{"id":56409,"date":"2025-11-16T07:18:28","date_gmt":"2025-11-16T07:18:28","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/56409\/"},"modified":"2025-11-16T07:18:28","modified_gmt":"2025-11-16T07:18:28","slug":"de-rotterdamse-postbode-ahmed-abdillahi-ziet-op-zijn-rondes-een-stad-die-veel-anderen-niet-zien","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/56409\/","title":{"rendered":"De Rotterdamse postbode Ahmed Abdillahi ziet op zijn rondes een stad die veel anderen niet zien"},"content":{"rendered":"

De brievenbussen van een flat moeten klepperen. Soepeltjes openen als je het scharnier omhoog wipt, en als-ie weer is gevallen met lichte nastuit, hup, naar de volgende. Van boven naar beneden, van links naar rechts. \u201eSimpel en doeltreffend.\u201d<\/p>\n

Tak tak tak tak.\u00a0 <\/p>\n

Op dat ritme brengt Ahmed Abdillahi (45) al vijftien jaar in Rotterdam de post rond. Met zijn linkerhand, de elastieken van zijn postbundels om de vingers, vluchtige blik op het adres, en door. Brievenbuspakketjes, overheidspost, tijdschriften. En als er iemand toevallig het halletje uit loopt, knoopt-ie graag een praatje aan. \u201eGoededag meneer!\u201d \u201eH\u00e9 postbode! Heb je nog een liefdesbrief voor me?\u201d<\/p>\n

Maar de nieuwe flats van de stad heten woontorens en daar is \u2019t een ander verhaal. Hier, in het centrum, wonen geen mensen met \u2018gewone\u2019 banen, zoals hij, maar kosmopolieten, expats en ook heuse profvoetballers, die vanuit hun hoge ramen de stad overzien. Hun brievenbussen in de centrale hal van onberispelijk marmer, subtiel gedecoreerd met bloemenvazen, zijn leuk voor het oog maar klepperen lang niet altijd zo soepel. Sterker, in de duurste torens kom je als postbode niet eens zomaar binnen. Dan is de centrale hal alleen bereikbaar met een speciale sleutel, om buitenslapers te weren. Zo\u2019n sleutel is aan te vragen bij de gebouwbeheerder, maar voor een postbode is dat veel gedoe. \u201eMeestal glip ik achter iemand aan.\u201d<\/p>\n

Ahmed Abdillahi, als kind gevlucht uit Somali\u00eb, komt graag in contact met zijn stadsgenoten \u2013 een mooie reden om postbode te zijn. Maar in zulke torens is een gesprekje haast onmogelijk. Bewoners lopen er niet door de voordeur naar buiten, ze nemen rechtstreeks de lift naar de parkeergarage. En zelfs via hun brievenbus kom je zonder uitnodiging niet binnen. De \u2018nee nee\u2019- stickers in deze torens zijn geen stickers maar stukken plastic, standaard op elk van de honderden brievenbussen aangebracht. Nee-nee nee-nee nee-nee nee-nee nee-nee.<\/p>\n

Abdillahi, gekleed in PostNL-jas, slaat z\u2019n fietstas om. \u201eSkyboxificatie noemt Michael Sandel dat\u201d, zegt hij, alweer een volgende postbundel in de hand.\u00a0<\/p>\n

Denkers<\/p>\n

Michael Sandel, een verbonden aan Harvard, is een van de vele denkers die Abdillahi op de voet volgt. Want hij is bovenal iemand die de wereld wil begrijpen, en alles wat hij op zijn dagelijkse rondes ziet poogt te verbinden aan een groter verhaal. Zonder moeite lepelt hij citaten op van sociologen, schrijvers, dichters, kunstenaars. En wie met \u2019m op pad gaat krijgt van tevoren per app Bertolt Brecht toegestuurd. \u201eDenk hier over na\u2026\u201d<\/p>\n

Want de enen zijn in het donker<\/p>\n

En de anderen zijn in het licht<\/p>\n

En men ziet hen die in het licht zijn<\/p>\n

Degenen in het donker ziet men niet<\/p>\n

Onzichtbare armoede zichtbaar maken, dat is wat Ahmed Abdillahi wil. Al jaren loopt hij \u2019s avonds debatzaaltjes af, om zich te mengen in discussies over armoede en ongelijkheid. Op zijn bezorgrondes spreekt hij bekende Rotterdammers aan over de staat van de stad. Schrijver Arjen van Veelen gaf hem een prominente stem in zijn boek Rotterdam: een ode aan de ineffici\u00ebntie\u00a0en inmiddels willen politici liever met hem op de foto dan andersom. Abdillahi, \u2018de bekendste postbode van Rotterdam\u2019.\u00a0<\/p>\n

