\u201eEven blessen, hoor\u201d, zei Aukje. Ze stak haar handen uit naar het bootvormige bord waarop het eten lag uitgestald en wiebelde met al haar vingers. \u201eThank you, thank youuu.\u201d De laatste \u201ethank\u201d klonk wat hoger en de \u201eyou\u201d weer wat lager; even leek het of ze met haar zangerige stem het begin van een liedje had ingezet. Maar twee \u201ethank you\u201d-s bleken genoeg om de maaltijd voor haar en de rest van het gezelschap te blessen. Het was een heel simpel en tijdseffici\u00ebnt zegeningsritueel.<\/p>\n
Gelukkig maar, want voorafgaand aan het eten waren er al de nodige horden genomen in Onderweg naar liefde (KRO-NCRV). \u2018Vanlifer\u2019 Henno vond dat zijn twee dames zelf maar eens een restaurant moesten uitkiezen en had daarom weinig behulpzaam achter Aukje en Milou aangehobbeld, terwijl die bij iedere menukaart even stil waren blijven staan om aan elkaar te vragen: \u201eVoel jij een \u2018ja\u2019 of een \u2018nee\u2019?\u201d \u00a0<\/p>\n
Uiteindelijk voelde iedereen een \u2018ja\u2019 bij een visrestaurant, en Henno voelde er veel voor om een flinke hoeveelheid zeedieren te bestellen. Maar toen al die diertjes eenmaal waren geblest, bekroop Aukje alweer een nieuw gevoel. \u201eIntens, dit\u201d, zei ze. \u201eEen tikkeltje intimiderend.\u201d Ze keek naar de weerloze krab met twee lepels in zijn gekookte rug. De schelpjes, de schalen. De garnalen met hun nietsziende oogjes. Het raakte iets in haar dat ze \u201eniet helemaal kon plaatsen\u201d.<\/p>\n
Met zijn drie\u00ebn probeerden ze te bedenken wat Aukje precies raakte \u2013 \u201eHet leek echt een beetje of daar iets z\u00e1t\u201d, zei Milou later tegen de camera, \u201edus we moesten er wel iets mee\u201d \u2013 maar het gevoel liet zich niet verwoorden. \u201eWe gaan gewoon lekker genieten\u201d, besloot Aukje. Liever wilde ze n\u00e1 de maaltijd nog even nadenken over wat ze voelde. \u201eMaar als ik er emotioneel in moet, \u00e9n we zijn aan het eten\u2026 dat is een beetje too much, bij elkaar.\u201d<\/p>\n
Het is ook vermoeiend om de hele tijd maar heldere formuleringen en steekhoudende verklaringen te zoeken voor wat je voelt. Dat weet ook demissionair vicepremier Mona Keijzer, die tegenwoordig nog maar weinig van die uitputtende pogingen onderneemt (zo sparen we allemaal op onze eigen manier energie) en in plaats daarvan haar onderbuik direct laat spreken. Zo impliceert ze tegenwoordig graag via X dat de NOS als verlengstuk van Hamas fungeert. Bij Pauw & De Wit (BNNVARA) mochten politiek verslaggever Elodie Verweij en oud-minister Halbe Zijlstra (VVD) daarom donderdagavond uitleggen waarom het toch echt niet heel bevorderlijk is voor de democratie wanneer politici onafhankelijke media in een kwaad daglicht stellen.<\/p>\n
Borsato<\/p>\n
Dat dreigde best een interessant en inhoudelijk gesprek te worden, maar er stond meer op de agenda, waaronder een uitgebreide bespreking van de nieuwste ontwikkelingen rondom Marco Borsato. De moeder van het meisje dat aangifte tegen hem deed had namelijk een interview gegeven aan het AD, waarin ze de beschuldigingen van Borsato aan haar adres weersprak.<\/p>\n
Jeroen Pauw besloot de pikantste beschuldigingen nog maar eens een keertje door te nemen, samen met AD-journalist Victor Schildkamp (die het interview had geschreven) en advocaten Anis Boumanjal en Bart Swier. Want had die moeder nou wel of niet foto\u2019s naar Borsato gestuurd waarop zij en haar dochter naakt een muur stonden te behangen? Je kleren worden op die manier in elk geval niet vies, giebelden de mannen. Ook het woord \u2018flashen\u2019 vonden ze erg lollig. Alleen journalist Hila Noorzai<\/a>, die aan tafel zat om een ander programma te bespreken, had de helderheid van geest om even aan te kaarten dat dit allemaal niet uitmaakte voor Borsato\u2019s zedenzaak: h\u00edj staat terecht, niet de moeder van het vermeende slachtoffer.<\/p>\n
![\"Hila](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/1764427222_657_271125CUL_2021246342_.jpg\"\/)