Toen de eerste schok over de nationale veiligheidsstrategie van de Amerikaanse president Donald Trump in Europa was verwerkt, klonken hier en daar ook relativerende geluiden. Dit 33 pagina\u2019s tellende document leek meer op een manifest dan op de eerdere edities van de National Security Strategy (NSS), die voorgangers van Trump (en hijzelf in 2017), het licht deden zien. Die eerdere strategie\u00ebn waren doorgaans twee keer zo dik en lazen als de verlanglijstjes van vele ambtelijke afdelingen.<\/p>\n
Welke ambtelijke tandraderen worden hierdoor in beweging gezet? Hebben Amerikaanse diplomaten nog manoeuvreerruimte in de landen waar zij zijn gevestigd? Denktanks aan beide zijden van de Atlantische Oceaan speculeren ge\u00efnformeerd over de gevolgen. Een voormalig Amerikaans diplomaat, die zowel bij verschillende ambassades als op het departement in Washington heeft gewerkt, helpt NRC die vragen te beantwoorden op voorwaarde van anonimiteit \u2013 de naam is bekend bij de redactie.<\/p>\n
\nHet draait er meestal op uit dat Amerikaanse presidenten meer reageren op crises dan dat ze de uitkomsten ervan dicteren<\/p>\n
Michael Kimmage
\nhistoricus <\/p>\n<\/blockquote>\nSinds 1986 zijn Amerikaanse presidenten bij wet verplicht jaarlijks hun visie op de nationale veiligheid uiteen te zetten. Vanaf het begin van deze eeuw doen ze dat eenmaal in hun ambtstermijn. Vanuit verschillende ministeries, vooral Buitenlandse Zaken, maar ook Defensie, Financi\u00ebn en Handel, schrijven ambtenaren analyses over hun beleidsterreinen. Vervolgens maakt de staf van de nationale veiligheidsraad er een lopende tekst van. Nota bene: voor het eerst sinds Nixons belangrijkste adviseur Henry Kissinger in de jaren 70, is de minister van Buitenlandse Zaken tevens voorzitter van de nationale veiligheidsraad: Marco Rubio, die vaker in het Witte Huis verkeert dan op zijn eigen departement en die een groot stempel op deze strategie kon zetten.<\/p>\n
Vervolgens gaat het stuk terug naar de departementen, waar de laatste puntjes op de i worden gezet. Dat is de fase waarin bijvoorbeeld de passage uit de tekst verdween over het voornemen dat de VS meer wilden samenwerken met Oostenrijk, Hongarije, Itali\u00eb en Polen, ten einde die landen \u201eweg te trekken\u201d uit de Europese Unie. Website Defense One<\/a> citeerde uit het concept.<\/p>\n
Militaire paraatheid<\/p>\n
\u201eDocumenten als deze zijn geen blauwdrukken\u201d, schreef historicus Michael Kimmage vorige week in Foreign Affairs<\/a>. \u201eHet draait er meestal op uit dat Amerikaanse presidenten meer reageren op crises dan dat ze de uitkomsten ervan dicteren.\u201d De opstand van Islamitische Staat, de veroveringsoorlogen van Poetin \u2013 ze waren niet voorzien in de Amerikaanse veiligheidsstrategie\u00ebn.<\/p>\n
Dat mag zo zijn, de NSS heeft desalniettemin onmiddellijk gevolgen in de ambtelijke organisatie, aldus de oud-diplomaat. Als de veiligheidsraad het document heeft gepubliceerd, gaan de relevante afdelingen op ministeries aan het werk om de presidenti\u00eble wensen te vertalen in eigen beleidsdocumenten. Zo wordt begin volgend jaar de National Defense Strategy verwacht, met daarin een militaire uitwerking van het stuk van de veiligheidsraad. <\/p>\n