Een greep uit de andere conclusies uit het lijvige, breed opgezette ongelijkheidsrapport: de kloof tussen de rijkste en armste landen van de wereld blijft hardnekkig, mede door de voordelen die rijke landen binnen het wereldwijde financi\u00eble systeem. De vermogenden van de wereld veroorzaken de meeste klimaatschade, die juist de minst vermogenden raakt. En de economische ongelijkheid van mannen en vrouwen \u2013 toch al groot \u2013 blijkt .<\/p>\n
\u201eOngelijkheid is al lang een bepalende karaktertrek van de wereldeconomie, maar in 2025 heeft deze niveaus bereikt die dringend aandacht vragen\u201d, staat in het rapport, opgesteld door het World Inequality Lab, onderdeel van het onderzoeksinstituut Paris School of Economics. <\/p>\n
Inkomens- en vermogensongelijkheid vormen de kern van het rapport. Die zijn enorm \u2013 en nemen toe. Om met de inkomens te beginnen: op wereldschaal verdient de 1 procent met de hoogste inkomens (een groep van slechts 56 miljoen mensen) 2,5 keer zoveel als de gehele onderste helft van de mondiale inkomensladder. Dit alles is al gecorrigeerd voor koopkrachtverschillen (dus: ook als je ermee rekening houdt dat je met 1 dollar vele malen meer kunt kopen in Burundi dan in de Verenigde Staten, zijn de inkomensverschillen enorm).<\/p>\n
Zoom je binnen de rijkste groep aardbewoners verder in, dan blijkt dat de 0,1 procent rijksten evenveel verdient als de armste 50 procent. \u201eDit betekent dat een groep mensen die niet groter is dan de bevolking van Singapore, hetzelfde aan inkomen binnenkrijgt als de helft van de wereldbevolking\u201d, aldus het rapport. In de jaren 1980-2025 zijn de inkomens van de \u2019top\u2019 0,1 procent sneller gestegen (met 2 procent per jaar) dan de inkomens wereldwijd gemiddeld (1,1 procent). <\/p>\n
Topvermogens dikken verder aan <\/p>\n
Extremer nog is de vermogensongelijkheid. 0,001 procent van de volwassen wereldbevolking (een duizendste dus, oftewel 56.000 mensen) heeft meer vermogen dan de gehele armste helft van de wereldbevolking , tevens gecorrigeerd voor koopkracht. Het vermogen van deze rijkste groep is sinds medio jaren negentig sneller gegroeid (met tussen de 4 en 9 procent per jaar) dan dat van de massa daaronder (tussen de 2 en 4 procent).<\/p>\n
Onvermijdelijk is het allemaal niet, zo benadrukken de auteurs van het World Inequality Report. Ongelijkheid is een \u201epolitieke keuze\u201d, schrijven ze. Hoe meer superrijken de kans krijgen om belasting te ontlopen, hoe groter , hoe minder publiek geld er is voor , hoe groter de ongelijkheid.<\/p>\n
Bij het aanpakken van de wereldwijde ongelijkheid is \u201ede enige oplossing\u201d het aanpakken van \u201eklassenongelijkheden\u201d, zei Piketty in een persconferentie over het rapport. \u201eHet gaat niet alleen om herverdeling tussen landen, maar ook echt b\u00ednnen landen, waar we vermogende groepen moeten laten meebetalen.\u201d Ook in opkomende economie\u00ebn als Brazili\u00eb, Zuid-Afrika en India, waar \u201eheel rijke mensen\u201d zijn, moet dit gebeuren, aldus de Franse econoom.<\/p>\n
Een recent initiatief van Brazili\u00eb, dat vorig jaar G20-voorzitter was, om miljardairs effectiever internationaal te belasten, werd door westerse landen genegeerd of zelfs (door de VS) tegengewerkt, zo beklaagde Piketty. Dat Braziliaanse plan \u2013 een internationale minimumbelasting van jaarlijks 2 procent op vermogen van miljardairs \u2013 kwam uit de koker van de Frans-Amerikaanse econoom Gabriel Zucman, tevens verbonden aan World Inequality Lab. Zucman maakte onlangs in Frankrijk naam met zijn (door politiek links omarmde) pleidooi voor een rijkentaks <\/a>(taxe Zucman) om het Franse begrotingstekort te verkleinen; hij werd daarin gesteund door Piketty.<\/p>\n
![\"15](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/data97816768-54e455.jpg\"\/)