De faciliteiten hier zijn beter dan bij Ajax<\/p>\n
Timo Jansen
\nvoetballer Rutgers University<\/p>\n<\/blockquote>\n
Ruim drie jaar later loopt hij op een koude herfstdag door het sportcentrum van de Rutgers University in New Brunswick, een stadje op een uur treinen van Manhattan. Topfitte studenten in trainingspakken lopen af en aan. Een luidruchtig lacrosseteam komt voorbij, flinke kerels die voordat ze het krachthonk induiken een paar keer blaffen als vechthonden en wat yells . Tegenover het gebouw staat het footballstadion waar zo\u2019n vijftigduizend mensen in kunnen \u2013 en bij de meeste wedstrijden zitten die er ook. Aan de andere kant ligt het voetbalstadion, dat met \u00e9\u00e9n tribune van plastic banken minder indrukwekkend is.<\/p>\n
![\"Timo](\"https:\/\/www.europesays.com\/nl\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/020126SPO_2026370862_1.jpg\")
<\/p>\n
Timo Jansen in actie tegen Penn State University.<\/p>\n
foto Rutgers Athletics<\/p>\n
Zoom in<\/p>\n
\u201eMaar de faciliteiten hier zijn beter dan bij Ajax\u201d, zegt Jansen. Hij laat het trainingsveld zien: een puike grasmat met de tactische krijtlijnen die je ook bij topclubs ziet. Daarachter ligt een opblaasbare indoorhall die in Nederland alleen de jeugdopleiding van Ajax een tijdje had, tot-ie bij een storm instortte. Binnen heeft elk team een eigen kleedkamer, in een lange hal met tientallen kluisjes. Jansen wijst naar een luikje: daar legt hij na de training zijn vuile kleding in, de volgende ochtend ligt er dan een schone outfit klaar in zijn kluisje. Hij en zijn teamgenoten krijgen sportmaaltijden mee en bonnen om in gezonde restaurants te eten. Alle data van trainingen en wedstrijden worden bijgehouden en geanalyseerd, er is een professionele video-analist.<\/p>\n
Leven als een prof<\/p>\n
In New Brunswick leeft hij dan ook als een prof. Het ritme van zijn leven is er niet eens heel anders dan bij Ajax, zegt hij. \u2019s Ochtends traint hij, \u2019s middags studeert hij. Maar alles eromheen is w\u00e9l anders. Dat begint al bij het voetbal zelf. Tijdens het seizoen, dat vier maanden duurt, speelt hij op dinsdag en vrijdag. \u201eSoms vliegen we de ene week naar Michigan en volgende naar Californi\u00eb en spelen we tussendoor een thuiswedstrijd.\u201d<\/p>\n
En tijdens die wedstrijden rent hij zich rot. \u201eHet voetbal is minder tactisch, maar veel intensiever.\u201d Dat komt ook doordat in de studentencompetitie onbeperkt mag worden gewisseld. \u201eSoms wordt er iemand ingebracht die alleen maar de opdracht krijgt om een kwartier lang heel hard druk te zetten. Of je speelt in de tweede helft ineens tegen acht andere, fitte spelers.\u201d \u201eWant als je cijfers niet goed zijn, speel je niet. Dus zit je op het vliegveld of je hotelkamer in de boeken.\u201d<\/p>\n
Rutgers behoort tot de beste collegeteams van het land, in vrijwel elke sport. En precies daarom wilde Jansen er graag in zijn vierde en naar toe. In Santa Barbara had hij een \u201ehele leuke tijd\u201d, maar het voetbalniveau viel tegen. Na anderhalf jaar bij een universiteit in Albany, in het noorden van de staat New York, belandde hij begin 2025 bij Rutgers. \u201eIk had drie goede seizoenen gespeeld en veel gescoord. Daar kijken ze hier h\u00e9\u00e9l erg naar, daarom ben ik ook wat aanvallender gaan spelen dan in Nederland. En ik wilde naar een team waar ik een goede kans maak om door te stromen naar het profvoetbal.\u201d<\/p>\n
Na de kerstvakantie, die hij bij familie en vrienden in Nederland doorbrengt, gaat Jansen op zoek naar een profclub, omdat zijn tijd bij Rutgers er komend voorjaar op zit.<\/p>\n
Onrealistisch is dat niet. werden de afgelopen jaren vanuit universiteitsteams opgepikt door clubs uit de Major League Soccer, het hoogste voetbalniveau in de VS. Paul de Koning begeleidde ze allebei; eentje had ervaring bij FC Utrecht, de ander kwam van een amateurclub. Of neem zwemmer Nyls Korstanje, die eerst de Amerikaanse universiteitskampioenschappen won en uiteindelijk medailles pakte op EK\u2019s en WK\u2019s.<\/p>\n
Uithangbord<\/p>\n
