In Hasselt hangen de doeken van Philip Bosmans in de prachtige Refugiegalerie van UHasselt. In Bree is zijn werk te zien in de Zeepziederij. Een thuismatch, want Bosmans groeide op in Opitter. Zijn expotitel in Bree knipoogt naar die roots: Straight outta Cauberg – een verwijzing naar hiphopcollectief N.W.A. en de Opitterse straat waar hij opgroeide.<\/p>\n
\u00a9 Philip Bosmans<\/p>\n
We kenden Philip Bosmans vooral om zijn graffitiwerk en streetart. Dat doet hij nog af en toe, zegt hij, maar zijn focus ligt nu op schilderen. \u201cDat doe ik \u00e9lke dag als ik terugkom van mijn werk. Muziekje op en voordat ik het weet is het middernacht en besef ik: morgen weer vroeg op om naar Ikea te gaan.\u201d Daar werkt Bosmans als grafisch vormgever.<\/p>\n
\u00a9 Boumediene Belbachir<\/p>\n
\u201cIk ging vroeger vaak skaten. Hier in Limburg, maar ook in Brussel, Rotterdam en Amsterdam. Zo leerde ik graffiti kennen.\u201d Vanaf zijn achttiende ging hij zelf met de spuitbus aan de slag. Altijd legaal. \u201cIk ben veel te stressy om iets illegaals te doen. Een treinwagon bomben midden in de nacht: niks voor mij.\u201d<\/p>\n
Pure dieren<\/p>\n
In zijn schildersdoeken, die hij sinds een jaar of acht maakt, kiest hij een nieuwe weg. Zijn doeken zijn vaak bevreemdende collages: lichamen in lichamen, frames in frames. En veel dieren: een hert, een vogel of een ijsbeer duiken op tussen opblaasbanden en deels abstracte vlakken.
\u201cIk heb eerst een beeld in mijn hoofd dat ik digitaal samenstel. Ik maak een collage van foto\u2019s. Eens de compositie klopt, begin ik te schilderen. Dat het bevreemdend overkomt, hoor ik wel vaker. Ikzelf hou ook van \u2018vreemde\u2019 kunstwerken \u2013 dat is iets dat me aantrekt. Ik hou ervan als de interpretatie openblijft voor de kijker. Sommigen zien er een droom in, anderen vinden het misschien beangstigend, of net andersom: rustgevend.\u201d<\/p>\n
\u00a9 Boumediene Belbachir<\/p>\n
En die dieren in zijn composities? \u201cDieren zijn puur. Dieren starten geen oorlog, maar zijn gewoon chill. Maar ze zijn ook erg vergevingsgezind om te schilderen. Zeker vogels en vissen: die hebben geen armen of benen\u201d, lacht hij. \u201cEen menselijke figuur is veel moeilijker. Als daar iets niet klopt \u2013 aan een neus of ander lichaamsdeel \u2013 zal je dat heel snel zien.\u201d<\/p>\n
Borsten<\/p>\n
Schilderen lijkt voor Bosmans ook een vorm van zichzelf blijven uitdagen. Want in zijn laatste reeks doeken schildert hij w\u00e9l mensen: een aantal naaktportretten van vrouwen. \u201cTja, borsten h\u00e9, haha. Het klopt wel dat ik me technisch wil blijven uitdagen. Een ouder doek vernietigen: daar heb ik geen enkel probleem mee. Wat ik over tien jaar ga schilderen, dat zullen we nog wel zien, maar kunst is niet mijn hoofdverdienste. Dat is ok\u00e9. Zo heb ik de vrijheid om te blijven doen wat ik zelf wil. Ikzelf ben mijn belangrijkste publiek.\u201d<\/p>\n