Myte 1: Kvinner i arbeid er ein ny utvikling i Norge <\/p>\n
Viss du \u00e5pner ei historiebok, vil du raskt sj\u00e5 at kvinner i Europa, og Norge, alltid har arbeida. F\u00f8r den industrielle revolusjonen bidrog b\u00e5de menn og kvinner til produksjon og drift p\u00e5 garder, med alt fr\u00e5 husdyrstell, korndyrking, innhausting, produksjon av mat, og klede. I familiar langs kysten der familiar har v\u00e6rt avhengig av fiske, har menna ofte v\u00e6rt fr\u00e5verande i lange periodar, medan kvinner har styrt hushaldet og gjort det som var n\u00f8dvendig for at familien skal leve og overleve.<\/p>\n
\u00c5 ha ei kone \u00abg\u00e5ande heime\u00bb blei eit statussymbol med industrialisering og urbanisering fr\u00e5 1800-talet, men i praksis har det berre v\u00e6rt ein elite i storbyane som har haldt kvinner inaktive. I dei tilfella blei oppg\u00e5ver som matlaging og barnepass gjort av andre kvinner i form av tenarar. Den ber\u00f8mte husmora si gullalder skjedde etter ei auke i velstand i Norge p\u00e5 midten av 1900talet, og var verkeleg prega av arbeid i ei tid f\u00f8r apparat som oppvaskmaskin og vaskemaskin var daglegdags. Og den varte ikkje s\u00e6rleg lenge: Allereie p\u00e5 1960 talet krevja kvinner rett til betalt arbeid.<\/p>\n
Kvinnekampen og moderne likestillingspolitikk har f\u00f8rt til at kvinner har f\u00e5tt b\u00e5de rettar og pliktar. Men eg meiner at tiltak som kvotering og foreldrepermisjon ikkje er meir moraliserande enn andre lover og reglar som vi ser p\u00e5 som viktige for \u00e5 ha eit godt samfunn. Politikken seier noko om kva vi som samfunn ser p\u00e5 som verdifullt og \u00f8nskeleg, og kvotering og fordeling av foreldrepermisjon brukast som verkt\u00f8y for \u00e5 oppn\u00e5 dette. Kvotering har ogs\u00e5 blitt innf\u00f8rt til gode for menn, for eksempel p\u00e5 psykologistudiar, utan at nokon roper om at dette tar opp plassen til h\u00f8gare kvalifiserte kvinner. Det er forresten verdt \u00e5 merke seg at under Debatten var det representanten fr\u00e5 KrFU som ville unng\u00e5 moraliserande peikefinger. Religion er d\u00e5 som regel ogs\u00e5 ganske moraliserande.<\/p>\n Det \u00e5 velje \u00e5 st\u00e5 utanfor arbeidslivet for \u00e5 bli fors\u00f8rga av ein mann er eit val du har rett til \u00e5 ta. Men realiteten er at det verken er s\u00e6rleg smart, solidarisk eller langtenkt. Mange heng seg opp i sm\u00e5barnsperioden n\u00e5r det er snakk om kvinners deltaking i arbeidslivet. Det er sj\u00f8lvsagt riktig at sm\u00e5barnsperioden, s\u00e6rleg i det f\u00f8rste \u00e5ret etter f\u00f8dselen, er ei tid d\u00e5 det er biologisk forskjell p\u00e5 far og mor. Men etter kvart som barnet veks opp, er det ikkje god samfunnspolitikk at friske vaksne held seg utanfor arbeidslivet berre fordi dei er kvinner. Kvinners deltaking i arbeidslivet utgjer ein sum som tilsvarer heile den norske oljeformuen. P\u00e5 eit personleg niv\u00e5 er heller ikkje ein partnar ein s\u00e6rleg god \u00f8konomisk plan. Ein uavhengig inntekt er tryggheit for deg og dine, men ogs\u00e5 sj\u00f8lvstendigheit og friheit. L\u00f8nna arbeid, uavhengigheit, \u00e5 ikkje m\u00e5tte tole kva som helst av mannen din fordi han ogs\u00e5 er din arbeidsgjevar- det er friheit v\u00e5re form\u00f8dre berre kunne dr\u00f8yme om.<\/p>\n Gir et helt feil bilde <\/a> Myte 2: At likestillingspolitikken Norge f\u00f8rer er moraliserande <\/p>\n
Du ser ikke meg i forkle i 2025 <\/a> Myte 3: At kvinner burde f\u00e5 lov \u00e5 st\u00e5 utanfor arbeidslivet utan at andre skal moralisere over det <\/p>\n