Nu hij de schijnwerpers op zich gericht ziet, wil hij ze gebruiken ook. Maar hoe doe je dat als eenvoudig postbezorger? Nog liever dan fietsen r\u00e9nt Abdillahi door zijn stad. Liefst 25 marathons in \u00e9\u00e9n jaar is zijn doel. Hij wil daarmee aandacht vragen voor het Rotterdam dat zijn stadsbestuur amper ziet, maar dat hij op zijn rondes dagelijks tegenkomt. En dan niet het centrum van de stad, waar hij de Quote, de Groene Amsterdammer en Sail Magazine bezorgt, maar voor Rotterdam-Zuid, zijn eigen buurt. In de schaduw van de skyline, .\u00a0<\/p>\n

\u201eKom, naar rechts, de brug over.\u201d\u00a0<\/p>\n

Onder de Willemsbrug wijst Abdillahi naar wat slaapzakken bij de pijlers. Elke ochtend fietst hij hier langs en dan liggen er vier mensen. \u201eAltijd dezelfden.\u201d Eentje, \u201ekerel uit Ommoord\u201d, heeft hij wel eens het telefoonnummer van een bevriende straatarts gegeven. Die heeft een stichting en had voor hem \u2013 om tot rust te komen \u2013 best een aantal weekjes hotel kunnen regelen. Maar de man wilde niet. En op bemoeizorg is in Nederland bezuinigd, dus de vraag is wie deze man nog ziet.\u00a0<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

Foto\u2019s Hedayatullah Amid \/ NRC<\/p>\n

Zulke mensen kent de postbode wel meer. Ze zoeken geen hulp, uit schaamte, of omdat ze dat gewoon niet w\u00edllen. Betutteling, weet Abdillahi, ligt gevoelig in Nederland. \u201eAlleen als het \u00e9cht niet anders gaat kloppen ze aan bij de schuldhulpverlening.\u201d Keurige statistici hoort hij beweren dat het allemaal wel meevalt met de armoede in Nederland, maar Abdillahi vraagt zich af: \u201eZijn deze mensen wel zichtbaar in de cijfers?\u201d\u00a0<\/p>\n

Koffieautomaat<\/p>\n

Hup, rechtdoor en na de brug naar links. De postbode stopt bij een PostNL-verzamelpunt. Niet veel meer dan een garagebox weggestopt in een straatje. Er klinkt muziek, binnen liggen overal elastieken op de vloer en collega-postbodes vissen hun nieuwe bundels uit de stellingen. \u201eHee hoi, hoe is het?\u201d \u201eGoed. Goed\u201d, zegt Abdillahi. Hij moet het kort houden, zijn volgende wijk wacht op \u2019m.\u00a0<\/p>\n

Al snel hangt zijn fiets, een Cortina, stevig model, voor en achter zo vol met posttassen dat hij bij vertrek amper in beweging komt. \u201eIk ben een professional\u201d, knipoogt-ie. Al is hij ook weleens met post en al gevallen, \u201eeen voorbijganger moest me weer overeind helpen\u201d.<\/p>\n

Abdillahi heeft het een en ander zien veranderen, in al die jaren dat hij de post rondbrengt. De fiets werd zwaarder, want zijn wijken werden groter. De koffieautomaat verdween uit de verzamelpunten. Plassen kan er vaak ook niet meer, daarvoor gaat-ie nu naar caf\u00e9s. En de post dient hij nu uit te serveren als een geoefend kelner, met drie bundels op zijn onderarm in plaats van \u00e9\u00e9n. Die bundels zijn in het sorteercentrum al uitgesplitst naar \u2018magazines\u2019, \u2018brievenbuspakkjes\u2019 en \u2018machinepost\u2019, want dat is effici\u00ebnter, is het idee. \u201eMaar voor mij zwaarder.\u201d\u00a0<\/p>\n

\n

Bij de laatste verkiezingen was het z\u00f3 hard werken dat op zijn sorteercentrum busjes vol Bulgaren waren opgetrommeld om alle stempassen te verwerken<\/p>\n<\/blockquote>\n

Ook PostNL moest de afgelopen jaren veel bezuinigen. Het werk werd \u2018doelmatiger\u2019, de voorzieningen versoberden. In het sorteercentrum waar Abdillahi \u2019s ochtends om zes uur begint, werkt nu iedereen afgeschermd, omringd met muren van postvakjes om afleiding te voorkomen. De kantine bestaat uit\u00a0 koffie-, chips- en koekjesautomaten, en bij de laatste verkiezingen was het z\u00f3 hard werken dat op zijn sorteercentrum busjes vol Bulgaren waren opgetrommeld om alle stempassen te verwerken. \u201eHad ik nog niet eerder meegemaakt.\u201d\u00a0\u00a0<\/p>\n

