zoektocht die Any Minute Now in 2004 was.<\/p>\n
Waarbij we trouwens ook weer niet moeten denken aan al te experimentele muziek, want avant-gardistische avonturiers zijn de broers niet. Stephen is zelfs de eerste om dat toe te geven. Ze hebben ook helemaal geen zin om die kant op te gaan, zegt hij. Want ook d\u00e1t wordt al gauw weer te formule-achtig, en dan verliezen ze hun interesse. Nee, liever gaan ze op zoek naar wat in hun ogen de holy grail is: iets totaal afwijkends en onverwachts dat t\u00f3ch tot de popcultuur behoort en als \u2019t even kan door een groot publiek wordt gewaardeerd. In Dewaele-terminologie: een O Superman-moment.<\/p>\n
Nu moeten we dus even terug naar 1982. Het jaar waarin de Amerikaanse muzikante en performance-artiest Laurie Anderson een experimentele single uitbracht die inklokte op 8 minuut 21 (!) en opgetrokken was uit een mechanisch herhaald \u2018ha\u2019 dat sto\u00efcijns het tempo aangaf, waarbij de door een vocoder gehaalde stem van Anderson, plus wat in- en uitvoegende geluiden, het tot een soort-van-song maakte. Minimalisme ten top en ongehoord voor die tijd, zeker in \u2018bovengrondse\u2019 kringen. De single werd echter enthousiast opgepikt door de invloedrijke Britse radio-dj John Peel en groeide uit tot een ware novelty hit. Stephen Dewaele stelt: toen d\u00ede song in de top 10 stond, had de kunst gewonnen. En \u2018zoiets\u2019 is voor Soulwax dus altijd het streven.<\/p>\n
MAAR WANNEER was Soulwax zelf eigenlijk het dichtst bij zo\u2019n O Superman-moment? Wel, nooit. Stephen twijfelt zelfs of ze zo\u2019n moment \u00f3\u00f3it gaan beleven. Maar het verschaft ze wel een doel, ook wat waard. Al denkt David er toch een beetje anders over. Want, zegt hij, misschien zat dat moment wel in die eerdergenoemde mash-up-plaat van 2ManyDJs, waarbij op muzikaal vlak iets volstrekt nieuws gedaan werd. Een volkomen onverwacht succes ook. Maar Stephen denkt toch liever \u2018groter\u2019.<\/p>\n
Zo herinnert hij zich een autorit van Gent naar Amsterdam, het moet 1988 geweest zijn, waarbij op de Nederlandse radio voor \u2019t eerst een nieuwe single van Talk Talk werd gedraaid. Een nummer van dik zes minuten was het, afkomstig van wat uiteindelijk het meest spraakmakende en invloedrijke album van die band zou worden: het nogal haaks op hun eerdere werk staande Spirit Of Eden. De jonge Stephen wist niet wat hij hoorde. Wat was dit? Waar ging dit naartoe? En hoezo klonk dit zomaar midden op de dag op Radio 3 (het toenmalige 3FM)? Het viel tot\u00e1\u00e1l uit de toon. De radio-dj van dienst kondigde het af met een lacherig \u2018nou, dat gaan we niet nog eens draaien\u2019. Maar Stephen wist genoeg. Hier was muziekgeschiedenis geschreven en hier werden zaken op hun kop gezet. Zoals dat eerder was gedaan door, bijvoorbeeld, Histoire De Melody Nelson van Serge Gainsbourg en Licensed To Ill van de Beastie Boys. D\u00e1t is dus die holy grail waar hij het eerder over had.<\/p>\n
En ja, hij w\u00e9\u00e9t dat hij de hoogtijdagen van de \u2018oude media\u2019 heeft meegemaakt. Radio, tv, MTV. Incidentele voedingsbodems voor subculturen, dingen die n\u00e9t niet klopten, die \u2018het systeem\u2019 een klein beetje aan het wankelen brachten en het t\u00f3ch in zich hadden om legendarisch te worden. \u2018Onze\u2019 VPRO was er goed in, herinnert Stephen zich, ook met hun tv-programma\u2019s. Theo & Thea, Jiskefet, Sjef van Oekel\u2026 Hij typeert het als dingen die \u2018in hun DNA zijn blijven hangen\u2019 en waarnaar ze in hun muziek ook altijd zijn blijven zoeken. Enfin, David en hij zouden zoiets graag nog eens neerzetten.<\/p>\n
