{"id":52397,"date":"2025-11-12T07:48:23","date_gmt":"2025-11-12T07:48:23","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/52397\/"},"modified":"2025-11-12T07:48:23","modified_gmt":"2025-11-12T07:48:23","slug":"we-zoenen-verder-heftig-zachte-lippen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/52397\/","title":{"rendered":"‘We zoenen verder. Heftig. Zachte lippen’"},"content":{"rendered":"

Tekst: Redactie Vriendin<\/a><\/p>\n

12 november 2025<\/p>\n

Mandy (32) is single en werkt als makelaar in een kantoor in een middelgrote stad. Tijn, haar biseksuele minnaar, heeft hun relatie on hold gezet. Mandy is er kapot van. En hoe gaat het verder op kantoor met haar nieuwe collega?<\/p>\n

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.<\/p>\n

Woensdag 12 november<\/p>\n

Ik begin vroeg en kies vandaag voor stilte. Geen muziek, geen podcast, geen collega\u2019s overstemmen met vrolijk doen. Ik maak een superkort lijstje: \u00e9\u00e9n belletje aan een koper met vragen over de overdracht, \u00e9\u00e9n mail aan een fotograaf voor een extra buitenfoto en een van het zwembad nu het zonnetje misschien toch komt. Meer niet.<\/p>\n

Maureen<\/p>\n

Rond lunchtijd loop ik een blokje om. De lucht aarzelt tussen herfst en lente. Op de hoek zie ik Maureen uit een lunchzaak komen met twee kartonnen bekers. Ze steekt haar hand op. \u2018Voor jou,\u2019 zegt ze, \u2018ik zag je al wandelen.\u2019 Ze geeft me de beker die damp afgeeft alsof het vandaag niet zonnig is maar midden december.<\/p>\n

We lopen naast elkaar zonder iets te forceren. Geen grote onderwerpen, geen smalltalk-kletskoek.
Op de kruising kaatst de zon fel tussen twee ruiten. We knijpen onze ogen dicht en stappen een portiek in voor schaduw. Het is nauwer dan handig is en breed genoeg om te doen alsof we daar niet om geven. Maureen zet haar beker op de stoep, ik de mijne.
\u2018Je ogen zijn rustiger,\u2019 zegt ze.
\u2018Ik oefen,\u2019 zeg ik. \u2018E\u00e9n ding per keer.\u2019
Ze knikt langzaam. Buiten slaat een bus af. Voor ons de stad die even niets van ons wil.
\u2018Ik was gisteren even op kantoor,\u2019 zegt ze. \u2018Dank voor het minimarsje dat op mijn bureau lag. Zonder briefje. Helemaal niets. Ik heb je handschrift gemist.\u2019
Ik haal mijn schouders op. Ze glimlacht. Een bakfiets scheert langs; ik stap een halve voet naar achteren, zij een halve naar voren. Mijn rug raakt de steen. Ze kijkt me aan met die blik waarmee ze dossiers opent: rustig, zorgvuldig, met een duidelijke intentie.
\u2018Ik wil niets stukmaken,\u2019 zegt ze zacht. \u2018Niet bij jou. Niet bij mij.\u2019
\u2018Ik wil niet half leven,\u2019 zeg ik. Mijn stem is lager dan ik dacht.
Er valt een korte stilte. Dan tilt ze haar hand op en raakt mijn kaak aan met twee vingers, alsof ze wil testen of ik me terugtrek. Ik ben er. Ik leg mijn hand op haar heup, voel stof en daarna haar warme lichaam onder de stof. Mijn buik reageert eerder dan mijn hoofd. Ik duw mezelf naar voren. Druk mijn heup tegen de hare. Maureen komt dichterbij. Onze neuzen raken bijna. Ik proef zonnecr\u00e8me op haar lip.
De zoen is niet voorzichtig. Ik open, zij neemt, ik geef terug. Het is fel. Gretig. Het voelt niet als een fout of een grap. Haar hand schuift onder mijn jas, warm op mijn rug. Mijn hand trekt haar dichterbij. De stad doet zijn best om ons te storen maar faalt. We zoenen verder. Heftig. Zachte lippen. Haar perfecte oogschaduw door mijn wimpers. Vrouwenparfum. Het hare of het mijne? Een minuut verstrijkt. Misschien twee. Of meer?
\u2018Stop,\u2019 zeg ik. Het is geen afwijzing.
Ze stopt. Laat haar voorhoofd tegen het mijne rusten, kort en precies. \u2018We praten hier nog over,\u2019 fluistert ze.
\u2018Ja,\u2019 zeg ik.
Ze stapt een halve pas achteruit en pakt haar beker weer op. Ik doe hetzelfde. We tellen samen af van vijf tot nul met onze vingers en lopen dan het trottoir verder af. Bij de hoek tikt ze met een knokkel tegen mijn schouder. E\u00e9n keer. Ik voel het. Ik voel haar. Ik voel wat ze wil zeggen. Het is ok\u00e9.<\/p>\n

Simpel<\/p>\n

Terug op kantoor bel ik een koper. Ik leg in twee zinnen uit wat we vastleggen: een leveringsdatum, alle boedel weg v\u00f3\u00f3r de sleuteloverdracht, geen losse rommel en de kroonluchter in de hal blijft hangen. Ik heb alles al op papier, zodat niemand onderuitgaat. Hij haalt hoorbaar adem. \u2018Dank u,\u2019 zegt hij. \u2018Ik had even iemand nodig die het simpel maakt.\u2019
\u2018Daar ben ik voor,\u2019 zeg ik. We hangen op. Ik typ de bevestiging zonder franje en sluit mijn laptop.<\/p>\n

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook<\/a> en Instagram<\/a>. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief<\/a>.<\/p>\n

LEES OOK<\/p>\n

\"makelaar<\/a><\/p>\n

Mandy (32) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.<\/p>\n

Volg Mandy\u2019s avonturen van maandag t\/m vrijdag<\/p>\n