Abdillahi pakt zijn telefoon erbij, zoomt in op de site De Financi\u00eble Begrippenlijst en leest voor. \u201eDe definitie van rendementsdenken: Het idee dat alles maar in cijfers, geld en rendement uitgedrukt moet worden. Waarbij er geen oog meer is voor de menselijke maat, de zachte en onmeetbare waarden in het leven.\u201d\u00a0<\/p>\n

Laatst hoorde Abdillahi de wetenschappelijk directeuren van twee linkse partijen roepen dat we afscheid nemen van het neoliberalisme, maar hij moet het nog zien gebeuren. Niet alleen bij PostNL, maar in de hele samenleving ziet hij het rendementsdenken overheersen. \u201eEen race to the bottom.\u201d En dat systeem is als een \u201emammoettanker\u201d die je niet zomaar van koers laat veranderen. \u201eDe schade die dat heeft aangericht, draai je niet zomaar terug.\u201d<\/p>\n

Blikjes<\/p>\n

Rotterdam-Zuid in. De postbode parkeert zijn volgeladen fiets tegen het portiek van een seniorenflat, tien verdiepingen hoog. Er gaan in zijn stad ook heus dingen goed, zegt Abdillahi. Hij wijst naar al het groen tussen de flats: \u201eToen ik hier vijftien jaar geleden de post bracht, was dit allemaal nog beton.\u201d\u00a0<\/p>\n

De buitenkant is opgefleurd, maar binnen, achter de voordeuren, merkt hij iets anders. Als een pakketje niet door de brievenbus past, moet Abdillahi aanbellen en valt hem op: \u201ebijna iedereen is thuis\u201d. Sterker, ze zijn vaak blij om eindelijk even iemand te spreken. \u201eSommigen komen alleen naar buiten om boodschappen te doen.\u201d<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

Foto\u2019s Hedayatullah Amid \/ NRC<\/p>\n

Terwijl de brievenbussen klepperen \u2013 tak tak tak tak \u2013 schiet hem weer een naam te binnen: \u201eTim Jackson, een postgrowth-econoom. Weleens van gehoord?\u201d\u00a0<\/p>\n

Jackson zegt: de definitie van armoede draait om m\u00e9\u00e9r dan geld. Welzijn, gemeenschapsgevoel. In Rotterdam zag Abdillahi buurthuizen verdwijnen, net als het \u2018omzien naar elkaar\u2019. Zo kon het gebeuren dat hij tijdens zijn ronde eens een bewoner schuimbekkend zag liggen in de gang. Die man, hoorde hij later, was niet zo geliefd in de buurt. \u201eJe vraagt je af: hoe lang had hij er gelegen als een postbode er niet was geweest\u2026\u201d<\/p>\n

\n

Elke dag opnieuw bezorgt hij in deze wijk vooral de bundel met \u2018machinepost\u2019. Incasso\u2019s. Aanmaningen. Roze brieven<\/p>\n<\/blockquote>\n

Blik op de tijd \u2013 \u201eoh\u201d \u2013 en Abdillahi stapt gauw weer op z\u2019n fiets. Dieper Rotterdam-Zuid in. Hier, in de flats van vierhoog, zie je amper naambordjes bij de brievenbussen. Alsof bewoners liever wegduiken voor de post. Elke dag opnieuw bezorgt hij in deze wijk vooral de bundel met \u2018machinepost\u2019. Incasso\u2019s. Aanmaningen. Roze brieven, \u201eecht veel\u201d, waarvan hij lange tijd niet wist wat het waren. \u201eIk vroeg het eens een oude bewoner. Die zei: dat is een bestuursrechtelijke boete, als je je zorgverzekering een paar maanden niet betaalt.\u201d<\/p>\n

\u201eWeet je\u201d, zegt Abdillahi, fietsend langs de bussen, \u201eals je hier niet woont, heb je hier ook niets te zoeken. Dan ben je ziende blind. Maar als postbode ga je gaandeweg anders kijken.\u201d\u00a0<\/p>\n

Hij wijst op de gesloten gordijnen, de afgebladderde kozijnen. Op het zwerfafval in de bosjes. Pizzadozen, McDonald\u2019s-verpakkingen, bekers, vapedoosjes,\u00a0 folders, snoeppapieren. \u201eAlsof de gemeente alleen het centrum echt schoon wil houden.\u201d\u00a0<\/p>\n