OM TOCH EVEN een sprongetje te maken naar het n\u00fa: hoe staan de Dewaeles eigenlijk tegenover AI? Niet voor niets verwijst de albumtitel All Systems Are Lying naar de kreet die tijdens de opnames veelvuldig werd gebezigd zodra \u2018de machines\u2019 weer eens niet deden wat de broers wilden \u2013 crashen bijvoorbeeld, of hun eigen gang gaan \u2013 of op momenten dat het \u00fcberhaupt onduidelijk was of het eigenlijk wel \u2018echt\u2019 was wat ze om zich heen zagen en hoorden. Bovendien beseften ze op zeker moment dat ze eigenlijk helemaal geen gitaren meer gebruikten \u2013 toch altijd een wezenlijk onderdeel van de \u2018rockband\u2019 Soulwax. Kortom, meer dan ooit lijken \u2018de machines\u2019 het te hebben overgenomen in het Dewaele-universum. En dan komt de wereld van AI ineens toch wel h\u00e9\u00e9l\u2026 Maar niks daarvan, bezweert David snel. Ze hebben nog steeds \u2018de volledige controle\u2019.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/Soulwax_NewEarthTime_PressImage_Credit_Nadine_Fraczkowski.jpg\"\/)
<\/p>\n
De grap is, vervolgt Stephen, dat ze heus wel hebben geprobeerd om zich vertrouwd te maken met de jongste innovaties, de modernste shortcuts, de nieuwste plug-ins, enfin, \u2018alles waar die nieuwe generaties heel erg aan hechten, al die dingen die beloven hetzelfde te kunnen als de oude machines\u2019, maar dat ze uiteindelijk toch weer teruggrepen op het vertrouwde. Dingen die misschien niet perfect zijn, maar h\u00e9, in die imperfecties hebben de broers w\u00e9l ooit hun weg gevonden.<\/p>\n
En bovendien: confronteer een Dewaele met \u2018iets nieuws dat helemaal perfect wordt bevonden\u2019 en hij gaat juist op zoek naar het tegenovergestelde. De dissonant. Juist, om weer lekker buiten die lijntjes te kunnen kleuren. Iets waar je bij AI niet mee aan hoeft te komen. Dus nee, angstig voor AI zijn ze niet. Al denkt David dat ze het ooit nog wel eens gaan gebruiken als tool. Zo van: we zoeken een drumgeluid zoals op die-en-die plaat van Fela Kuti, m\u00e1\u00e1k zoiets voor ons. Maar voorlopig hebben ze moeten constateren dat het invoeren van zulke prompts meestal iets h\u00e9\u00e9l anders opleverde dan ze zochten. Dan rolde er toch weer iets algemeens uit, \u2018een gemene deler\u2019. Niks voor Soulwax.<\/p>\n
MISSCHIEN IS HET gewoon nog te vroeg om terug te blikken, zegt Stephen tegen het einde van het gesprek. Er gebeurt nog te veel, ze willen nog te veel, ze k\u00fannen nog te veel, ze m\u00f3eten nog te veel. Zelfs het feit dat de broers inmiddels allebei vader zijn geworden, \u2018op latere leeftijd weliswaar\u2019, heeft weinig invloed. Al blijft het een struggle om werk en priv\u00e9 te combineren. Wat daarbij helpt is dat ze niet meer voortdurend onderweg zijn en in hotels wonen, want \u2018sinds Covid zitten we hier\u2019. Bij wijze van spreken dan, want de hoeveelheid klussen, binnens- dan wel buitenshuis, wordt zoals gezegd bepaald niet minder. Ze staan er zelf wel eens van te kijken, zegt David. En het komt allemaal aanwaaien, h\u00e8. Het is niet zo dat ze zich ooit hebben geprofileerd als gasten die, bijvoorbeeld, muziek bij modeshows zouden kunnen maken. En toch worden ze ervoor gevraagd.<\/p>\n
Het DEEWEE-hoofdkwartier fungeert daarbij onderhand als een soort inloophuis voor jonge mensen met idee\u00ebn, plannen en ambities. Stephen wijst op de tafel waar we aan zitten. Die wordt de laatste jaren veel gebruikt om \u2018met andere artiesten te babbelen\u2019 over hoe zij in de wereld staan en met ontwikkelingen omgaan. Waarbij hij merkt dat er dingen naar boven komen die de broers ook hebben meegemaakt. Zodat zij hun ervaringen weer kunnen delen. Ze zijn intussen \u2018goed geworden in het helpen van mensen\u2019, vermoedt Stephen. Dat Factory-achtige, waarbij hij nadrukkelijk naar zowel de Andy Warhol- als de Manchester-variant verwijst, was in het begin misschien een wat na\u00efeve droom, maar uiteindelijk is het gelukt. DEEWEE heeft nu \u2018een duidelijke eigen identiteit en is voor veel mensen die er werken heel belangrijk\u2019.<\/p>\n
