![\"Francesco](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/201125CUL_2023842361_playmen-2.jpg\")
<\/p>\nHet Amerikaanse magazine Time schreef in 1971 in een profiel over Adelina Tattilo: \u201eDe Hugh Hefner van Itali\u00eb is een blonde vrouw\u201d \u2013 en noemde haar zo in een adem met de oprichter van het bekende blootblad Playboy. Tattilo durfde het aan om met haar tijdschrift Playmen vanuit Itali\u00eb Hefner te beconcurreren. Vanzelfsprekend was het allerminst, dat een vrouw, een moeder bovendien, aan het roer kwam van een tijdschrift vol vrouwelijk naakt. Zeker in de jaren zestig en zeventig was Itali\u00eb nog een conservatief land met een bekrompen seksuele moraal.<\/p>\n
Tattilo pionierde als vrouwelijk ondernemer in de Italiaanse uitgeverswereld en doorbrak taboes op het gebied van seks en seksuele vrijheid. De serie Mrs Playmen, die nu op Netflix staat, is gebaseerd op feiten maar bevat ook fictieve elementen, en focust op het moment dat Tattilo de leiding van het magazine Playmen zou overnemen van haar man, Rosario \u2018Saro\u2019 Balsamo.<\/p>\n
Balsamo, een uitgever die werd omschreven als \u201ede man die Itali\u00eb tieten gaf\u201d \u2013 wist hoe hij een succesvol blootblad moest maken, maar leefde op grote voet en liet daarna zijn vrouw achter met een berg schulden. Zij stroopte de mouwen op en ging aan de slag. Tattilo maakte pas \u00e9cht een succes van het blad, dat onder haar leiding nog veel sterker uitgroeide tot een magazine waarin erotiek, glamour en intelligentie werden gecombineerd.<\/p>\n
Er stond zeker vrouwelijk naakt in het blad, maar ook de artikelen \u2013 over literatuur, film, politiek en sport \u2013 deden ertoe. Tattilo toonde daarbij \u201egeen ijsjes likkende, giechelende meisjes\u201d, zoals de Playboy Bunnies van Hefner, maar \u201evrouwen die zouden kunnen glimlachen bij een Campari\u201d, merkte Time complimenteus op in het profiel over haar, onder een kop die als een statement las: \u2018Vrouwen, geen meisjes\u2019. Minder jong en meer Europees \u2013 wat toen ook nog minder \u2018plastic\u2019 betekende \u2013 en vaak ook veel sensueler \u00e9n meer verleidelijk. Met Adelina Tattilo aan het roer veranderde naakt (of bijna-naakt) in vrouwelijke kracht.<\/p>\n
Italiaanse topschrijvers<\/p>\n
De vrouwen die de cover sierden, waren al iconen, zoals het Franse sekssymbool Brigitte Bardot, of ze werden het achteraf. Ettelijke toen bekende zangeressen of actrices namen plaats voor de lens van de Playmen-fotograaf. Het resultaat was sensueel maar niet pornografisch. De gestileerde beelden werden aangevuld met essays door Italiaanse topschrijvers als Italo Calvino, Alberto Moravia of Dacia Maraini, schrijft Vogue Italia. Kortom, Playmen combineerde sexy entertainment met culturele verdieping.<\/p>\n
Die eigenzinnige en taboedoorbrekende aanpak leidde begin jaren zeventig tot een verkoopsucces, toen het erotisch-culturele blad 450.000 exemplaren per maand verkocht. Playmen scoorde in 1972 zelfs een wereldprimeur met de foto\u2019s van een topless zonnende Jacqueline Kennedy \u2013 toen mevrouw Aristoteles Onassis \u2013 aan het zwembad op een Grieks eiland.<\/p>\n
<\/p>\n
Francesco Colella als Rosario \u2018Saro\u2019 Balsamo in de serie \u2018Mrs Playmen\u2019<\/p>\n
Foto Camilla Cattabriga\/Netflix<\/p>\n
Zoom in<\/p>\n
Dat Tattilo tegen heilige huisjes schopte, zorgde natuurlijk voor veel weerstand. Het regende klachten en inbeslagnames. \u201ePlaymen blijft zelden langer dan 48 uur in de kiosken liggen\u201d, schreef<\/a> Time in 1971. \u201eIn die tijd wordt het verkocht of in beslag genomen. De lezers zijn meestal sneller dan de politie.\u201d<\/p>\n Adelina Tattilo werd in 1928 geboren in Manfredonia, in het diepe Zuiden van Itali\u00eb (Puglia), in een zeer katholiek gezin. Haar voornaam Adelina erfde ze van haar grootmoeder, die gezelschapsdame van de koningin van Napels was geweest. Ze werd op jonge leeftijd smoorverliefd op haar buurjongen Saro, een liefde die uitmondde in een huwelijk en drie kinderen.<\/p>\n Haar kinderen zijn de belangrijkste bron van een biografie over haar leven \u2013 Adelina Tattilo. Una favola sexy (\u2018Adelina Tattilo. Een sexy sprookje\u2019) van Dario Biagi, waardoor de makers van de Netflix-serie zich lieten inspireren. \u201eZe deelden ook erg pijnlijke herinneringen met mij\u201d, zei Biagi tegen<\/a> de Italiaanse versie van Vogue. Mrs Playmen toont Adelina Tattilo in al haar complexe gelaagdheid, als de vrijgevochten uitgeefster van een erotisch blad die tegelijk vastzit in een getroebleerd huwelijk met een manipulatieve man.<\/p>\n Gigolo\u2019s<\/p>\n Ook de geschetste tijdsgeest is interessant. Itali\u00eb gaat gebukt onder het juk van de katholieke kerk en is nog niet seksueel bevrijd. Tattilo krijgt het zowel met conservatieve moraalridders als met feministes aan de stok. Die verwijten haar dat Playmen ondanks dat laagje cultuur vrouwen hoe dan ook voorstelt als een mannelijk lustobject. In de serie dient ze hen van repliek door de redactie van het blad, gericht op een publiek van heteromannen, ervan te overtuigen ook aan de slag te gaan met vrouwelijke seksualiteit, en met de erotische fantasie\u00ebn en verlangens van vrouwen. Het resultaat is een behoorlijk oogstrelende fotoshoot met gigolo\u2019s die op de redactie uit de kleren gaan.<\/p>\n Tijdens de jaren zeventig en tachtig was Tattilo de koningin van het mondaine Rome. Ze organiseerde society-etentjes, bijgewoond door al wie ertoe deed of zo beschouwd wilde worden, en was goed bevriend met Bettino Craxi, in de jaren tachtig Italiaans premier. Haar ster begon te tanen in de jaren negentig, toen videocassettes met bloot de markt zouden overspoelen.<\/p>\n Playmen verscheen in 2001 voor het laatst. Tattilo overleed zes jaar later. De uitgeefster die vrouwelijke seksualiteit bespreekbaar had gemaakt, nota bene in een mannenblad, werd 78 jaar.<\/p>\n