![\"Renzo](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/171225CUL_2026694552_Martens04.jpg\")
<\/p>\nOp een open akker in Zeeuws-Vlaanderen kijkt een groep van het Lodewijk College in Terneuzen rond. Het is een stukje land dat tot voor kort gewoon bouwgrond was, maar nu het toneel wordt voor iets bijzonders: de geboorte van een nieuw museum. De leerlingen praten over wat ze zich erbij voorstellen, wat ze nog niet helemaal begrijpen, en welke rol zij hierin kunnen spelen. Een van hen zegt: \u201eHet project is eigenlijk veel groter dan we denken. Onze kunst is belangrijk. Je kan jezelf uitdrukken.\u201d Het is precies dit gevoel van eigenaarschap en mogelijkheid dat kunstenaar Renzo Martens (52) voor ogen heeft.<\/p>\n
Martens, die eerder in Congo op een voormalige palmolieplantage in Lusanga een kunstinstituut oprichtte, wil in Zeeuws-Vlaanderen een museum cre\u00ebren dat volledig afwijkt van de traditionele instellingen. Waar andere instellingen zoals het Stedelijk Museum in Amsterdam zich volgens hem richten op progressieve jongeren of de hogere middenklasse, wil Martens een plek voor de nog niet gearticuleerde stemmen: mensen die normaal niet gevraagd worden wat ze belangrijk vinden, die niet opgroeiden in de wereld van kunst en intellectuele elite.<\/p>\n
\u201eKunst wordt bijna alleen maar gemaakt door mensen die daar minstens tien jaar op hebben mogen studeren\u201d, zegt Martens, zelf afkomstig uit het Zeeuwse Terneuzen. \u201eEn de musea worden vaak gefinancierd door een kleine bovenlaag, die beslist wat kunst is. Maar wat als we kunst teruggeven aan de gewone mensen?\u201d<\/p>\n
Het idee is zowel praktisch als conceptueel: het museum is het proces, het bouwen zelf is het kunstwerk. Samen met leerlingen, buurtbewoners en kunstenaars werkt Martens aan co-creatie. , en dat is precies de bedoeling. Wel is zeker dat het uiteindelijke gebouw ontworpen wordt in samenwerking met Office for Metropolitan Architecture (OMA), een internationaal bureau dat zich richt op architectuur, stedenbouw en culturele analyse dat daarvoor geen vergoeding vraagt. <\/p>\n
<\/p>\n
Renzo Martens (midden) met v.l.n.r. Vict\u00f3ria Luque Fransoo, Arush Nabibaks, Jarne Vinke, Mayla de Gunst en Eva-Vi\u00e8nna Mooij.<\/p>\n
Foto Sanne de Wilde<\/p>\n
Zoom in<\/p>\n
Projecten, hutten, installaties<\/p>\n
De leerlingen beginnen langzaam een beeld te vormen. Ze praten over kleine projecten, hutten en installaties. Sommigen zijn sceptisch, anderen enthousiast. Martens begeleidt hen en legt uit dat het belangrijk is dat iedereen zijn stem kan laten horen.<\/p>\n
De locatie is geen toeval. Zeeuws-Vlaanderen, zegt Martens, is intern gekoloniseerd geweest: beslissingen werden elders genomen, en het landschap draagt die geschiedenis met zich mee. \u201eHet zou ook in Friesland of Groningen kunnen, of Amsterdam-West\u201d, zegt hij. \u201eMaar hier leeft voor mij de geschiedenis, en dat geeft betekenis.\u201d<\/p>\n
Martens put uit ervaringen in Congo, waar lokale gemeenschappen betrokken werden bij kunstproductie en besluitvorming. \u201eWe hebben bewezen dat mensen die normaal nooit worden uitgenodigd, in staat zijn tot geraffineerde artistieke debatten en goede tentoonstellingen. Dat kan hier ook.\u201d Hij ziet het als een manier om kritiek om te zetten in infrastructuur: een ruimte cre\u00ebren waar mensen vanzelf gaan articuleren wat belangrijk is. Het project wordt gefinancierd door de gemeente, provincie en verschillende kunstfondsen.<\/p>\n
![\"CATPC](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/web-1104CULcongo04.jpg\"\/)