hockeyster Kluyt hoopt vooral dat haar Amerikaanse tijd helpt om in Nederland ergens eerste keepster te worden. \u201eIk ben zeventien als ik klaar ben bij de jeugd, dan word je hooguit ergens tweede keeper. Maar als ik in de VS klaar ben, ben ik 21, ervaren en heb ik een diploma.\u201d Ook Jansen zegt: \u201eIk ben jong en straks afgestudeerd, maar kan het ook nog proberen als prof. Ik heb mezelf daarvoor drie jaar de tijd gegeven.\u201d<\/p>\n
Maar waarom willen Amerikaanse universiteiten eigenlijk zo graag Nederlandse sportstudenten aantrekken? College sports zijn in de VS enorm, zegt De Koning. \u201eHet is het uithangbord van een universiteit. Ze willen . Daarom willen ze ook de beste spelers aan zich binden en reizen coaches de hele wereld over op zoek naar spelers die bij hun team passen.\u201d Op de campus van Rutgers denkt Jansen even na en zegt dan: \u201eHet gaat om prestige.\u201d<\/p>\n
Langs de rand van het hockeyveld in Den Bosch kijkt Shannon LeBlanc naar de trainingen. Al 25 jaar coacht ze het dameshockeyteam van UMass Lowell, een grote universiteit in de staat Massachusetts. Ze is voor de \u201ezevende of achtste keer\u201d naar de showcase van De Koning gekomen. Elk jaar weet ze dat een aantal van haar speelsters zal afstuderen en dus vervangen moet worden. Daarvoor kijkt ze over de hele wereld, maar vooral in Nederland; in haar huidige team zitten vier Nederlanders.<\/p>\n
\u201eZij hebben vaak gewoon de kwaliteiten die we zoeken\u201d, zegt LeBlanc. Field hockey is in de VS veel minder populair dan ijshockey, terwijl Nederland tot de wereldtop van het veldhockey behoort. \u201eTalent is het belangrijkste. Maar als ik een goede speelster zie, kijk ik direct daarna naar haar schoolprestaties. Als die ook goed zijn, gaan we in gesprek. Ik wil karakter bij ze zien, de absolute wil om uit te blinken op het veld en in de klas. Ze moeten growth minded zijn.\u201d<\/p>\n
Mentaliteit. Doorzettingsvermogen. De wil om te winnen. Dat is precies waar de zeventienjarige Julia van \u2019t Hoff naar snakt. In Nederland, zegt haar moeder Suzanne tijdens de lunchpauze, moet hockey vooral l\u00e9uk zijn. Maar zij wil winnen. \u201eEcht winnen\u201d, zegt Julia, die nu in de derde klasse hockeyt bij een Zeeuwse club. Een vriendin sport en studeert al in Amerika en diens verhalen inspireren haar. \u201eSindsdien zijn haar schoolcijfers flink verbeterd\u201d, zegt moeder Suzanne over haar dochter. Julia knikt. \u201eHet idee dat ik naar Amerika kan motiveert me en\u00f3rm. Het lijkt me supergaaf.\u201d<\/p>\n
Gratis is het allemaal niet: ouders betalen \u201eeen paar duizend euro\u201d om hun zoon of dochter door zijn bedrijf door het hele aanmeldingstraject te laten loodsen, zegt De Koning. Als een universiteit en speelster \u201egematcht\u201d zijn, volgt een heel proces met aanmelding, beurzen en visa. Van de immigratiebeperkingen die president Trump heeft opgelegd \u201emerken we niks\u201d, zegt De Koning. \u201eOuders hebben er wel meer vragen over dan voorheen, maar voor studenten is er eigenlijk niets veranderd.\u201d Ook van de extra screening van sociale media op politieke boodschappen die de regering had aangekondigd, zegt hij niks te merken. \u201eDie screening van sociale media vond v\u00f3\u00f3r Trump ook al plaats.\u201d Ook Jansen zegt dat de politieke context het leven niet veranderd heeft. \u201eEn het gaat er in de kleedkamer eigenlijk nooit over.\u201d<\/p>\n
Speeddate<\/p>\n
Aan het einde van showcase schrijven de scouts en coaches op briefjes met welke speelsters ze in gesprek willen. Ongeveer de helft van de ruim zestig deelnemers wordt voor zo\u2019n \u2018speeddate\u2019 uitgenodigd, om kennis te maken.<\/p>\n
Kluyt en Van \u2019t Hoff zitten daar niet bij. \u201eMaar op een lager niveau zijn misschien nog wel kansen\u201d, zegt haar moeder een dag later. Daar had ze al aanbiedingen gekregen van kleinere universiteiten, waaronder eentje \u201ein the middle of nowhere in Tennessee\u201d \u2013 maar Van \u2019t Hoff wil dichtbij een grote stad: \u201eik wil iets van de wereld zien.\u201d En als ook dat niet lukt? \u201eDan wil ik naar de pabo of studeren voor verpleegkundige.\u201d Ook Kluyt maakt zich weinig zorgen: ze heeft heel het volgende schooljaar nog voordat ze in augustus 2027 in Amerika bij een universiteit wil beginnen. \u201eHoe vroeger hoe beter, maar volgend jaar heb ik een nieuwe kans.\u201d<\/p>\n
Geef cadeau<\/p>\n
Deel<\/p>\n
Mail de redactie<\/p>\n