Hier in Zuid vind je eigenlijk \u00e1lles op straat, behalve blikjes. Die worden gelijk opgeraapt. Niet door de gemeente maar door talloze voorbijgangers met plastic tassen. Abdillahi ziet zelfs ouderen uit hun scootmobiel klauteren om zo\u2019n blikje op te rapen. \u201eVoor vijftien cent h\u00e8.\u201d En toen hij eens een moslima lege bierblikjes zag verzamelen \u2013 \u201edie mag je niet eens aanraken van ons geloof\u201d \u2013 wist hij het zeker: armoede is \u00e9cht hardnekkig. \u201eHet verandert je.\u201d<\/p>\n

Nieuwe verslaving<\/p>\n

Van armoede ga je soms domme dingen doen \u2013 Abdillahi kan het weten. Toen hij als achttienjarige in Rotterdam belandde, ver weg van zijn familie, kwam hij moeilijk aan het werk. Hij raakte verslaafd aan drank en qat. \u201eJeugdige stommiteiten\u201d, te wijten aan een \u201edestructief overlevingsmechanisme\u201d. Hij maakte schulden, kreeg een deurwaarder achter zich aan. Maar hij weet nog hoe \u00e9\u00e9n vrouw bij de balie van een instantie hem hielp door twee schulden te combineren, \u201ewaardoor ik maandelijks veel minder hoefde te betalen\u201d.\u00a0<\/p>\n

Zulke mensen, zegt hij, heb je nodig als je verstrikt bent geraakt in de schulden. Maar in plaats daarvan ziet hij een systeem dat weinig mededogen heeft. \u201eDe schuldenindustrie is onverbiddelijk. En ook de overheid helpt niet mee.\u201d Abdillahi kan hier in Rotterdam-Zuid meerdere adressen aanwijzen waar slachtoffers van de Toeslagenaffaire wonen. \u201eDie komen er niet zomaar uit.\u201d\u00a0<\/p>\n

Zelf wist Abdillahi uit het dal te klimmen door te gaan hardlopen. Steeds meer, steeds langer; een nieuwe verslaving. Het gaf hem rust en focus. En nu, dit jaar, holt hij tweewekelijks 42.195 meter lang de longen uit zijn lijf. Gekkenwerk, snapt-ie zelf ook wel. En dat ook nog naast een fulltime baan. Een hele prestatie, maar het levert hem stress op. Hij raakt gehaast, merkt hij. W\u00edl soms niet eens meer een praatje met passanten maken. Tijd om te herstellen is er amper. Hij moet d\u00f3\u00f3r, om de aandacht voor \u201ede mensen in het donker\u201d vast te houden: dat heeft hij aan zichzelf beloofd. Meer kilometers, meer schijnwerpers, n\u00f3g meer kilometers. Meer, meer, meer.<\/p>\n

E\u00e9n van zijn filosofen zou misschien wel zeggen: naar neoliberaal model. Want ergens, beseft hij, is dit zoals de hele samenleving zich nu gedraagt. Rennen, rennen, rennen. \u201eHet is ongezond.\u201d<\/p>\n

Gelukkig, het einde komt in zicht. Zijn laatste marathon, eind oktober, was nummer 22. In 3 uur, 27 minuten en 32 seconden, zag hij bij het passeren van de finishlijn. En ook nu kijkt hij weer op de klok. \u201eIk moet echt door, jongens. M\u2019n wijk\u2026\u201d<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Zoom in<\/p>\n

Foto\u2019s Hedayatullah Amid \/ NRC<\/p>\n

Geef cadeau<\/p>\n

Deel<\/p>\n

Mail de redactie<\/p>\n

\nNIEUW: Geef dit artikel cadeau
\n\t\t\tAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.\n\t\t<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"De brievenbussen van een flat moeten klepperen. Soepeltjes openen als je het scharnier omhoog wipt, en als-ie weer…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":56410,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12],"tags":[39,40,48,43,44,34,35,41,42,46,47,49,45,32,33,50,36,37,38],"class_list":{"0":"post-56409","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-nederland","8":"tag-breaking-news","9":"tag-breakingnews","10":"tag-dutch","11":"tag-featured-news","12":"tag-featurednews","13":"tag-headlines","14":"tag-hoofdpunten","15":"tag-latest-news","16":"tag-latestnews","17":"tag-nederland","18":"tag-nederlanden","19":"tag-nederlands","20":"tag-netherlands","21":"tag-news","22":"tag-nieuws","23":"tag-nl","24":"tag-top-stories","25":"tag-topstories","26":"tag-voorpaginanieuws"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@nl\/115558161197492623","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56409","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=56409"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/56409\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/56410"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=56409"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=56409"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=56409"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}