Historisch drama<\/p>\n
K\u00f6ln 75. Regie: Ido Fluk. Met: Mala Emde, Susanne Wolff, John Magaro. Lengte: 112 minuten.<\/p>\n
\u201eWie had er niet bij willen zijn\u201d, vraagt de fictieve muziekjournalist Michael Watts aan het begin van K\u00f6ln 75, \u201etoen Michelangelo \u2018De Schepping\u2019 op het gewelf van de Sixtijnse Kapel in Rome schilderde?\u201d En hetzelfde geldt voor het beroemde concert dat pianist Keith Jarrett in 1975 in Keulen gaf en dat resulteerde in het bestverkochte jazzalbum aller tijden. Wie had er niet bij willen zijn.<\/p>\n
\u201eMaar wie vraagt zich eigenlijk af wie de steiger bouwde?\u201d, gaat hij verder. En dat is precies het verhaal dat K\u00f6ln 75 gaat vertellen: de geschiedenis van de vrouw die het concert organiseerde, de destijds 18-jarige Vera Brandes. Ze zat nog op school, was een tegendraadse dochter van het Adenauer-tijdperk, vrijgevochten, feministisch, jazzfanaat in hart en ziel. En zo wordt de film een flashback in een raamvertelling: een avonturenfilm over de obstakels die ze overwon om een concert te organiseren (geldgebrek, een ontstemde vleugel) waarvan we al lang weten dat het heeft plaatsgevonden.<\/p>\n
Er klinkt geen noot van Jarretts muziek: hij gunde de film de rechten niet. Keith Jarrett werd weliswaar wereldberoemd door het concert, maar heeft er niet per se een goede herinnering aan. Als hij eindelijk opgaat, horen we Igor Stravinsky\u2019s \u2018Sacre du printemps\u2019, om aan te geven dat het net zo\u2019n muzikale aardverschuiving was. <\/p>\n
Die muziekjournalist Michael Watts is niet de meest aantrekkelijke verteller van het verhaal. Een morsige man, die graag het geheim van Jarretts improvisaties wilde doorgronden. En dat terwijl actrice Mala Emde als de jonge Brandes een bruuske energie heeft die wel wat aan Renate Reinsve in The Worst Person in the World doet denken. Steeds maar aan het rennen. Alsof ze al die geinige vormvondsten (found footage, terzijdes) voor moet blijven waarmee de film \u00f3\u00f3k nog muziekgeschiedenis wil doceren en het naoorlogse Duitsland campy op de hak neemt. Maar het huzarenstukje van Brandes had je niet willen missen. Misschien heeft die verzonnen journalist als stand-in voor regisseur Ido Fluk wel gelijk. Hij maakt de steigerbouwer interessanter dan de schilder. En thuis wacht altijd nog de plaat.<\/p>\n