NOG EVEN OVER dat terugkijken: David weet n\u00f3g wel een reden waarom ze dat eigenlijk niet graag doen. Ze mogen dan tegenover een OOR-journalist zitten die zo\u2019n beetje hetzelfde historische perspectief heeft als zijzelf, maar \u2018uw gemiddelde lezer heeft dat niet, h\u00e8\u2019. De context van het traject van de Dewaeles \u2013 \u2018carri\u00e8re\u2019 vindt David een te groot woord \u2013 is best moeilijk uit te leggen aan iemand tussen de 20 en 30. Tegenwoordig is het immers heel normaal dat iedereen \u00e1lle muziek die ooit is uitgebracht in een paar tellen op z\u2019n telefoon kan oproepen. In 1995 was muziek ervaren iets h\u00e9\u00e9l anders, stelt David. Je luisterde naar lineaire radio, je keek MTV, je raapte je spaargeld bij elkaar, je ging naar platenzaken en je kocht dingen. Niet iedereen had, om maar wat te noemen, de hele discografie van Captain Beefheart bij de hand. Daar moest je mee kennismaken, je las erover of iemand van een platenwinkel raadde het je aan, en vervolgens moest je een collectie gaan opbouwen.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/Soulwax-scaled.jpg\"\/)
<\/p>\n
Muziek had in de maatschappij een heel andere functie en betekenis. En precies d\u00e1\u00e1r liggen de formative years van de Dewaeles. Tegenwoordig kun je misschien wel dezelfde emoties als destijds ervaren, maar er is z\u00f3\u2019n overvloed. Het versnippert waar je bij staat. Waardoor de houding bij de jongere generaties, zo merkt David, steeds meer iets wordt van: whatever. Al kan muziek gelukkig nog wel hetzelfde effect hebben: als er morgen een plaat uitkomt \u2018die u diep raakt en tot tranen brengt\u2019, dan is dat nog steeds prachtig. Dat soort beleving gaat nooit verloren. Maar voor de rest\u2026 En het gaat snel, weet David. Elk jaar, of nee, elke zes maanden normaliseer je de dingen die zijn veranderd, terwijl je nauwelijks meer weet h\u00f3e ze zijn veranderd.<\/p>\n
En de Dewaeles? Tja, uiteindelijk blijven ze toch meebewegen. Omdat ze niet anders kunnen. En omdat ze, zegt Stephen, nog steeds vreselijk opgewonden kunnen raken van iets wat ze hebben gemaakt \u2013 of ontdekt, zodat ze het in hun dj-set kunnen opnemen. Dingen delen, dat is wat hij wil. N\u00edeuwe dingen vooral, en die ontdekt hij alleen door bezig te blijven, plannen te maken en samen te werken met anderen. Hij wijst naar de trap die naar de kelder leidt, naar het \u2018kloppende hart van Soulwax\u2019: de opnamestudio. Zodra ze d\u00e1\u00e1r niet graag meer naartoe gaan, dan is \u2019t misschien voorgoed voorbij. \u2018Waarschijnlijk is d\u00e1t het moment om terug te gaan blikken.\u2019<\/p>\n
ALL SYSTEMS ARE LYING is op 17 oktober verschenen.<\/p>\n
SOULWAX: 17, 18 & 19 dec Hallen van Schaarbeek, Schaarbeek (B) | 17 jan AFAS Live, Amsterdam<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Dik dertig jaar zijn ze al onderweg, de Gentse broers Stephen (55) en David Dewaele (50). En nooit…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":49424,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[31],"tags":[99,147,48,98,46,47,49,45,50],"class_list":{"0":"post-49423","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-celebrities","8":"tag-amusement","9":"tag-celebrities","10":"tag-dutch","11":"tag-entertainment","12":"tag-nederland","13":"tag-nederlanden","14":"tag-nederlands","15":"tag-netherlands","16":"tag-nl"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@nl\/115518139474806706","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/49423","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=49423"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/49423\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/49424"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=49423"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=49423"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=49423"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}