in NRC<\/a>. Floppende zwaarden-en-sandalen-films en wezenloze musicals richtten Hollywood destijds bijna ten gronde. Maar daardoor ontstond er ook ruimte voor nieuwe, recalcitrante stemmen: Martin Scorsese, Brian De Palma, Francis Ford Coppola, Steven Spielberg.<\/p>\nDat geeft hoop. Al is het te vroeg om claxonnerend door de straten te gaan. Filmgangers moeten die nieuwe stemmen wel weten te vinden. One Battle After Another verdiende zijn productiebudget niet eens terug. Sinners en Weapons (beide net buiten de lijst van NRC ge\u00ebindigd) wezen dit jaar de weg. Volstrekt originele films \u2013 geen vervolgen, reboots, of superheldenmeuk \u2013 die ook nog eens publiekshits werden. Er is heus nog wel publiek voor iets anders dan het zoveelste dino-eiland \u2013 als je het maar als \u2018evenement\u2019 of \u2018gemeenschappelijke ervaring\u2019 weet neer te zetten \u2013 horror leent zich daar goed voor.<\/p>\n
Het afkruimelen van de hegemonie van Hollywood kan \u00f3\u00f3k kansen opleveren buiten de Amerikaanse filmindustrie. Want als Hollywood het af laat weten, is er ook weer ruimte voor arthousefilms \u00e9n andere filmindustrie\u00ebn. Want waar grote bioscopen de laatste jaren worstelden, deden de filmhuizen het juist beter. Daar imponeerden dit jaar vooral de ge\u00ebngageerde films. Documentaires over de Gaza-oorlog en genocide tegen Palestijnen, Put Your Soul in Your Hand and Walk en Oscarwinnaar No Other Land. Of I\u2019m Still Here, over de oprukkende dictatuur in Brazili\u00eb, April, over abortus in Georgi\u00eb, of Die, My Love: over de benauwende kanten van moederschap. Het was een goed, maar zwaar filmjaar, weliswaar zonder overrompelend meesterwerk als The Zone of Interest of All of Us Strangers.<\/p>\n
Ook de Nederlandse filmindustrie profiteert de afgelopen jaren. 2024 was het jaar van de familiefilm en de romkom. En in 2025 had de Nederlandse film internationaal succes. Halina Reijn had een grote culturele impact met Babygirl (gemaakt met Amerikaans geld). Regisseur Victoria Warmerdam won met\u00a0I\u2019m Not a Robot\u00a0de Oscar voor beste korte film. Arthousethriller Rietland ging naar Cannes, \u2019s werelds belangrijkste filmfestival, kreeg internationaal goede kritieken en is de Nederlandse inzending van de Oscars. En Oscarwinnaar Mike van Diems zeer geslaagde Alpentragedie Voor de Meisjes bleef met honderdduizenden bezoekers de Amerikaanse blockbusters ver voor in Nederland. En dan moet De Tatta\u2019s 3 nog komen. Al blijft Amerika wel de culturele maatstaf, dat zie je wel aan de hoeveelheid benoemingen van de Oscars in het bovenstaande stukje.<\/p>\n
Geen van de Nederlandse films haalde overigens onze top-15 (al kwamen Rietland en Voor de meisjes in de buurt). Maar als het zo doorgaat, houden we een plek op de lijst van 2026 vrij. <\/p>\n
Tristan Theirlynck<\/p>\n
15. When The Light Breaks (R\u00fanar R\u00fanarsson)<\/p>\n
De jonge kunstenaar Una heeft een stiekeme relatie met Diddi. Hij sterft op de dag dat hij het gaat uitmaken met zijn oude vriendin Klara. Haar dus beter in het ongewisse laten? Maar zo wordt de rouw voor Una berekenend en radeloos. Een lange dag rouw in Reykjakvik, met twintigers die mogelijk een band voor de rest van hun leven opbouwen\u00a0in dit sensitieve,\u00a0\u00a0precies geobserveerd drama vol visuele mystiek van R\u00fanar R\u00fanarsson. Ook uit de dood kan iets moois ontstaan. <\/p>\n
Digitaal te huur via Prime Video, Path\u00e9 Thuis en andere diensten.<\/p>\n